ตอนที่ 46 ในที่สุดท่านเหรินก็มาเชิญข้าไปดื่มชา!
ตอนที่ 46 ในที่สุดท่านเหรินก็มาเชิญข้าไปดื่มชา!
ภายในกลุ่มแชท บรรยากาศร้อนแรงอย่างต่อเนื่องเมื่ออิ๋งเจิ้งได้เล่าเรื่องราวเกิดขึ้นให้ทุกคนได้รับรับทราบทั่วกัน
【อิ๋งเจิ้ง】: “เกาเหยานี่มันร้ายไม่เบาจริง ๆ! ไม่สิ ควรจะเรียกเขาว่าจ้าวเกาถึงจะถูก!”
【หลินเข่อเอ๋อร์】: “ฮ่า ๆ ๆ ใช่แล้วค่ะ ตอนที่เกาเหยาพูดคำเดียวกันกับในอนาคตที่อี้เสี่ยวชวนต้องเป็นคนพูด ฉันว่าอี้เสี่ยวชวนคงจะงงเป็นไก่ตาแตกไปเลย!”
【หลินเจิ้งอิง】: “จะไม่ให้งงได้อย่างไรกันเล่า? มันคงเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง ราวกับออกมาจากปากของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น!”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ข้ากลับอยากรู้เส้นทางในอนาคตของอี้เสี่ยวชวนกับหลิวปังเสียแล้วสิ”
【จางซานเฟิง】: “อี้เสี่ยวชวนเดิมทีเป็นตัวเอก แต่หลังจากโชคชะตาของจิ๋นซีฮ่องเต้เพิ่มขึ้น ชะตาของอี้เสี่ยวชวนก็ดิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด!”
【สงป้า】: “ดิ่งลงที่ไหนกัน? เรียกได้ว่าตกเหวไปเลยต่างหาก!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ตอนนี้จ้าวเกาภักดีต่อข้ามาก เขาได้ออกเดินทางไปตามหายาอายุวัฒนะแล้ว จริงสิ @อ๋วงเทียนตี้ เมื่อถึงตอนนั้นหากไม่มีโอสถสำเร็จรูป มีเพียงวัตถุดิบ ข้าจะขอให้ท่านช่วยหลอมให้ได้หรือไม่?”
อย่างไรเสีย ในเนื้อเรื่องเดิม กว่ายาอายุวัฒนะจะปรุงเป็นโอสถสำเร็จก็ต้องรออีกสิบกว่าปี ตอนนี้ไปออกตามหา อย่างมากก็คงได้แค่วัตถุดิบ
หลังจากได้เห็นฝีมือการหลอมโอสถของสือฮ่าวแล้ว อิ๋งเจิ้งก็ไม่เชื่อถือพวกนักพรตทางฝั่งเขาอีกต่อไป
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “แน่นอน! เมื่อถึงตอนนั้น เราแบ่งโอสถกันคนละครึ่งดีหรือไม่?”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ได้! ขอบคุณท่านอ๋วงเทียนตี้! (คารวะ.jpg)”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “คราวนี้ จิ๋นซีฮ่องเต้ก็จะกลายเป็นคนรวยแล้วสินะ!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ฮิฮิ! ข้ายากจนมานาน โชคดีที่มีทางออกแล้ว!”
ต้าฉินตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นมาก แต่ยุคนี้ยังไม่มีการขุดทองคำหรือแร่เงินขึ้นมามากนัก ส่วนใหญ่ยังใช้เงินทองแดง แต่เงินทองแดง กลุ่มแชทกลับไม่รับ
ดังนั้น อิ๋งเจิ้งจึงไม่สามารถแลกเปลี่ยนแต้มเป็นจำนวนมากได้ ขึงกลายเป็นหนึ่งในคนที่จนที่สุดในกลุ่ม
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ถ้าอย่างนั้น พวกเราในอนาคตอันใกล้นี้ก็จะมีชีวิตอมตะได้แล้วสิ?”
【หลินเข่อเอ๋อร์】: “เย้! ฉันจะมีชีวิตเป็นอมตะแล้ว!”
【โคโจ คานาเอะ】: “ดูเหมือนว่าฉันต้องขยันจับอสูรมาขายเงินต่อไปแล้วสินะคะ ไม่อย่างนั้นคงซื้อยาอายุวัฒนะไม่ไหวแน่!”
【หลินเจิ้งอิง】: “ข้าก็เช่นกัน! เห็นพวกเจ้ามีแต้มกันไม่หยุด ข้าก็ได้แต่กลุ้มใจ! เมื่อไหร่ท่านเหรินจะมาเชิญข้าไปดื่มชาสักที!”
ก่อนหน้านี้ หลินเจิ้งอิงก็ได้รับเนื้อเรื่องเกี่ยวกับตัวเองจากหลินเข่อเอ๋อร์บางส่วน รู้ว่าจุดเปลี่ยนสำคัญต่อไปของเขาก็คือการช่วยขุดศพพ่อของท่านเหรินขึ้นมาทำพิธีย้ายที่ฝังใหม่
ท่านเหรินไม่เพียงแต่รวย แต่ที่สำคัญ ผีดิบตัวนั้นยังเป็นผีดิบกระโดด หากขายให้ร้านค้ากลุ่มย่อมต้องได้ราคาดีอย่างแน่นอน
ในขณะที่เขาแอบถอนหายใจอยู่นั้น
จู่ ๆ
“อาจารย์ ท่านเหรินส่งคนมาแจ้ง เชิญท่านไปดื่มชายามบ่าย เพื่อหารือเรื่องการขุดศพพ่อของท่านขึ้นมาทำพิธีย้ายที่ฝังใหม่ขอรับ!”
เหวินไฉและชิวเซิงเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
เมื่อพลังของหลินเจิ้งอิงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ พลังปราณที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำให้เหวินไฉและชิวเซิงไม่กล้าทำตัวขี้เล่นเหมือนเมื่อก่อน
เนื้อเรื่องเริ่มแล้วรึ?
หลินเจิ้งอิงลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ดี ๆ ๆ!”
“อาจารย์ ได้ยินว่าท่านเหรินครั้งนี้เชิญท่านไปดื่มชาต่างประเทศ พวกเรารีบไปกันเถอะขอรับ!”
เหวินไฉและชิวเซิงมีสีหน้าคาดหวัง พวกเขายังไม่เคยดื่มชาต่างประเทศมาก่อนเลย!
ได้ยินว่าชื่อของชาต่างประเทศนี้ก็แปลกมาก มันเรียกว่าอะไรนะ กาแฟ ทาร์ตไข่ ไม่เคยได้ยินมาก่อน
คณะของท่านอาเก้ามาถึงคฤหาสน์ของท่านเหรินอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาเก้า ท่านมาแล้วรึ? มาลองชิมนี่ดูสิ นี่คือชาต่างประเทศที่ลูกสาวของข้า เหรินถิงถิง เรียนจบแล้วซื้อกลับมาฝาก!”
“ไม่ต้องแล้ว ท่านเหริน ชาไม่ต้องดื่มแล้ว พวกเรารีบไปสุสานพ่อของท่านกันเถอะ!”
ในเมื่อรู้เนื้อเรื่องคร่าว ๆ แล้ว ยังจะมาดื่มชาอะไรกันอีก เข้าเรื่องเลยดีกว่า
ทว่าคำพูดของท่านอาเก้า ทำให้เหวินไฉและชิวเซิงที่ตั้งตารอคอยอยู่ข้างหลังถึงกับชะงักงัน สีหน้าเศร้าหมองในทันที
“หา? รีบขนาดนี้เลยหรือ? ไม่คุยกันก่อนหรือขอรับ?”
ท่านเหรินชะงัก มีสีหน้าสงสัย
“ท่านเหริน ช่วงนี้แผ่นดินจีนไม่ค่อยสงบสุขนัก ไฟสงครามลุกโชนไปทั่ว ทำให้ฮวงจุ้ยของสุสานหลายแห่งถูกทำลาย นี่อาจจะทำให้เกิดการกลายเป็นผีดิบได้ง่าย อีกอย่าง ข้าก็เคยเจอวิญญาณผีดิบบางตนที่สำนักสงฆ์ใกล้ ๆ เมืองเหรินเจีย เพื่อป้องกันไว้ก่อน พวกเราไปดูเร็ว ๆ หน่อยจะดีกว่า!”
ท่านเหรินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน รีบพาท่านอาเก้าและคนอื่น ๆ ไปยังที่ฝังศพทันที
“ท่านอาเก้า ท่านจัดการเลย!”
เมื่อมาถึงเนินดินที่ฝัง ท่านเหรินและเหรินถิงถิง ลูกสาวแสนงดงามยืนอยู่ข้าง ๆ
“หืม?”
หลินเจิ้งอิงจ้องไปที่พุ่มไม้ไม่ไกล คิ้วขมวดเล็กน้อย
“แถวนี้ทำไมถึงมีกลิ่นอายของนักพรตด้วย?”
เขาสงสัย อีกอย่างดูเหมือนว่าพลังจะไม่ธรรมดา มีขอบเขตปรมาจารย์ปฐพีขั้นต้น ตามเนื้อเรื่องเดิม ที่นี่ไม่น่ามีนักพรตคนอื่นด้วยนี่น่า?
“ไม่ใช่สิ มีอยู่หนึ่งคนนี่! ยี่สิบปีก่อน ตระกูลเหรินใช้วิธีที่ไม่ถูกต้อง บังคับซื้อฮวงจุ้ยมงคลของตระกูลหมอดูฮวงจุ้ยมา หมอดูฮวงจุ้ยคนนั้นจะยอมปล่อยตระกูลเหรินไปง่าย ๆ รึ?”
เดิมที ในตอนนั้นหมอดูฮวงจุ้ยคนนั้นวางแผนให้ตระกูลเหรินย้ายที่ฝังศพพ่อของเขาในอีกยี่สิบปี เพราะไม่อยากจะทำเรื่องให้วุ่นวายจนทำให้ตระกูลเหรินต้องตายกันทั้งตระกูล
แต่ตอนนี้ แม้ว่าธุรกิจของตระกูลเหรินจะซบเซาลงบ้าง แต่ก็ยังเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเหรินเจีย หรือแม้กระทั่งควบคุมกองกำลังรักษาความปลอดภัยของเมืองเหรินเจีย กลายเป็นเจ้าพ่อท้องถิ่นไปแล้ว
สถานการณ์เช่นนี้ หมอดูฮวงจุ้ยคนเดิมจะยอมได้อย่างไร?
ดงไม้ด้านนอก
นักพรตเฒ่าคนหนึ่งสวมชุดนักพรตสีดำ ใบหน้าแฝงความอาฆาตดุร้ายมองดูกลุ่มคนเหล่านี้จากที่ไกล ๆ ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
“วันนี้ไม่ใช่วันดีที่จะขุดศพย้ายที่ฝัง ทำไมถึงมาเร็วกว่ากำหนด?”
[จบแล้ว]