บทที่ 91 เงาร่างข้างต้นไม้สมอง

บทที่ 91 เงาร่างข้างต้นไม้สมอง

แต่เมื่อเวลามีจำกัด ก็ต้องชดเชยด้วยความเร็วในการสังหารที่เหนือกว่า

เหรินชิงเพียงเสียดายที่พลังวิญญาณที่ได้รับนั้นน้อยนิด ด้วยความแข็งแกร่งของวิญญาณแยกในขณะนี้ การจะแบกรับการกลายสภาพของกระดูกสันหลังจึงนับว่ายากเย็นแสนเข็ญ

ซากภูตประหลาดถูกที่ราบเลือดเนื้อกลืนกิน แผ่นดินสั่นสะเทือนเป็นระยะราวกับร่างของพระกษิติครรภกำลังพังทลายลงอย่างช้า ๆ

เหรินชิงใช้เนตรซ้อนกวาดมองโดยรอบ สรรพสิ่งล้วนประกอบขึ้นจากเลือดเนื้อ

หมู่ไม้คือโครงกระดูกขาวโพลน ใบของมันคือแผ่นหนังมนุษย์ที่พลิ้วไหวตามลมยะเยือก ช่างเป็นภาพที่ประหลาดพิสดารเกินจะหาใดเปรียบ

ยังมีภูตประหลาดนับไม่ถ้วนที่กำลังถือกำเนิดและดับสูญ

ตะขาบยักษ์ยาวกว่าสิบเมตรเลื้อยผ่านอย่างเชื่องช้า ทั่วทั้งร่างของมันอัปลักษณ์ด้วยลูกตาน้อยใหญ่ที่โปนออกมา โดยมีหนวดระยางค์เชื่อมต่อกันอย่างน่าสยดสยอง

แต่แล้วชั่วพริบตาที่มันคลานผ่านไป อายุขัยของมันพลันสิ้นสุดลง ร่างมหึมาล้มครืนลงกับพื้น ก่อนที่ซากศพจะถูกร่างพระกษิติครรภดูดกลืนจนสิ้น

ฉากเช่นนี้พบเห็นได้ทั่วไป สะท้อนถึงระบบนิเวศอันวิปริตของสถานที่แห่งปีกโลกันตร์ได้เป็นอย่างดี

เหล่าภูตประหลาดเข่นฆ่ากันเอง เพียงเพื่อพยายามยืดชีวิตออกไปตามสัญชาตญาณ

แต่แมงเม่าก็ย่อมเป็นแมงเม่าวันยังค่ำ

“ประหลาดแท้... นี่คือกระบวนการก่อกำเนิดเขตหวงห้ามระดับเทพหยางหรือ?!!”

มิน่าเล่าหอผู้คุมเขตหวงห้ามจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อยับยั้งการสิ้นชีพของพระกษิติครรภ กระทั่งต้องใช้วิชาเรียกวิญญาณเข้าช่วย

แต่ระดับเทพหยางหมายถึงทรัพยากรที่ไม่สิ้นสุด โลกใบนี้ไม่มีทั้งเส้นชีพจรมังกรหรือหญ้าทิพย์ หากต้องการเลื่อนระดับก็ทำได้เพียงพึ่งพาทรัพยากรที่คนรุ่นก่อนทิ้งไว้

ด้วยเหตุนี้หอผู้คุมเขตหวงห้ามจึงไม่มีระดับเทพหยาง เพราะทรัพยากรไม่เพียงพออย่างสิ้นเชิง

หากหอผู้คุมเขตหวงห้ามสามารถควบคุมร่างของพระกษิติครรภได้ เหล่าผู้ฝึกตนระดับยมทูตก็ย่อมมีโอกาสเลื่อนระดับ มิเช่นนั้นก็ทำได้เพียงถูกกักขังรอวันตาย

หลังความตายยังต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของอเวจีมหานรก ถูกทรมานชั่วนิรันดร์

