บทที่ 423 สิ่งประหลาด [พฤกษาฝันโรคระบาด]

บทที่ 423 สิ่งประหลาด [พฤกษาฝันโรคระบาด]

ปูศพสลายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เลือดเนื้อของมันกลายเป็นปุ๋ยให้แก่เชื้อราอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นต้นไม้เชื้อรารูปร่างแปลกประหลาด

ต้นไม้เชื้อราปล่อยสปอร์คล้ายฝุ่นควันออกมา ทำให้อากาศดูราวกับอยู่ในความฝัน

ส่วนจิตสำนึกของปูศพถูกลากเข้าไปในฝันร้ายที่ไม่สิ้นสุด ไม่นานก็กลายเป็นอาหารของปีศาจฝันร้าย ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้แก่วิญญาณเชื้อราต่างๆ

แต่ถึงกระนั้น ปูศพก็ยังไม่ตาย สัญชาตญาณทำให้มันดิ้นรนอยากจะลุกขึ้น แต่ข้อต่อกลับถูกเชื้อราอุดตันจนหมดสิ้น

ผิวหนังและเลือดเนื้อค่อยๆ ละลาย ตามมาด้วยกระดูกและอวัยวะภายใน…

กิ้งก่าศพเห็นปูศพกำลังจะตาย ก็ล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลน้อยใหญ่ ยังถูกศพจำนวนนับพันเกาะกินเป็นปรสิต

เหรินชิงพ่นเปลวไฟฟืนก้อนหนึ่งไปตกที่ตำแหน่งหัวใจของกิ้งก่าศพ ทันใดนั้นหลังของมันก็โป่งนูนขึ้นเล็กน้อย เหล่าเจียงซือทยอยคลานออกมาจากข้างใน

พวกเขายืนอยู่บนซากปรักหักพังของเมืองศพที่เคยอาศัยอยู่มานานหลายร้อยหลายพันปี สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน มองดูเหรินชิงแยกชิ้นส่วนเลือดเนื้อของปูศพ

ในขณะนั้น ความรู้สึกตกตะลึงในใจยากที่จะบรรยายได้ เกิดความคิดที่จะกราบไหว้บูชาเซียนพุทธขึ้นมา

แต่กิ้งก่าศพใกล้จะตายแล้ว มันจงใจใช้ความร้อนที่เหลืออยู่ของเตาหลอมอัคคีจนหมดสิ้น แม้จะได้รับการเสริมจากไฟฟืนของเหรินชิง ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น

โฮก

ปูศพส่งเสียงร้องโหยหวน พลังชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดหมดสิ้นไปในที่สุด สุดท้ายก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเนินเขากระดูกขาว

แต่เปลือกแข็งภายนอกยังคงสมบูรณ์ รวมถึงไตที่ได้รับการคุ้มครองจากเปลือกแข็งด้วย

เหรินชิงเก็บเปลือกแข็งเข้าไปในโลกในกระเพาะ วัตถุดิบชนิดนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการหลอมศาสตราวุธป้องกัน ที่สำคัญที่สุดคือมีจำนวนมากมายมหาศาล

ณ ที่นั้นเหลือเพียงไตของปูศพ

ภูตเงาค่อยๆ แกะเปลือกแข็งที่ห่อหุ้มไตออกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นอวัยวะภายในที่สดใหม่และโปร่งแสง ยังคงเต้นตุบๆ อยู่ตลอดเวลา

เหรินชิงอดรู้สึกสงสัยไม่ได้

อวัยวะอื่นๆ ของปูศพไม่มีเปลือกแข็งป้องกัน เหตุใดมีเพียงไตที่พิเศษกว่าใครเพื่อน กระทั่งหลังตายไปแล้วก็ยังคงรักษาพลังชีวิตไว้ได้

ตามคำสั่งของเขา ผิวหนังของไตถูกภูตเงาเจาะทะลุ ได้ยินเพียงเสียงดัง ‘ฉึ่ก’ ศพจำนวนมากก็ทะลักออกมา

ศพทุกตนมีท่อนล่างฝ่อลีบ ท่อนบนปกคลุมด้วยเกราะแข็ง คล้ายกับมนุษย์แมลง แต่กลับไม่มีสติปัญญาแม้แต่น้อย

ภูตเงาสัมผัสกับศพ กระแสข้อมูลปรากฏขึ้น

[มนุษย์ปู] [อายุ: 241 ปี] [อายุขัย: ไม่มี]

“มนุษย์ปู?”

