บทที่ 303 - คิยูบอกว่าสบายมาก อีกข้างก็ขอนะ

ต้นขาของอายาโนะแน่นกระชับ ทั้งที่เธอไม่ได้ออกกำลังกายหนักๆ เป็นประจำ คงต้องบอกว่าเป็นพรสวรรค์ หรือไม่ก็แอบออกกำลังกายเบาๆ ที่บ้านทุกคืน ซึ่งก็เดาไม่ถูกเหมือนกัน สรุปคือตระกูลคิตาฮาระมีวิธีเลี้ยงลูกสาวในแบบของตัวเอง แต่ผลลัพธ์ของการเลี้ยงดูกลับตกเป็นของคิยูแต่เพียงผู้เดียว

ตอนแรกคิยูกะจะลงแรงหนักหน่อย ให้อายาโนะได้รับบทเรียนบ้าง แต่ดูเหมือนเธอจะอ่านเกมออก สัมผัสภายในช่องทางบีบรัดตามจังหวะที่เธอจงใจแกล้ง ส่งความรู้สึกเสียวซ่านถึงขีดสุดมาให้ในพริบตา จนเกือบทำให้คิยูต้องจบยกแรกก่อนเวลาอันควร

อายาโนะ : "อื๊อ~ คิยูคุง สุดยอด ดูคึกคักจังนะ เป็นเพราะเมื่อกี้ในเกมได้กินขนมที่เจ้าหนูป้อนจนตื่นเต้นเหรอ หืม?"

คิยูไม่ตอบ ตั้งสติให้มั่นคงก่อนเพื่อป้องกันปืนลั่น จากนั้นจึงบีบเอวอายาโนะแล้วถาม

คิยู : "หึงฮิโตมิเหรอครับ?"

จังหวะรุกเริ่มผ่อนลง อายาโนะดูออกว่าคิยูอยากยืดเกมให้นานขึ้น เธอจึงให้ความร่วมมือด้วยการผ่อนคลายลงหน่อย นัวเนียกับคิยู จูบแก้มเขาซ้ำๆ

ผิวพรรณเขาดีมาก เป็นความละเอียดเนียนนุ่มที่หาได้ยากในชายหนุ่มวัยนี้ แต่โครงหน้าคมเข้มทำให้ไม่ดูสำอางจนเกินไป ไม่ว่าจะคลอเคลียนานแค่ไหนก็ไม่เบื่อ

อายาโนะ : "ใช่สิ คิยูคุงให้ความสำคัญกับเจ้าหนูขนาดนั้น ฉันก็ต้องหึงสิ เพราะงั้นนายต้องขยันหน่อยนะ คิยูคุง~"

คิยู : "คิดมากน่า แค่มีความสุขก็พอแล้ว"

คิยูพูดประโยคที่ดูไร้ความรับผิดชอบสุดๆ ถ้าเป็นสถานการณ์อื่นคงทำให้ผู้หญิงของขึ้นได้ แต่หลังจากปรับจังหวะได้เขาก็เร่งความเร็วอีกครั้ง

ช่วงนี้ดูเหมือนคิยูจะวิวัฒนาการขึ้นจากการถูกสาวๆ รอบตัวเคี่ยวเข็ญ แม้จะเป็นครั้งแรกหลังจากพักไปนาน ก็ยังทำเวลาได้ดีเยี่ยม อย่างน้อยก็ทำให้อายาโนะแสดงด้านที่น่าอายออกมาได้หลายรอบแน่นอน

ดังนั้น แม้อายาโนะจะไม่ค่อยพอใจประโยคนั้น แต่สุดท้ายก็จมดิ่งลงสู่คลื่นแห่งความรู้สึก เหมือนเรือลำน้อยที่ถูกคิยูพาขึ้นสู่ยอดเมฆ แล้วค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา... ร่วงลงในอ้อมกอดที่อบอุ่นและสบายของคิยู

จิ๊.

ดวงอาทิตย์ยังไม่ลับขอบฟ้า แสงสีทองสาดส่องลงมา อายาโนะยกแขนขึ้นเล็กน้อย แสงย้อมแขนเธอจนเป็นสีทองแดงเข้ม เหมือนรูปปั้นทองแดงชิ้นเล็กๆ ศิลปะอียิปต์โบราณ

คิยูช่วยสางผมที่ยุ่งเหยิงจากการศึกเมื่อครู่ มืออีกข้างนวดคลึงส่วนที่เกร็งเมื่อกี้ด้วยน้ำหนักกำลังดีเพื่อคลายกล้ามเนื้อ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ติดเป็นนิสัยมาจากชาติก่อน กลับทำให้อายาโนะในชาตินี้รู้สึกจุกในอก

ทุกครั้งที่เกิดช่วงเวลาแบบนี้ เธอจะอิจฉาภรรยาตัวจริงของคิยูขึ้นมาจับใจ ที่นี่แม้จะอบอุ่น แต่ก็เป็นแค่ฐานลับสำหรับการลักลอบได้เสีย มีแค่คู่ชีวิตที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น ที่จะนอนหลับไปดื้อๆ กลิ้งเกลือกบนเตียงด้วยความงัวเงียได้โดยไม่ต้องกังวล รอจนถึงมื้อเย็น...

