บทที่ 210 - อายาโนะเปิดศึกโต้วาทีความรักข้ามอากาศกับอาริ

ตอนแรกอาริสงสัยว่าทักษะภาษาต่างประเทศตัวเองมีปัญหา แต่ประมวลผลอยู่ครู่หนึ่งถึงบางอ้อ

บอร์ดระดับโลกนี่นา สมาชิกจากประเทศที่วัฒนธรรม... เอ่อ... เปิดกว้างแบบนั้น ย่อมมีไม่น้อย

อาริเลยเพิ่มรายละเอียด โดยเฉพาะส่วนนิสัยของคิยู แน่นอนว่าปิดบังข้อมูลส่วนตัวไว้ แต่พอเขียนเสร็จก็ตกใจ นี่เธอสังเกตคิยูละเอียดขนาดนี้เลยเหรอในชีวิตประจำวัน?

อาริเพิ่งรู้ตัวว่ารู้จักคิยูดีขนาดนี้

อาจเพราะรายละเอียดที่เติมลงไปดูสมจริง การถกเถียงเลยคึกคักขึ้น การเล่นบอร์ดลับเน้นความเรียล เพื่อระบายความอัดอั้นในโลกจริง หรือเล่าเรื่องที่พูดออกไปไม่ได้

คอมเมนต์จากยูสเซอร์สาวๆ ที่ดูเจนจัดบางคน ทำเอาอาริหูร้อน ใจเต้นรัว อ่านไปอ่านมาเริ่มมีอารมณ์ อยากจะยื่นหน้าไปจูบคิยู แต่เกรงว่าคิยูคุงยังไม่หลับลึก

งั้นต้องบังคับให้หลับ!

อาริเตรียมกำยานไว้แถวหน้าประตูห้องนอนนานแล้ว แกล้งทำเป็นไปห้องน้ำ เดินอ้อมเชิงยุทธวิธี จุดกำยาน

จบกระบวนการ "ยุทธวิธี" คิยูก็ยังนอนนิ่งบนเตียง

เพื่อความชัวร์ รอไปยี่สิบนาที อาริทำท่าจะคุยธุระสำคัญ ลองปลุกคิยู พอไม่ตื่นก็จิ้มแก้ม บีบจมูก

อาริ : "เรียบร้อย"

อาริถอนหายใจ 'ฟีลแอบแซ่บ' รุนแรงมาก ทั้งที่เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายแท้ๆ อยากจะสวีทกับสามี ดันต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ขำไม่ออกจริงๆ

คิดแล้วก็เศร้า

เธอเปลี่ยนความเศร้าเป็นพลัง ประคองหน้าคิยูขึ้นมาจูบอย่างหลงใหล

คนเราพอข้ามเส้นแบ่งทางจิตใจบางอย่างไปได้ จะยิ่งทำตัวกล้าได้กล้าเสีย ยิ่งอยู่คนเดียวไม่มีใครเห็น สัญชาตญาณดิบยิ่งเปิดเผย

หลังตั้งกระทู้ถาม อาริเริ่มยอมรับความจริงในใจลึกๆ ได้แล้ว

ชอบคิยู ชอบแบบที่อยากให้คิยูมาเป็นสามีจริงๆ

พักครึ่งยก อาริเปิดดูบอร์ดลับ รีเฟรชคอมเมนต์ มีอันนึงทำเอาเธอขมวดคิ้ว

[เหอะ ดูจากที่เล่ามาก็รู้ว่า จขกท. รักสามีหัวปักหัวปำ แต่ในเมื่อยังต้องมานั่งคิดหาวิธียั่ว แสดงว่าสามีไม่มีทางหวั่นไหวกับคุณเลย]

ปากดีนักนะ มาถึงก็ทุบความมั่นใจ อาริทนไม่ได้ ตอบกลับทันที

[อาริ : แค่ยังไม่หวั่นไหวชั่วคราวหรอกย่ะ...]

อีกฝ่ายดูเหมือนจะเฝ้าบอร์ดอยู่ ตอบกลับไวมาก

[เรื่องรักๆ ใคร่ๆ หวั่นไหวหรือไม่มันเป็นเรื่องชั่วพริบตา นอกจากจะมีข้อบกพร่องทางบุคลิกภาพ จะเป็นแบบไหน จขกท. ก็พิจารณาเอาเองนะจ๊ะ คิคิ]

คิยูน่าจะไม่มีข้อบกพร่องทางบุคลิกภาพหรอก

หมายความว่าฉันมีข้อบกพร่องงั้นสิ?

อาริโกรธจัด เอาอะไรมาตัดสินยะ หรือว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะรักกันเมื่อวันเวลาผ่านไป?