เหรินชิงตะลึงไปชั่วขณะ สิ่งแรกที่นึกถึงกลับเป็นทาสปู (เพรียงถุง) ที่รู้จักจากชาติก่อน

ทาสปูเป็นปรสิตที่พิเศษมาก วิธีการอยู่รอดคือการอาศัยอยู่บริเวณท้องของปู ทำให้โฮสต์สูญเสียความสามารถในการสืบพันธุ์ และยังต้องหาอาหารมาป้อนให้ทาสปูอีกด้วย

เกรงว่าพฤติกรรมของปูศพคงถูกควบคุมโดยมนุษย์ปูนับไม่ถ้วนในร่างกายมานานแล้ว จึงได้เกิดสถานการณ์ที่กินทุกอย่างไม่เลือกหน้าเช่นนี้

มันโจมตีเมืองศพ คาดว่าคงเป็นเพราะเจียงซือมีสารอาหารมากกว่า

เหรินชิงสงสัยว่าตอนที่คนเลี้ยงศพหนีกลับไปที่เมืองศพ คงได้นำมนุษย์ปูกลับไปด้วยโดยไม่ตั้งใจ สุดท้ายจึงทำให้เมืองศพใต้ดินถูกเปิดโปง

เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี

หากมนุษย์ปูมีสติปัญญาสักนิด ก็น่าจะสังเกตเห็นเตาหลอมอัคคีได้ อย่างน้อยก็คงจะเกรงกลัวกลิ่นอายของระดับเทวะประหลาดที่หลงเหลืออยู่บ้าง

เมื่อชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ปูศพก็อาจจะไม่ลงมือกับเมืองศพ

แต่น่าเสียดายที่มนุษย์ปูเหลือเพียงสัญชาตญาณในการกิน คิดแต่จะหาอาหารเสริม สุดท้ายจึงทำให้เมืองศพกลายเป็นซากปรักหักพัง

เหรินชิงรู้สึกว่าเมล็ดพันธุ์โรคในรัศมีสิบลี้มีแนวโน้มที่จะแพร่กระจายจนควบคุมไม่ได้ รีบหลับตาอ้าปาก สปอร์จำนวนมหาศาลก็ไหลเข้าสู่วังหนีหวาน

จากนั้นก็ถูกต้นไม้ป่วยดูดซับเข้าไป

หลังจากบรรลุถึงเซียนไร้กำเนิดแล้ว ภายใต้การหลอมรวมของสิ่งประหลาดทั้งห้าชนิด ต้นไม้ป่วยก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

บัดนี้ต้นไม้ป่วยอย่างน้อยก็ใหญ่ขึ้นสิบกว่าเท่า และรูปลักษณ์ภายนอกก็ดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

จะเห็นได้ว่าลำต้นมีรอยเหี่ยวย่นราวกับผิวหนังของคนชรา ยังมีรูพรุนเล็กๆ หนาแน่นปะปนอยู่ กลิ่นอายของปีศาจฝันร้ายสีดำคล้ายหมอกไหลเวียนอยู่ภายใน

กิ่งก้านเต็มไปด้วยใบไม้สีน้ำตาลดำ มองแวบแรกนึกว่าเป็นใบหน้าคน ส่วนผลป่วยหลากสีสันก็กระจายอยู่ตามที่ต่างๆ

โลกใบเล็กในผลป่วยหายไปสิ้นเชิง แทนที่ด้วยโครงสร้างคล้ายรังผึ้ง

และเมล็ดพันธุ์โรคกลับกลายร่างเป็นแมลงนานาชนิด บินว่อนอยู่รอบต้นไม้ป่วย

เมล็ดพันธุ์โรคเลือดเน่าเหมือนยุง จำนวนประชากรไม่มาก แต่พลังโจมตีรุนแรงยิ่งนัก เมล็ดพันธุ์โรคตัวยักษ์เหมือนตะขาบ ความยาวลำตัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมล็ดพันธุ์โรคไขมันพอกตับเหมือนหิ่งห้อย เปล่งแสงเรืองรอง…

เมล็ดพันธุ์โรคยังโจมตีและฆ่าฟันกันเอง ใช้ซากของเมล็ดพันธุ์โรคชนิดอื่นเพื่อขยายพันธุ์ ส่งผลให้ต้นไม้ป่วยดูคึกคักอย่างยิ่ง