เหรินชิงสงบสติอารมณ์ให้มั่นคง

เขาลงมือสังหารภูตประหลาดไปสองสามตนตามอำเภอใจ ประกายในเนตรซ้อนของเขายิ่งแจ่มชัดขึ้นทุกขณะ

มุมมองที่เห็นก็เปลี่ยนแปลงไป เขาสามารถมองเห็นวิญญาณสลัวรางที่ปรากฏขึ้นยามภูตประหลาดสิ้นชีพได้

วิญญาณเหล่านี้มีเพียงส่วนน้อยที่ถูกภูตประหลาดตนอื่นดูดซับ ส่วนใหญ่ล้วนสลายเข้าไปในร่างของพระกษิติครรภ

ครืน!!!

แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนอีกครา รอยแยกหลายสายปรากฏขึ้นพร้อมกับโลหิตที่สาดกระเซ็น

เหรินชิงหันไปมองตามสัญชาตญาณ ความเคลื่อนไหวมาจากทิศทางของต้นไม้สมอง ที่นั่นอาจเป็นต้นตอการพังทลายของร่างกายนี้

ต้นไม้สมองคงเป็นตัวแทนแก่นกลางของพระกษิติครรภ หรือก็คือวังหนีหวานที่กล่าวถึงในลัทธิเต๋า

ภูตประหลาดยักษ์ตาเดียวตนหนึ่งพบเหรินชิงแล้ว ร่างขนาดกำปั้นของอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงนั้นดูไร้พิษสงโดยสิ้นเชิง

ใบหน้าของมันปรากฏรอยยิ้มอันน่าสะพรึง ขณะโน้มตัวลงพลันมีแขนอีกข้างงอกออกจากข้อศอก ตะครุบเข้าใส่เหรินชิงอย่างรุนแรง

ในความคิดของยักษ์ตาเดียว เหรินชิงสมควรจะไร้เรี่ยวแรงต่อต้านโดยสิ้นเชิง

ทว่ามันกลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุ

เหรินชิงอาศัยกระดูกสันหลังดีดตัวทะยานขึ้นกลางอากาศ พริบตานั้นก็ปรากฏกายเบื้องหลังยักษ์ตาเดียว ก่อนที่ปลายกระดูกสันหลังอันคมกริบจะเสียบทะลุท้ายทอยของมัน

ยักษ์ตาเดียวล้มลงกับพื้นอย่างไม่เต็มใจ เลือดเนื้อหลอมละลาย วิญญาณแหลกสลาย

เหรินชิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าวิญญาณแยกของตนแข็งแกร่งขึ้น สามารถรองรับการกลายสภาพของวิชาอาคมขั้นต่อไปได้แล้ว

แต่เขาก็ไม่รีบร้อน กลับใช้โอกาสนี้ขัดเกลากระดูกสันหลัง สังหารภูตประหลาดที่เข้ามาใกล้อย่างต่อเนื่อง

เพราะมีสัญญาคุ้มครองจากสุ่น ขอเพียงอายุขัยของร่างภูตประหลาดนี้ใกล้หมดสิ้น วิญญาณก็จะสามารถกลับคืนสู่ร่างจริงได้

แต่กรณีของเหรินชิงกลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย อสูรฝันร้ายคู่ส่งผลโดยตรงต่อวิญญาณ ซึ่งความลึกล้ำของวิชาอาคมนี้เห็นได้ชัดตั้งแต่คราที่เขาพลัดหลงเข้าไปในเขตหวงห้ามปัดเป่าเภทภัย

เขารู้สึกได้กระทั่งว่าตนสามารถกลับไปได้ทุกเมื่อตามใจนึก ไม่จำเป็นต้องรอให้อายุขัยหมดสิ้น

ต่อให้วิญญาณแยกได้รับความเสียหาย ก็เป็นเพียงวิญญาณแยก วิญญาณหลักยังคงอยู่ในร่างจริง อย่างมากที่สุดก็แค่ต้องใช้อายุขัยเพื่อเลื่อนระดับ

เหรินชิงถูกภูตประหลาดสองสามตัวรุมล้อมจนบาดเจ็บเล็กน้อย เขาเลือกเสริมสร้างร่างกายด้วยวิชาเทวะบาทาเป็นลำดับถัดไป

ร่างกายทรงกลมของเขาแปรเปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือ ขนสีเงินหนาทึบงอกปกคลุมร่าง พลันปรากฏเค้าโครงของหมาป่า

ชั่วพริบตาเดียว เหรินชิงก็จำแลงกายเป็นหมาป่ายักษ์สีเงินสูงสามเมตร ดวงตาทั้งคู่ยังคงเป็นเนตรซ้อน ส่วนหางกลับกลายเป็นกระดูกสันหลังอันน่าพรั่นพรึง

บนแผ่นหลังยังปรากฏหนามกระดูกมากมาย บรรยากาศรอบกายกล่าวได้ว่าเปี่ยมด้วยจิตสังหาร

เมื่อภูตประหลาดที่อ่อนแอกว่าเห็นเข้าต่างก็พากันถอยหนี แต่ก็ถูกกระดูกสันหลังที่ไล่ตามมาเสียบสังหารจนหมดสิ้น

เหรินชิงจับจ้องไปยังภูตประหลาดที่ตัวใหญ่กว่า ในแววตาอดไม่ได้ที่จะฉายแววอำมหิต

สถานที่ที่สุ่นเลือกให้นี้ ภูตประหลาดล้วนถูกจำกัดอยู่ที่ระดับกึ่งศพ ด้วยฝีมือของเหรินชิงผู้มีวิชาอาคมถึงหกแขนง ย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้

สองชั่วยามรึ? สำหรับเหรินชิงแล้ว ครึ่งชั่วยามก็เกินพอ

ภูตประหลาดย่อมไม่ถอยหนี ด้วยสติปัญญาอันน้อยนิดของพวกมัน การฆ่าฟันคือสัญชาตญาณ

พวกมันอาจหลีกเลี่ยงเภทภัยได้ แต่ไม่มีวันรู้จักความหวาดกลัว

เหรินชิงรวบรวมพลังไว้ที่ขาทั้งสี่ข้าง วิชาเทวะบาทาสำแดงผล ร่างของเขากลายเป็นเพียงเงาเลือนรางก่อนจะหายวับไป ทิ้งไว้เพียงหลุมลึกครึ่งเมตร ณ ตำแหน่งเดิม

ฟิ้ว!!!

เสียงแหวกอากาศดังสนั่น

กระดูกสันหลังสะบัดฟาดออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ภูตประหลาดสองสามตนพลันแข็งทื่อ ร่างของพวกมันถูกตัดขาดเป็นแนวเรียบกริบ

วิญญาณแยกได้รับการบำรุงขึ้นเล็กน้อย ความแข็งแกร่งเริ่มใกล้เคียงวิญญาณหลัก น่าเสียดายที่นี่เป็นเพียงสภาวะชั่วคราว มิเช่นนั้นแล้วช่างนับเป็นขุมทรัพย์โดยแท้

เหรินชิงบุกทะลวงลึกเข้าไป เขาลงมือสังหารหมู่แทบจะเพียงฝ่ายเดียว ภูตประหลาดไม่อาจต้านทานได้เลย

แต่เมื่อเข้าใกล้ต้นไม้สมอง ภูตประหลาดที่พบก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในจำนวนนั้นถึงกับมีระดับกึ่งศพขั้นสูงสุดปะปนอยู่ด้วย

เหรินชิงเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน เขาจึงเลือกใช้ตำราหนังมนุษย์ซึ่งเป็นวิชาอาคมแขนงที่สี่ในทันที

ขนสีเงินทั่วร่างร่วงหลุด ถูกแทนที่ด้วยผิวหนังหนาเตอะ บนนั้นปรากฏลวดลายรูปหัวกะโหลกอันแปลกประหลาด

รูปลักษณ์ของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไปในทิศทางเดียวกับเหล่าภูตประหลาด

