บทที่ 370 ความจริงของแดนสวรรค์

บทที่ 370 ความจริงของแดนสวรรค์

ซ่อนกายอยู่ในถ้ำลึกใต้ดิน เหรินชิงเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของแดนสวรรค์

เขาพบว่าแม้ผู้คนหลายหมื่นหลั่งไหลสู่เมือง แต่กลับไม่เกิดความวุ่นวายแม้แต่น้อย ทุกคนล้วนถูกจัดสรรเข้าสู่บ้านเรือนที่ว่างเตรียมไว้

ภายใต้อำนาจไอพุทธะแห่งพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ ผู้คนนับแสนต่างหลอมรวมเป็นหนึ่ง กลายเป็นผู้ศรัทธาอันเคร่งครัดที่สุด

พวกเขาไม่จำเป็นต้องบริโภคสิ่งใด ด้วยร่างกายที่ดูดซับไอพุทธะทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว ก็เพียงพอต่อการดำรงชีวิตในแต่ละวันแล้ว

เหรินชิงหรี่ตาลง ในใจพลันปรากฏคำสี่คำขึ้นมาอย่างมิอาจห้าม “กายทองอมตะ”

เดิมทีข้าเข้าใจว่ากายทองอมตะเป็นกายาพิเศษของสำนักพุทธ แต่บัดนี้ดูเหมือนว่ามันจะหมายถึงภาชนะมีชีวิตสำหรับกักเก็บไอพุทธะเสียมากกว่า

พระทั้งเมืองล้วนถูกไอพุทธะกัดกร่อนจนกลายเป็นกายทองอมตะ อายุขัยจึงเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดเป็นธรรมดา

เหรินชิงคาดการณ์ในใจ สงสัยว่าผู้ฝึกตนเจ้าของผลแห่งพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ จึงต้องการพระจำนวนมหาศาลเพื่อกักเก็บไอพุทธะ อาจเพื่อใช้ดูดซับระหว่างการฝึกตนครั้งใหม่

ทว่าแผนการของแดนสวรรค์ดำเนินมานานหลายร้อยปีแล้ว คงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่าพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์วางแผนการใดไว้กันแน่

เหรินชิงหลับตาลง จิตสำนึกเชื่อมต่อกับเมล็ดพันธุ์ฝันบนหน้าผากมังกรเทียมจันทราอุกกาบาต เพื่อสำรวจความทรงจำในสมองของพยัคฆ์ดำ

ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องออกจากฉือซื่อมุ่งหน้าขึ้นเหนือ การทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ถ่องแท้จึงเป็นเรื่องจำเป็น

หากฉือซื่ออันตรายเกินไป เหรินชิงอาจต้องเลือกเดินทางผ่านถ้ำไร้ก้น แต่ที่แห่งนั้นก็เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเช่นกัน

เวลาล่วงเลยไปหลายวันในพริบตา

ตัวพยัคฆ์ดำนั้น ด้วยความสัมพันธ์กับมังกรเทียมจันทราอุกกาบาต สติปัญญาและจิตสำนึกจึงมลายสิ้นไปนานแล้ว ทำให้สามารถเดินเข้าสู่แดนสวรรค์ได้อย่างราบรื่น

แต่จิตวิญญาณของเขาภายใต้การชะล้างของไอพุทธะแห่งพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ กลับให้กำเนิดจิตสำนึกขึ้นมาสองสายอย่างน่าประหลาด นั่นคือวัยเด็กและวัยชรา

นิสัยดั้งเดิมของพยัคฆ์ดำไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตสำนึกที่ก่อกำเนิดขึ้นใหม่แม้แต่น้อย

โดยเฉพาะพยัคฆ์ดำในวัยชรา จิตใจของเขากลับเข้ากับสำนักพุทธได้อย่างน่าอัศจรรย์ จึงได้เข้าเป็นศิษย์ในอารามเล็กๆ นาม "วัดจินกวง"

พยัคฆ์ดำได้รับฉายาว่าอู๋อ้าย จิตสำนึกวัยเด็กและวัยหนุ่มก็ได้รับอานิสงส์ กลายเป็นสามเณรในวัด รับหน้าที่กวาดใบไม้ร่วงในลานอาราม

สามช่วงวัยไม่ก้าวก่ายกัน แต่สถานะความเป็นพระก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