เลยเปิดศึกโต้วาทีกับยูสเซอร์รายนี้หลายยก

จนลืมเสพสุขกับคิยูที่หลับใหลอยู่ข้างๆ

ในขณะเดียวกัน บนถนนมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์จิฮายะ

คิตาฮาระ อายาโนะ ที่แอบหนีออกจากบ้านมาอย่างชำนาญ สวมแว่นดำและหน้ากากอนามัย นั่งจิ้มมือถือรัวๆ อยู่เบาะหลังแท็กซี่

ระบบรักษาความปลอดภัยบ้านคิตาฮาระก็ดีแหละ แต่ความพยายามของอายาโนะสูงกว่า แถมเธอแอสการ์ดเก่ง ต่อหน้าพ่อแม่ทำตัวเชื่องเชื่อฟัง ไม่เคยหืออือ เลยแอบทำเรื่องลับหลังได้สะดวก

คนเราพูดอะไรไม่สำคัญ สำคัญที่ทำอะไร อายาโนะเข้าใจสัจธรรมนี้แต่เด็ก เรียกได้ว่าเป็น 'ร่างทรงชาเขียวโดยกำเนิด'

ยกตัวอย่างฮิโตมิ ปากบอกซื่อสัตย์ภักดีต่ออาริ ลับหลังมีลูกไม้แพรวพราว จะว่าไป ชอบเก็บของที่คิยูทิ้งแล้ว นี่มันรสนิยมแปลกประหลาดชัดๆ สมัยมัธยมอายาโนะยังไม่รู้เลยว่าฮิโตมิชอบแนวนี้

งั้นก็... สนองนี้นางหน่อยละกัน

คนสายปั่นอย่างเธอ หวังให้สถานการณ์รอบตัวคิยูวุ่นวายกว่านี้อีก

แถมอายาโนะสังหรณ์ใจลึกๆ ว่าความต้องการของสะสมคิยูของฮิโตมิ อาจมาจากเหตุผลเหนือธรรมชาติ เหมือนความสนใจของทาคางิ อาคาเนะที่มีต่อดอกจื่อหยาง รู้สึกไม่เหมือนคนปกติ

'ผู้มีพลังพิเศษมักดึงดูดซึ่งกันและกัน'

ถ้าคำกล่าวนี้จริง แสดงว่าคิยูคือ 'ศูนย์กลางค่ายกล' ที่ดึงดูดเหล่าผู้มีพลัง ฮุฮุ ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!

เดิมทีแผนหนีเที่ยวคืนนี้ของอายาโนะเรียบง่ายมาก : นั่งแท็กซี่ไปลงแถวบ้านจิฮายะ ดูลาดเลา หรือถ้าโอกาสดีก็ลงมือคืนนี้เลย

แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ระหว่างทางอายาโนะว่างๆ เลยไถบอร์ดมืดชื่อดัง บอร์ดนี้อายาโนะชอบมาก เป็นแหล่งวัตถุดิบชั้นดี วันๆ ดูมนุษย์บิดเบี้ยวพ่นความดำมืดใส่กัน ฟินจะตาย

แล้วก็ไปเจอยัยผู้หญิงมั่นหน้าที่ไหนไม่รู้... อืม น่าจะผู้หญิงแหละมั้ง?

จะยั่วผัวที่แต่งแค่ในนาม ขำตายล่ะ พวกหล่อนเลือกแต่งงานหลอกๆ เพราะรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ ทำธุรกิจก็ทำธุรกิจสิ จะมาหาความรักอะไร

อายาโนะคิดว่าค่านิยมของอีกฝ่ายโง่เง่าสิ้นดี อดไม่ได้ที่จะเปิดฉากด่า อีกฝ่ายก็ไม่ยอม ไม่มีใครยอมใคร แต่ก็ไม่มีใครยอมถอย

ที่น่าสนใจคือ ทั้งคู่ต่างมีคลาสพอสมควร เถียงกันด้วยเหตุผล การโจมตีตัวบุคคลก็อยู่ในขอบเขตที่รับได้

คนขับแท็กซี่ : "คุณครับ ถึงป้ายรถเมล์แล้วครับ"

จุดหมายที่อายาโนะปักหมุดไว้คือป้ายรถเมล์ห่างจากบ้านจิฮายะครึ่งบล็อก แท็กซี่จอดแล้ว แต่สงครามน้ำลายยังไม่จบ

คิดดูแล้ว ยืนเล่นมือถือข้างถนนมันดูแปลกๆ เลยบอกคนขับ

อายาโนะ : "เดี๋ยวก่อน จอดตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันจ่ายเพิ่มให้"

คนขับรับแบงก์มา สีหน้าแปลกๆ

ช่างเถอะ เขาเต็มใจจ่าย ผมจะไปหงุดหงิดทำไม...

[จบแล้ว]