คิยู : "อ้อ จริงด้วย" เสียงใสๆ ของคิยูขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของอายาโนะ > คิยู : "ผมชอบฮิโตมิมากจริงๆ เพราะงั้นคุณอย่าไปแกล้งอะไรที่กระทบถึงเธอนะ รู้จักวางตัวให้ดีด้วย"

อายาโนะ : "...เคยมีผู้หญิงคนไหนบอกนายไหม ว่านายน่ะเป็นคนสารเลวไร้หัวใจ คิยูคุง?" อายาโนะหายใจแรงขึ้น ใครเขาพูดเรื่องแบบนี้กันตอนเพิ่งเสร็จกิจ?

คิยู : "มีด้วยเหรอ? ผมออกจะรักใคร่มีคุณธรรม ดูสิ เราต่างตอบแทนซึ่งกันและกัน ใครช่วยมา อีกฝ่ายก็ตอบแทนกลับ วิน-วิน ไม่ดีตรงไหน"

อายาโนะ : "เหอะ"

คิยู : "แต่ผมชอบฮิโตมิมากจริงๆ นะ อืม เธอเป็นสเปกในอุดมคติเลย แบบที่ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าได้"

อายาโนะ : "ฟังดูเหมือนนายกำลังบรรยายถึงคนในครอบครัวที่ความรักจืดจางจนแทบนับไม่ได้ มากกว่าผู้หญิงที่นายหลงใหลนะ"

คิยู : "อาจจะใช่ก็ได้ คุณจะมองว่าผมแก่เกินวัย รสนิยมเสื่อมถอย เข้าไม่ถึงอะไรซับซ้อนก็ได้"

คิยูบ่นพึมพำ เปลี่ยนถุงยางที่เต็มแล้วออก กำลังจะสวมอันใหม่ แต่อายาโนะห้ามไว้

อายาโนะ : "เดี๋ยว ให้ฉันบริการนายก่อน"

คิยู : "บริการอะไร?"

อายาโนะ : "นวดผ่อนคลายแบบนุ่มนวลทั้งตัว สบายกว่าที่เคยทำมาแน่นอน"

คิยู : "งั้นลองดู"

อายาโนะเริ่มรู้สึกตัวช้าไปหน่อย เธอเพิ่งค้นพบเมื่อเร็วๆ นี้ว่าบางส่วนในใจคิยูแข็งแกร่งจนน่ากลัว ตอนแรกที่คิยูบอกว่าจะช่วยเธอให้หลุดพ้นจากความโชคร้ายของครอบครัว อายาโนะยังซาบซึ้ง คิดว่าคิยูอาจจะเป็นผู้ชายเจ้าชู้นิดๆ ที่ใจอ่อนง่าย แต่เปล่าเลย ที่เขาดีกับเธอ ทั้งหมดวางอยู่บนพื้นฐานของการ 'ช่วยเหลือเกื้อกูล' ระหว่าง 'ชู้รัก' งั้นเหรอ?

เธอหงุดหงิด บ้าจริง ทั้งที่เธอได้ครอบครองร่างกายคิยูก่อนแท้ๆ แต่ระยะห่างระหว่างใจกลับดูไกลสุดกู่ อนาคตช่างมืดมน

คนเรามักอยู่ได้ด้วยความคาดหวัง ตลาดหุ้นขึ้นลงได้ด้วยความเชื่อมั่นต่ออนาคต คู่รักก็ชอบสัญญารักนิรันดร์ นี่คงเป็นความผิดเพี้ยนของมนุษย์ในสังคมสมัยใหม่ ทั้งที่อยู่กับปัจจุบันก็ดีอยู่แล้ว

ต้องงัดไม้ตายออกมาบ้าง อายาโนะคิด หรือเอาง่ายๆ คือละลายหัวใจที่แข็งกระด้างของคิยู ให้เขาใช้อารมณ์ความรู้สึกมากขึ้น วิธีที่นึกออกง่ายที่สุดคือ... การบริการ

การช่วยแก้ปัญหาให้เขาคือบริการ การนวดแบบนุ่มนวลก็คือบริการ คิดว่าคิยูคงไม่ได้รับบริการแบบนี้ในคฤหาสน์จิฮายะแน่ๆ มีแต่ต้องไปบริการคนอื่น

อายาโนะ : "อีกข้าง? นี่นายเคยไปทำที่ไหนมาด้วยเหรอ"

คิยู : "ไม่เคย ฟังเขามาเฉยๆ อืม ขูดๆ เกาๆ ในผมให้หน่อย สบายดี ขอบคุณครับ"

คิยูหนุนตักอายาโนะ ผ่อนคลายจิตใจเต็มที่ ยัยนี่ก็ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง รู้ว่างานปาร์ตี้เพื่อนสาวทำคิยูปวดหัว ก็เลยนวดให้ ชู้รักที่รู้ใจนี่มันดีจริงๆ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าชู้รัก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการไม่รู้จักสถานะตัวเอง

ขอทีเถอะ อย่าพูดคำว่า 'ขอบคุณ' ได้ไหม?

อายาโนะขยับปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา วันนี้เธอล้ำเส้นมามากเกินไปแล้ว ไม่เหลือความกล้าอีกแล้ว

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพช

[จบแล้ว]