บทที่ 14 - รักแรกของชิมะมุระ ฮิโตมิ ยังไม่ทันเริ่มก็ลงหลุมไปแล้ว

ห้องน้ำหญิงที่ปลายสุดทางเดิน

อาคารเรียนในช่วงพักกลางวันเงียบสงบเป็นปกติ มีเพียงนักเรียนหญิงสองสามคนที่เดินจับกลุ่มกันมาเข้าห้องน้ำ พูดคุยซุบซิบเรื่องซุบซิบกันเบาๆ บางครั้งก็มีเสียงหัวเราะใสๆ ดังออกมาเป็นระยะ

ท่ามกลางบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยความสดใสของวัยรุ่นนี้ ห้องน้ำห้องในสุด กลับแผ่คลุมไปด้วยบรรยากาศที่อึดอัด

ในที่สุด การกระทำที่อยู่บนเส้นแบ่งระหว่างจินตนาการและความเป็นจริงก็ได้สิ้นสุดลง ความวุ่นวายในใจได้รับการตอบสนองอย่างเต็มที่ และสิ่งที่ตามมาพร้อมกันนั้น ก็คือความว่างเปล่าและความเศร้าโศกที่ทอดยาว

"แฮ่ก แฮ่ก..."

ชิมะมุระ ฮิโตมิ ที่อ่อนแรงไปทั้งตัวนั่งอยู่บนฝาชักโครก ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมือให้สะอาด

เอว หลัง และสะโพก รู้สึกเหนียวเหนอะหนะจากเหงื่อ และมันก็แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกของเหงื่อเย็นๆ อย่างรวดเร็ว ทำให้ชิมะมุระ ฮิโตมิ อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน... ทุกครั้งที่ตกอยู่ในห้วงเวลาแบบนี้หลังเสร็จกิจ เธอมักจะรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าสมเพชเหลือเกิน

เธอเริ่มมีนิสัยมืดมนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เดิมที ชิมะมุระ ฮิโตมิ เป็นเด็กสาวที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา

ผู้ปกครองในญี่ปุ่นไม่ค่อยเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องความรักของลูกมากนัก เด็กสาวหลายคนที่เริ่มแตกเนื้อสาว ก็เริ่มลองมีความรักตั้งแต่สมัยมัธยมต้น บางคนที่กล้าๆ หน่อยถึงกับไปทำเรื่องที่ใกล้ชิดกว่านั้นที่บ้านของแฟน... ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับชิมะมุระ ฮิโตมิ เลย ความสนใจของเธอทั้งหมดมุ่งไปที่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่นักเรียนส่วนใหญ่เห็นว่าน่าเบื่อ คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ ธรรมชาติ...

นอกเหนือจากนั้น ก็คือมิตรภาพที่มั่นคงและลึกซึ้งกับเพื่อนสนิทอย่างจิฮายะ อาริ

โลกของชิมะมุระ ฮิโตมิ นั้นเล็กมาก ด้านหนึ่งคือสูตรและสัญลักษณ์ อีกด้านหนึ่งคือคุณหนู

สำหรับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ระหว่างชายหญิง เธอไม่รู้อะไรเลย

ทว่า ในคืนวันที่เธอได้พบกับคิโยฮารุ ชิมะมุระ ฮิโตมิ ก็ฝันถึงเขา เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอมีประสบการณ์ฝันที่ลามกอนาจารเช่นนี้... ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แค่ลามกอย่างเดียว แต่เป็นความปิติยินดีที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

กลางดึก เธอสะดุ้งตื่น แอบไปซักชุดชั้นในของตัวเอง

ด้วยจิตวิญญาณของนักวิทยาศาสตร์ ชิมะมุระ ฮิโตมิ จึงไปค้นคว้าหาข้อมูล และได้เข้าใจว่าเธอมีความรู้สึกดีๆ ให้กับคิโยฮารุในฐานะเพศตรงข้าม ความจริงข้อนี้ทำเอาชิมะมุระ ฮิโตมิ ตกตะลึงไปนาน เพราะนี่มันแค่การเจอกันเพียงครั้งเดียว ยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันด้วยซ้ำ แต่เธอกลับชอบเขาไปแล้ว หรือว่าเธอจะเป็นเด็กสาวที่ตื้นเขินขนาดนี้?