หลังจากเหรินชิงซึมซับความทรงจำของอู๋อ้ายแล้ว เขาก็เฝ้าสังเกตอีกฝ่ายด้วยความสนใจทันที ก่อนจะพบความผิดปกติของอู๋อ้ายในวัยหนุ่ม

อู๋อ้ายวัยหนุ่มถือไม้กวาด ท่วงท่าดูคล้ายกำลังกวาดพื้น แต่ดวงตากลับจับจ้องพระทุกรูปที่เดินผ่านไปด้วยแววตาเย็นชา

พระหลายรูปต่างเกรงกลัวอู๋อ้ายอยู่บ้าง จึงเลือกที่จะเดินเลี่ยงไป

สีหน้าของอู๋อ้ายดูโง่งม ปากพร่ำบ่นถึงพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ไม่หยุด ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูเป็นคนไร้พิษสง แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ซึ่งความมุ่งร้าย

แม้เขาจะไร้ซึ่งสติปัญญา แต่ไอพุทธะก็มิได้กัดกร่อนสันดานดิบของเขาแม้แต่น้อย

พยัคฆ์ดำเป็นคนเช่นไรกันแน่?

อันที่จริงเหรินชิงได้ล่วงรู้บางส่วนจากความทรงจำของพยัคฆ์ดำแล้ว

ฉือซื่ออันตรายกว่าที่เขาจินตนาการไว้ร้อยเท่า อาจเทียบได้กับจิ้งโจวในช่วงที่ไอปีศาจแพร่กระจาย ทุกหนแห่งล้วนเต็มไปด้วยภูตผีปีศาจ

แต่ยิ่งห่างจากแดนสวรรค์มากเท่าใด ภูตผีปีศาจที่ถือกำเนิดก็จะยิ่งดุร้ายมากขึ้นเท่านั้น

เหรินชิงรู้สึกว่านี่น่าจะเป็นฝีมือของพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ เพราะเมื่อมนุษย์ตกอยู่ในห้วงทุกข์ ย่อมยิ่งศรัทธาในทวยเทพและพระพุทธองค์อย่างหมดใจ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดในทุกช่วงเวลา จึงมีผู้ลี้ภัยจำนวนมากมุ่งหน้าสู่แดนสวรรค์

โดยปกติแล้วผู้ลี้ภัยมักเป็นผู้ศรัทธาที่คลั่งไคล้ที่สุด แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนชั่วซึ่งคบค้าสมาคมกับภูตผีปีศาจปรากฏขึ้น

พยัคฆ์ดำคือคนชั่วโดยสมบูรณ์

เขาเกิดในยุคข้าวยากหมากแพง เติบโตขึ้นมาได้ด้วยการกินซากศพเป็นอาหาร

ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยมีมโนทัศน์เรื่องดีชั่ว การกินคนได้ฝังลึกลงในกระดูกไปแล้ว ในสายตาของเขามันเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญ

แม้พยัคฆ์ดำจะสูญเสียสติปัญญาไปแล้ว แต่สัญชาตญาณแห่งความชั่วร้ายยังคงฝังลึกอยู่ในใจ หรืออาจน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม

“แรกเริ่มเดิมที มนุษย์นั้นชั่วร้ายโดยกำเนิด?”

เหรินชิงหันความสนใจไปยังมังกรเทียมจันทราอุกกาบาตอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างนึกเสียดาย

มังกรเทียมจันทราอุกกาบาตในฐานะจิตวิญญาณศาสตราวุธที่สร้างขึ้นอย่างหยาบๆ มีอายุขัยเพียงครึ่งปีและไร้ซึ่งสติปัญญาเช่นกัน

เดิมทีเขาตั้งใจจะรอให้มังกรเทียมจันทราอุกกาบาตยืดอายุขัยได้สำเร็จ แล้วจึงดึงเข้าสู่ตลาดแห่งฝันเพื่อรับอายุขัย

ทว่ามังกรเทียมจันทราอุกกาบาตดูเหมือนจะยากยิ่งที่จะเปลี่ยนเป็นกายทองอมตะ จึงไม่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากไอพุทธะของพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ อายุขัยจึงไม่สามารถเพิ่มพูนขึ้นได้