ส่วนศาสตราวุธวิชาฝันผีเสื้อ ก็กลายเป็นเถาวัลย์พันรอบลำต้นของต้นไม้ป่วย

เถาวัลย์เต็มไปด้วยเกล็ดเล็กๆ ปลายสุดยังงอกเนตรซ้อนที่กะพริบอยู่ตลอดเวลาออกมาสองสามดวง นานๆ ครั้งก็จะให้กำเนิดบุปผาฝันที่งดงาม

บัดนี้บุปผาฝันมีรูปลักษณ์ที่งดงามและแปลกประหลาด นอกจากจะสามารถบรรจุไอต่างเผ่าได้แล้ว ยังสามารถใช้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ชั่วคราวของเมล็ดพันธุ์โรคได้อีกด้วย

ที่เรียกว่าเซียนไร้กำเนิด หมายถึงการหลอมรวมกันของสิ่งประหลาด ดังนั้นเมื่อเขาเลื่อนระดับได้สำเร็จ สิ่งประหลาดของวิชาหลักและวิชารองก็จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

แต่กระบวนการเลื่อนระดับนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

เหรินชิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า สิ่งประหลาดทั้งห้าก้อนคลานไปมาในเลือดเนื้อและกระดูก สุดท้ายก็รวมตัวกันแล้วพุ่งเข้าไปในวังหนีหวานที่คับแคบ

ตอนนั้นเขาคิดว่าหัวของตนเองจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

ไม่คาดคิดว่า วังหนีหวานไม่เพียงแต่ไม่ถูกสิ่งประหลาดดันจนระเบิด แต่กลับขยายใหญ่ขึ้นร้อยกว่าเท่าหลังจากการหลอมรวมของสิ่งประหลาดกับต้นไม้ป่วย

เหรินชิงตระหนักได้ว่าวิชาทั้งห้าแขนงไม่แยกจากกันอีกต่อไป สามารถรับรู้ได้อย่างเลือนรางว่าดูเหมือนจะมีบางสิ่งกำลังจะถือกำเนิดขึ้นจากภายใน

เขารู้ว่านี่คือสัญญาณของการสัมผัส “บันไดสู่เซียน”

ในฐานะที่เป็นระดับขั้นสุดท้ายของเทพหยาง เมื่อผู้ฝึกตนทะลวง “บันไดสู่เซียน” ได้แล้ว ตัววิชาเองก็จะหลอมรวมเข้าด้วยกัน สุดท้ายกลายเป็น “วิชาสู่เซียน” แขนงหนึ่งที่มุ่งตรงสู่ระดับเทวะประหลาด

ดังนั้นวิธีการเลื่อนระดับเป็นเทวะประหลาดของผู้ฝึกตนวิชาผู้คุมแต่ละคนจึงแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับเนื้อหาที่วิชาสู่เซียนปรากฏออกมา

เหรินชิงเรียกกระแสข้อมูลของตนเองออกมา

[เหรินชิง] [อายุขัย: 23 ปี] วิชาอาคม: [เซียนไร้กำเนิด: วิชาไร้เนตร วิชาฝันผีเสื้อ วิชาฝันร้าย วิชาหกโรค คัมภีร์ไท่ซุ่ย] [สิ่งประหลาด: พฤกษาฝันโรคระบาด] [พลังเทวะ: โลกดุจความฝัน] ……… ภูตไร้เงา (ตำราหนังมนุษย์ วิชาเกราะคลุมกาย วิชาโลกอุดร กระดูกสันหลังมังกรอสรพิษ) เทพหยินแห่งแดนนี้ (เยื่อหุ้มแรกกำเนิด เซียนกระดูกไขวิญญาณ เซียนปรโลกอาธรรม์ ฉิวลอกคราบเป็นพาน) [พลังเทวะ: เสียงคำรามมังกรในกล่อง] ……… วิชาเทาเที่ย (วิชากลืนกินเซียน วิชามหาเทพเมรัย วิถีเต๋าเต๋าเต๋า วิชาสู่สุขาวดี) อเวจีมหานรก (เพลิงบรรพกาล อุทรบรรจุทะเลสุรา ลานเต๋าอู๋เหวย สุขาวดีเวียนว่าย) [พลังเทวะ: จำแลงฟ้าดิน] ……… วิชาปัดเป่าเภทภัย (นักเล่านิทาน เซียนในกระจก) อุทรประหลาดซ่อนประตู (อาจารย์บอกเล่าโบราณ ผู้ท่องไปในกระจกประหลาด) [แขนงการกลายสภาพพิสดาร: ทนหิว ทนกระหาย ทนการฆ่า ไร้ความคิด ฝากเลี้ยง เพาะมาร หลิวหลี กายมายา มายาเสมือนจริง] ……… วิชาหลอมศพ (เจียงซือขน) ………