ขณะที่เหรินชิงกำลังปรับตัวให้เข้ากับพลังใหม่ หนวดเส้นหนึ่งก็พลันโผล่พ้นจากใต้ดิน

หนวดนั้นฟาดใส่ช่องท้องของเหรินชิงอย่างจัง เกิดเป็นรอยแผลฉกรรจ์ลึกจนเห็นกระดูก เฉียดทำลายอวัยวะภายในเพียงนิดเดียว

เหรินชิงเหลือบมองอย่างเย็นเยียบ วิชาจากตำราหนังมนุษย์ถูกใช้ออก บาดแผลฉกรรจ์ย้ายตำแหน่งในพริบตา ก่อนที่กระดูกสันหลังจะเสียบแทงลึกลงไปใต้ดินอย่างรุนแรง

ภูตประหลาดสิ้นชีพลง วิญญาณแยกของเหรินชิงก็ได้รับการบำรุงอีกครั้ง

ทัศนวิสัยของเนตรซ้อนยิ่งคมชัดขึ้นเรื่อย ๆ

บัดนี้ภายใต้การเสริมพลังจากพลังวิญญาณ แม้จะยังไม่เลื่อนสู่ระดับทูตผี แต่เนตรซ้อนก็เริ่มมีอานุภาพของอสูรฝันร้ายคู่แล้ว

เหรินชิงฉวยโอกาสนี้สังเกตการณ์ต้นไม้สมองอีกครั้ง พบว่ารากของมันลอยเด่นในอากาศ กิ่งก้านสาขาพันกันจนก่อเกิดเป็นสมองสีเทาอมดำขนาดมหึมา

แต่ระยะทางยังไกลเกินไป จึงไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนว่าเงาร่างนั้นอยู่ที่ใด

เขาไม่คิดมากความอีกต่อไป เพราะหลังจากเสริมพลังด้วยตำราหนังมนุษย์ อายุขัยก็ยิ่งสั้นลง การสะบัดกระดูกสันหลังจึงไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ

ภูตประหลาดโดยรอบถึงคราวเคราะห์ ตายตกไปภายใต้เงื้อมมือของเหรินชิงอย่างไม่เลือกหน้า พื้นดินถูกกระดูกสันหลังฟาดฟันจนเป็นร่องลึกนับไม่ถ้วน

เหรินชิงสำแดงสัญชาตญาณนักล่าอันน่าสะพรึงกลัวอย่างเต็มที่ ภูตประหลาดระดับกึ่งศพหรือจะต้านทานเขาซึ่งเป็นผู้ฝึกตนระดับทูตผีได้

เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพให้ถึงขีดสุด เขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้วิชาผู้ใช้ผิวกระจกเป็นแขนงที่ห้า

กระดูกทั่วร่างของเหรินชิงแปรสภาพเป็นแก้วผลึก โดยเฉพาะกระดูกสันหลังที่ส่องประกายราวกับสามารถสะท้อนแสงได้ทุกชนิด

เวลาสองชั่วยามแต่เดิม บัดนี้เหลือเพียงครึ่งชั่วยาม เขาอาจตายได้ทุกเมื่อ

เมื่อการสังหารดำเนินไป วิญญาณแยกก็มาถึงขีดจำกัดที่สามารถรองรับได้แล้ว

ขอเพียงกลับคืนสู่ร่างจริง เขาก็จะสามารถเลื่อนระดับเป็นทูตผีได้ทันที แต่เหรินชิงกลับอดไม่ได้ที่จะผลักดันให้วิญญาณแยกดูดซับพลังวิญญาณให้ถึงขีดสุด

หากสามารถฉวยโอกาสนี้สร้างวาสนาให้ตนเองได้ ไม่แน่ว่าจะประหยัดเวลาบำเพ็ญเพียรไปได้อย่างน้อยสิบปี ที่สำคัญกว่านั้นคือวิชาเกราะคลุมกายก็อาจมีหวังเลื่อนระดับได้เอง

และเหรินชิงก็ต้องการจะเห็นให้ชัดกับตา ว่าเงาร่างข้างต้นไม้สมองนั้นเป็นผู้ใดกันแน่

(จบตอน)