พูดตามตรง ชิมะมุระ ฮิโตมิ ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเดทกับผู้ชายแบบไหน เรื่องนี้มันไกลตัวเธอมาก แต่รักแรกพบที่เกิดขึ้นจริงๆ มันกลับมาเยือนอย่างไม่ทันตั้งตัว

ตอนนั้น ชิมะมุระ ฮิโตมิ เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่ 1 ที่โรงเรียนจิฮายะ ส่วนคิโยฮารุเป็นรุ่นพี่ปีที่ 2 เรื่องราวของเขา แทบจะไม่ต้องไปสืบหาเลย เพื่อนผู้หญิงในห้องก็มักจะพูดถึงกันอยู่บ่อยๆ

ในที่สุดเหตุผลก็ไม่สามารถเอาชนะอารมณ์ได้ ช่วงนั้น ชิมะมุระ ฮิโตมิ รู้สึกตัวลอยตลอดเวลา บังเอิญเห็นร่างของคิโยฮารุในโรงเรียน ก็ต้องจ้องมองอยู่เป็นเวลานาน แทบอยากจะสลักภาพเด็กหนุ่มรูปงามคนนั้นไว้ในดวงตาของเธอ

เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจที่จะปรึกษากับอาริ ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิท

ที่เรียกว่าเพื่อนสนิท ก็คือคนที่คุยเรื่องน่าอายแบบนี้กันได้ไม่ใช่เหรอ

บ่ายวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ทั้งชิมะมุระ ฮิโตมิ และจิฮายะ อาริ ต่างก็ไม่มีกิจกรรมชมรม ทั้งคู่จึงเดินเล่นไปที่ย่านการค้าใกล้โรงเรียน ย่ำไปบนอิฐเก่าแก่ของถนน ในอากาศลอยมาด้วยกลิ่นหอมของชานม บางครั้งก็มีคู่รักจูงมือถือกระเป๋าเดินหัวเราะพูดคุยกันผ่านไป

อาจจะเป็นเพราะได้แรงบันดาลใจจากฉากเหล่านี้ ชิมะมุระ ฮิโตมิ จึงกระแอมในลำคอ เตรียมที่จะขอคำปรึกษาจากอาริ เดิมทีเธอกลัวว่าจะถูกเพื่อนสนิทล้อ แต่ผลลัพธ์คือเธอกลับรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด

อาริ : นี่ ฮิโตมิ เธอคิดว่าอิโต คิโยฮารุ คนนั้นเป็นยังไงบ้าง?

คำพูดของอาริ กลับชิงพูดออกมาก่อน เร็วกว่ากันแค่ไหน? หนึ่งวินาที หรือสองวินาที มันไม่สำคัญแล้ว

คำพูดที่จ่ออยู่ที่ริมฝีปากถูกกลืนกลับลงไป ชิมะมุระ ฮิโตมิ แกล้งทำเป็นไม่รู้:

ชิมะมุระ : เอ๋? อิโต คิโยฮารุ คนไหนเหรอ?

อาริ : ก็คนในงานกีฬาสีไง ชิ เจ้าหมอนั่นมันยโสโอหังไม่เกรงใจใครเลย บอกว่าการสอบครั้งหน้าจะแย่งชิงตำแหน่งที่หนึ่งไปจากฉันให้ได้ ดูสิ ช่างน่าขำสิ้นดี!

ชิมะมุระ : อ๋อ คนนั้นเอง... เอ๊ะ... วันนั้น เขาพูดอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?

อาริ : ไม่ได้พูด ฉันแอดไลน์เขาไปน่ะ ตอนที่คุยกันในแชทเขาพูดเอง

จิฮายะ อาริ โบกมือถือไปมา เปิดรูปโปรไฟล์ของอิโต คิโยฮารุ ให้ชิมะมุระ ฮิโตมิ ดู:

อาริ : ดูรูปโปรไฟล์เขาสิ แก่แดดชะมัด เชยยิ่งกว่าพ่อฉันอีก

อาริ แอดไลน์ของคิโยฮารุคุง ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

ชิมะมุระ ฮิโตมิ ยังไม่ได้แอดเลยด้วยซ้ำ

เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ รู้สึกแปลกๆ

อาริยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนสนิท เธอยังคงพูดต่อไปตามใจตัวเอง:

อาริ : ไม่ใช่แค่รูปโปรไฟล์นะ เจ้าหมอนี่มันทำตัวแก่แดดไปซะทุกเรื่อง ฉันสงสัยจริงๆ ว่าจะเป็นพวกคุณลุงวัยกลางคนที่ย้อนวัยกลับมาเกิดใหม่หรือเปล่า...

ชิมะมุระ : อาริ ไม่รังเกียจเขาเหรอ?

ชิมะมุระ ฮิโตมิ พลันพูดขัดขึ้นมา

อาริ : หืม?

ชิมะมุระ : อาริเกลียดผู้ชายมาตลอด ก็น่าจะ... รังเกียจเขาเหมือนกัน?

อาริ : นี่แหละคือจุดที่น่าสับสน ตอนที่เขาแตะต้องตัวฉัน ฉันกลับไม่รู้สึกขยะแขยงเลยสักนิด!

จิฮายะ อาริ เลียริมฝีปาก:

อาริ : รู้สึกว่าน่าจะเอามาเป็นของเล่นคุณภาพดีได้เลยนะ...