เหรินชิงยกเลิกกระแสข้อมูล พลังอำนาจค่อยๆ เก็บงำ รูปลักษณ์ภายนอกนอกจากลักษณะบางส่วนของเจียงซือแล้ว ก็ไม่เห็นความผิดปกติใดๆ

เขาก้าวสองสามก้าวก็มาถึงหลังของกิ้งก่าศพ เจียงซือนับหมื่นตนคุกเข่าลงกับพื้น

มีเจียงซือจำนวนไม่น้อยเช่นเดียวกับเถียนฟาง ที่จำได้จากใบหน้าที่คุ้นเคยของเหรินชิงว่า เซียนศพที่อยู่เบื้องหน้านี้ก็คือเจียงซือไร้ปัญญาจากเตาหลอมอัคคีนั่นเอง

พวกเขาหน้าซีดเผือด ขาสั่นด้วยความกลัวเมื่อนึกถึงการกระทำที่เคยสั่งอีกฝ่ายในอดีต

เถียนฟางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินออกจากฝูงชน กล่าวด้วยเสียงเบาอย่างนอบน้อมว่า “ท่านเซียนศพ จะพอช่วย…”

เขาพูดไปก็หยุดไป ไม่รู้จะเรียกกิ้งก่าศพว่าอะไรดี

เหรินชิงไม่ได้เอ่ยปากตอบ ภูตเงาใต้เท้าของเขาผ่าเนื้อของกิ้งก่าศพออกเป็นชั้นๆ เผยให้เห็นอวัยวะภายในทั้งห้าและอวัยวะกลวงทั้งหกที่เน่าเปื่อยอย่างยิ่ง

หัวใจก็คือเตาหลอมอัคคี ไฟฟืนข้างในอ่อนแรงมากแล้ว

เส้นเลือดของเตาหลอมอัคคีหยั่งรากลึกลงไปในเนื้อเน่า ภายใต้การขุดค้นของภูตเงา ซากศพผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ผิวหนังของซากศพติดอยู่กับเลือดเนื้อของกิ้งก่าศพ หากไม่ใช่เพราะภูตเงาทำงานอย่างละเอียด คงเป็นไปไม่ได้ที่จะลอกออกมาได้อย่างสมบูรณ์

เห็นได้ชัดว่ามันสิ้นอายุขัยแล้ว ทั่วร่างไม่เห็นเลือดเนื้อแม้แต่น้อย

[ภูตศพ] [อายุ: 3,543 ปี] [อายุขัย: ไม่มี] [วิชา: วิชาหลอมศพ (เจียงซือขน) วิชากลืนกินเซียน (กายดั่งฟืน)]

ภูตศพฝึกฝนวิชาหลอมศพที่ไม่สมบูรณ์ เจียงซือขนจึงเทียบเท่ากับระดับเทพหยาง

เมื่อเหล่าเจียงซือเห็นภูตศพ ในใจก็เกิดความเศร้าโศกอย่างรุนแรง ราวกับได้เห็นผู้เฒ่าที่เคยชี้นำทางให้พวกเขา

ในดวงตาของเหรินชิงฉายแววแปลกประหลาด

ในทุกเผ่าพันธุ์ย่อมมีอัจฉริยะที่โดดเด่นอยู่สองสามคน ภูตศพก็เป็นหนึ่งในนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ภูตศพไม่เพียงแต่รอดพ้นจากชะตากรรมการสลายตัวของเลือดเนื้อของเจียงซือเขียวได้ แต่ยังฝึกฝนวิชากลืนกินเซียนจนถึงระดับทูตผีได้อีกด้วย

เหรินชิงคาดว่าเมื่อพันปีก่อนวิชากลืนกินเซียนของภูตศพคงจะเลื่อนระดับเป็นทูตผีแล้ว จากนั้นจึงค้นพบความเชื่อมโยงระหว่างวิชากับเตาหลอมอัคคี