มันซ่อนตัวอยู่ในร่างของพยัคฆ์ดำเพื่อแฝงตัวเข้าสู่แดนสวรรค์

อาจเป็นไปได้ว่าในความเข้าใจของไอพุทธะ มังกรเทียมจันทราอุกกาบาตเป็นเพียงส่วนหนึ่งของร่างกายพยัคฆ์ดำ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์

เหรินชิงนวดขมับของตน

แน่นอนว่าการขโมยอายุขัยจาก "ฟาร์ม" ของเซียนดินนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จากนั้นเขาก็หยิบวัตถุดิบที่สามารถหลอมเป็นกายทองอมตะออกมา เตรียมสร้างมังกรเทียมจันทราอุกกาบาตตัวใหม่ขึ้นเพื่อทดลองเปลี่ยนสภาพมันดู

สำหรับมังกรเทียมจันทราอุกกาบาตตัวแรก เหรินชิงก็ไม่คิดปล่อยให้สูญเปล่า เขากำลังใช้ไอปีศาจในเมล็ดพันธุ์ฝันส่งผลกระทบต่อหัวใจของพยัคฆ์ดำ

เหรินชิงใคร่รู้นักว่าเมื่ออวัยวะของพยัคฆ์ดำค่อยๆ กลายเป็นปีศาจไปทีละส่วน ไอพุทธะจะตอบสนองเช่นไร

เมื่อการกัดกร่อนของไอปีศาจรุนแรงขึ้น ทันใดนั้นบนพื้นผิวของหัวใจก็ปรากฏอายตนะทั้งห้า (อวัยวะรับสัมผัสทั้ง 5 บนใบหน้า) หลอดเลือดที่เชื่อมต่อพลันดิ้นรนราวกับมีชีวิตประหนึ่งแขนขา

เหรินชิงสังเกตพยัคฆ์ดำอย่างละเอียด อีกฝ่ายไม่ได้ตระหนักถึงความผิดปกติใดๆ เลย กลับกันไอพุทธะรอบกายกลับไหลเข้าสู่ร่างอย่างควบคุมไม่ได้

ไอพุทธะของพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ราวกับอสูรร้ายผู้หวงแหนอาณาเขต มันเคลื่อนไปทั่วร่างผ่านเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปดสาย พยายามค้นหาการมีอยู่ของไอปีศาจ

เหรินชิงเห็นดังนั้นจึงรีบใช้เมล็ดพันธุ์ฝันแยกไอปีศาจออกไป

เมื่อไอพุทธะไม่พบไอปีศาจ ก็ไม่สนใจหัวใจที่แยกตัวออกจากร่างไปแล้ว และในไม่ช้าก็กลับสู่ความสงบนิ่งดังเดิม

หัวใจปีศาจไร้ซึ่งไอปีศาจค้ำจุน จึงไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อย่างสมบูรณ์ ยังคงต้องพึ่งพาร่างของพยัคฆ์ดำเพื่อดำรงอยู่ต่อไป

เหรินชิงขมวดคิ้วมุ่น อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงกับการตอบสนองของไอพุทธะ

อย่างแรกที่แน่ใจได้คือ ไอพุทธะไม่ได้ถูกควบคุมโดยผู้ฝึกตน มิเช่นนั้นคงไม่พลาดการสังเกตเห็นหัวใจปีศาจและมังกรเทียมจันทราอุกกาบาต

แล้วเหตุใดไอพุทธะของพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์จึง...เป็นระเบียบถึงเพียงนี้?

ไอพุทธะมีชีวิตอันเป็นเอกลักษณ์ เพราะมันได้กลืนกินผู้ฝึกตนในอดีตมาแล้วนับไม่ถ้วน

ก่อนหน้านี้เหรินชิงเคยสัมผัสไอพุทธะของพระอรหันต์นั่งกวางที่ซ่งจงอู๋ปลดปล่อยออกมา ความรู้สึกที่ได้รับคือความสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง เพียงไอพุทธะออกจากร่าง ก็จะเข้าสิงสู่สรรพชีวิตโดยสัญชาตญาณ

ไหนเลยจะเหมือนไอพุทธะของพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ ที่ช่างเลือกเฟ้นถึงเพียงนี้

ต้องรู้ว่าพระอรหันต์นั่งกวางเป็นเพียงผลแห่งอรหันต์ ในภาพพุทธะเก้าสิบเจ็ดองค์ ก็บรรลุถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้แล้ว

ไอพุทธะของพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ได้กลืนกินร่างกายและจิตวิญญาณของผู้ฝึกตนไปเจ็ดแปดร้อยคน ตามหลักแล้วควรจะยิ่งสับสนวุ่นวายและยากจะควบคุมยิ่งขึ้นไปอีก

ขณะที่เหรินชิงกำลังฉงน เขาก็สังเกตเห็นวิญญาณเทียมที่ราชันฟืนกำลังฟูมฟักอยู่

ความชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากวิญญาณเทียมดวงที่สามนั้นเจือจางลงมาก ดูเหมือนว่าราชันฟืนกำลังใช้ประโยชน์จากดอกปี่อั้นเพื่อชำระล้างตนเองให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

เดี๋ยวก่อน...

เหรินชิงเบิกตากว้าง ราวกับถูกอัสนีบาตฟาดผ่านร่าง เขาลุกพรวดขึ้นยืน อยากจะทอดสายตามองทิวเขานอกเมือง แต่กลับถูกกำแพงหินหนาทึบขวางกั้นไว้

เขาทำได้เพียงใช้ภูตเงาสัมผัสอย่างเลือนราง ยอดเขาที่ทอดยาวต่อเนื่องกันนั้นล้วนมีลักษณะคล้ายพระพุทธรูป ดูพิสดารอย่างยิ่ง

ถ้าหากพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์ใช้วิธีการบางอย่าง ผนึกพระพุทธะหลายร้อยองค์ที่อยู่ในไอพุทธะไว้ในทิวเขา เพื่อเลี่ยงผลกระทบจากการบรรลุธรรมของผู้ฝึกตนในอดีตเล่า

ภูเขาแต่ละลูกที่หลอมรวมกับพุทธศพ ก็ไม่ต่างใดกับภาพพุทธะเบื้องหลังซ่งจงอู๋ ซึ่งใช้ผนึกเหล่าผู้ฝึกตนสำนักพุทธที่บรรลุธรรมในอดีต

เหรินชิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ แต่ขณะเดียวกันก็ยิ่งแน่วแน่ในแผนการยืดอายุขัยของตน

ปัจจุบันจำนวนของพุทธศพยังไม่ถึงขีดจำกัด ตราบใดที่เขาไม่ทำลายสมดุลอันเปราะบางของแดนสวรรค์ ก็จะไม่เป็นการรบกวนพระมหาเมตไตรยโพธิสัตว์

ฉวยโอกาสอันดีนี้ รวบรวมอายุขัยให้เพียงพอต่อการทะลวงสู่ระดับอเวจีไม่สิ้นสุดเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน

วิชารองสองสายทะลวงสู่ระดับยมทูตต้องใช้อายุขัยสี่ร้อยปี บวกกับอายุขัยหนึ่งพันปีของอเวจีไม่สิ้นสุด รวมแล้วก็แค่หนึ่งพันสี่ร้อยปีเท่านั้น

พระนับแสนรูปแต่ละคนมีอายุขัยนับพันปี หายไปเล็กน้อยคงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

เหรินชิงอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงวิธีการยืดอายุขัยอย่างมีประสิทธิภาพ เพียงรวบรวมอายุขัยได้เพียงพอ ก็จะรีบถอนตัวออกจากฉือซื่อ สถานที่ผีสิงแห่งนี้ทันที

ทันใดนั้นในสมองของเขาก็ผุดความคิดอันอาจหาญขึ้นมา และยังมีความเป็นไปได้สูงยิ่ง

เหรินชิงหลับตาลงเพื่อขัดเกลาแผนการยืดอายุขัยให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ขณะเดียวกัน เมื่อวันเวลาผันผ่าน ร่างกายของพยัคฆ์ดำก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาด หัวใจของเขาไม่ได้อ่อนแอลงเพราะเข้าสู่วัยชรา

ส่งผลให้จิตสำนึกทั้งสามสายในวัยเด็ก วัยหนุ่ม และวัยชราหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

พยัคฆ์ดำเพิ่งมาถึงแดนสวรรค์ได้เพียงไม่กี่วัน แต่กลับบรรลุเงื่อนไขของการนั่งสมาธิมรณภาพแล้ว พูดง่ายๆ ก็คือสามารถรองรับไอพุทธะได้มากขึ้น และกลายเป็นหนึ่งในพุทธศพ

(จบตอน)