ความรู้สึกที่อาริมีต่อผู้ชายคนอื่นนั้นเทียบเท่ากับหนอนแมลงวัน เห็นได้ชัดว่า "ของเล่น" นั้นอยู่สูงกว่า "หนอนแมลงวัน" ไปหลายระดับ

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นทักไลน์มาหาอาริ ก็คงจะโดนเมินอย่างเย็นชาหรือถึงขั้นโดนบล็อกไปแล้ว แต่อาริกลับคุยกับคิโยฮารุอย่างออกรส

ชิมะมุระ ฮิโตมิ รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องอย่างรุนแรง

อย่าเห็นว่าเธอถูกล้อว่าเป็นเด็กเนิร์ด แต่จริงๆ แล้วชิมะมุระ ฮิโตมิ นั้นไวต่อการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของคนรอบข้างมาก เธอสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า จิฮายะ อาริ สนใจในตัวอิโต คิโยฮารุ อย่างมาก

แน่นอนว่า ความสนใจนี้ยังไม่เกี่ยวกับความรัก แต่ก็นั่นแหละ มันได้ตัดหนทางของชิมะมุระ ฮิโตมิ ไปจนหมดสิ้น

ของเล่นของคุณหนู ย่อมไม่อนุญาตให้ใครมาแตะต้อง

อาริ : จริงสิ ดูเหมือนฮิโตมิก็มีเรื่องอยากจะพูดกับฉันเหมือนกันนี่นา?

ชิมะมุระ : มะ... ไม่มีอะไรหรอก อาริ พวกเราไปซื้อเค้กกันเถอะ

อาริ : อื้มๆ ดีเลย ฮิโตมิอยากกินเค้กรสอะไร เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง!

ชีวิตประจำวันที่ดูเหมือนจะสงบสุขยังคงดำเนินต่อไป แต่ชิมะมุระ ฮิโตมิ กลับได้ฝังกลบรักแรกของเธอไปอย่างเงียบๆ แล้ว

รักแรกของเธอยังไม่ทันได้เริ่มต้น ก็ต้องลงหลุมไปเสียแล้ว

และ ยิ่งความสัมพันธ์ของคิโยฮารุกับอาริพัฒนาไปมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเหมือนกับการถูกขุดขึ้นมาเฆี่ยนตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

...

ห้องน้ำ

ชิมะมุระ ฮิโตมิ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เตรียมลุกขึ้นเพื่อจากไป

แต่เสียงพูดคุยของนักเรียนสองสามคนที่อยู่ข้างนอก กลับทำให้มือของชิมะมุระ ฮิโตมิ ที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูห้องน้ำต้องหยุดชะงัก

"ได้ยินข่าวหรือยัง? ยัยคนที่เคยแย่งอาจารย์คิโยฮารุกับอาริน่ะ จะย้ายกลับมาเรียนที่โรงเรียนจิฮายะแล้ว"

"จริงดิ? นึกว่าถูกคุณหนูขับไล่ออกจากโตเกียวไปแล้วซะอีก"

"ก็ว่ากันไปอย่างนั้น แต่ว่าตระกูลทาคางิไปทำเงินก้อนโตที่อเมริกาใต้มา ตอนนี้กลายเป็นตระกูลที่กลุ่มบริษัทจิฮายะจะมองข้ามไม่ได้แล้ว... ตอนนี้สี่ตระกูลใหญ่กำลังแข่งขันกันดุเดือด เก็นอิจิโร่เลยอยากจะดึงทาคางิมาเป็นพันธมิตร ก็เลยยอมทำตามข้อเรียกร้องของอีกฝ่าย อนุญาตให้ลูกสาวเขากลับมาเรียนที่ประเทศได้... แถมยังมาอยู่ในห้องของอาจารย์คิโยฮารุด้วย!"

"นางฟ้าแซมบ้า ทาคางิ อากาเนะ ปะทะ ปีศาจแห่งโตเกียว จิฮายะ อาริ คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ!"

เมื่อได้ยินชื่อนั้น ชิมะมุระ ฮิโตมิ ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจและไม่ยอมแพ้เมื่อสามปีก่อน

เธอ... กลับมาโตเกียวอีกแล้วเหรอ? แถมยังจะมาเป็นนักเรียนของคิโยฮารุอีก ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือการประกาศสงครามกับอาริอีกครั้ง

เมื่อคิดว่าชีวิตรักอันหวานชื่นของคู่สามีภรรยาจิฮายะ อาจจะถูกมือที่สามเข้ามาสั่นคลอน ชิมะมุระ ฮิโตมิ ก็กลับรู้สึกคาดหวังอย่างประหลาด... ฮือๆ ไม่ได้สิ นี่มันเลวทรามเกินไป ในฐานะเพื่อนสนิท เธอควรจะต้องเป็นห่วงอาริสิ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชิมะมุระ ฮิโตมิ ก็รีบส่ายหัว ไล่ความคิดฟุ้งซ่าน คว้ามือถือขึ้นมาส่งข้อความแจ้งข่าวให้อาริรู้

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า อาริจะได้รับข่าวนี้จากคุณพ่อของเธอล่วงหน้าแล้วหรือยัง

[จบแล้ว]