ภูตศพคิดว่าสามารถใช้วิชากลืนกินเซียนเพื่อขจัดข้อบกพร่องของวิชาหลอมศพได้ แต่กลับถูกเหล่าเจียงซือที่พอใจกับสภาพเดิมผนึกไว้ใต้ดิน

สุดท้ายก่อนตาย เขาจึงเลือกที่จะหลอมรวมตนเองเข้ากับเตาหลอมอัคคี

เหรินชิงอดรู้สึกเสียดายแทนภูตศพไม่ได้ หากพันปีมานี้ไม่ได้พึ่งพาเตาหลอมอัคคี เกรงว่าอีกฝ่ายคงจะเลื่อนระดับเป็นยมทูตไปนานแล้ว

บางทีเมืองศพอาจจะเดินไปในทิศทางที่แตกต่างออกไป

เขาพ่นเปลวไฟฟืนที่รุนแรงออกมา ทำให้ไฟในเตาหลอมอัคคียิ่งลุกโชน ภูตศพพลันหอบหายใจอย่างแรง

ภูตศพราวกับคนจมน้ำที่ได้รับการช่วยเหลือ ผ่านไปนานจึงหายใจเป็นปกติ

“ในโลกนี้มีเซียนอยู่จริงๆ…”

เขาอดไอไม่ได้สองสามครั้ง จากนั้นก็อยากจะใช้ฝ่ามือปิดปาก แต่กลับพบว่าร่างกายติดอยู่กับเลือดเนื้อ อดเผยสีหน้าขมขื่นไม่ได้

ภูตศพพึมพำกับตนเองว่า “ไม่มีเวลาแล้ว…”

“ท่านเซียนศพ ข้าน้อยล่วงเกินไปมาก หวังว่าท่านจะให้อภัย”

เขารีบใช้วิชากลืนกินเซียน ท้องพลันกลายเป็นสีแดงเพลิง เสียงไอดังขึ้นเรื่อยๆ

เหล่าเจียงซือถูกไอศพที่บางเบาซึ่งภูตศพไอออกมาดึงดูด สมองปลอดโปร่งขึ้นอย่างยิ่ง จากนั้นความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

สายตาของพวกเขามองไปยังทิศเหนือพร้อมกัน

ภูตศพยิ้มอย่างเศร้าสร้อยแล้วกล่าวว่า “ต่อให้พวกเจ้าจะลืมไปหมดแล้ว แต่ข้ายังจำดินแดนบรรพบุรษได้ ไม่ควรถูกลืมเลือน ไม่ควร…”

เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของกิ้งก่าศพ ก็มิใช่ว่าอยากจะเดินทางไปยังดินแดนบรรพบุรษในวันหนึ่งหรอกหรือ

แต่ภูตศพก็ทำใจได้นานแล้ว ส่วนใหญ่เพียงอยากให้เหล่าเจียงซือรู้ถึงความหมายของการมีอยู่

เขายิ่งอ่อนแอลง พูดจาเพ้อเจ้อที่คนฟังไม่เข้าใจ

ท่ามกลางความเงียบงัน เหรินชิงเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มว่า “ภูตศพ ข้าตั้งใจจะไปดินแดนบรรพบุรุษสักครั้ง พวกเจ้ายินดีจะเข้ามาอยู่ใต้สังกัดของข้าหรือไม่?”

ในเมื่อ***มีวิชามรณะอยู่ในมือ เช่นนั้นวิชาอาคมก็อาจจะอยู่ใกล้กับดินแดนบรรพบุรุษ

หลังจากที่เหรินชิงรู้ว่าสามารถออกจากเขตหวงห้ามมรณะได้จากใต้ดิน เขาก็ไม่รังเกียจที่จะลงไปลึกกว่านี้ ถ้าไม่ได้ก็ใช้วิชาปัดเป่าเภทภัยหนีออกมา

เหล่าเจียงซือไม่ต้องให้เหรินชิงข่มขู่หรือล่อลวง ก็ตอบตกลงเป็นเสียงเดียวกันทันที

ภูตศพเบิกตาโพลงราวกับแสงสุดท้ายของชีวิต แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมืองศพได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ต่อให้เหรินชิงจะมีพลังอำนาจล้นฟ้า ก็คงไม่สิ้นเปลืองพลังงานไปปกป้องเจียงซือกว่าหมื่นตน

เขากำลังจะปฏิเสธ แต่รอบข้างก็เกิดการสั่นสะเทือนของพื้นดินขึ้นอีกครั้ง

(จบตอน)