ตอนที่ 44 การแก้แค้นของเกาเหยา! อี้เสี่ยวชวนจะโดนตัด “ไอ้นั่น” หรือ?
ตอนที่ 44 การแก้แค้นของเกาเหยา! อี้เสี่ยวชวนจะโดนตัด “ไอ้นั่น” หรือ?
“เกาเหยา ขันทีห้องเครื่อง ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท!”
เกาเหยาคุกเข่าตัวสั่นเหมือนลูกหมาตกน้ำต่อหน้าอิ๋งเจิ้ง
“เกาเหยา เจ้าไม่ใช่คนต้าฉิน แต่เป็นผู้เดินทางข้ามมิติมาจากสองพันปีข้างหน้า...ข้าพูดถูกหรือไม่?”
เกาเหยาได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาถูกฮ่องเต้ล่วงรู้ได้อย่างไรกัน?
ตอนนี้ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยแล้ว อิ๋งเจิ้งจะลงโทษเขาด้วยข้อหาหลอกลวงเบื้องสูงหรือไม่? เมื่อนึกถึงกฎหมายที่โหดเหี้ยมของราชวงศ์ฉิน เกาเหยาก็กลัวจนแทบจะฉี่ราด
ทำไมชีวิตเขาถึงได้ขมขื่นเช่นนี้นะ!
อุตส่าห์ได้เดินทางข้ามมิติมาทั้งที คนอื่นได้โชว์เทพ จีบสาว สร้างฮาเร็ม แต่เขากลับต้องมาโดนทุบตีทุกวัน จนสุดท้ายแม้แต่ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายก็ถูกเฉือนทิ้ง
และตอนนี้ แม้แต่ชีวิตก็อาจจะไม่รอด!
“วางใจเถอะ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก ข้ายังต้องใช้เจ้าทำเรื่องสำคัญอีกมากมาย ก่อนอื่น ข้าอยากจะให้เจ้าดูของบางอย่างนี่หน่อย”
พูดจบ อิ๋งเจิ้งก็ยื่นม้วนหยกให้เกาเหยา
เกาเหยารับม้วนหยกมาแตะเบา ๆ ทันใดนั้น ความทรงจำสายหนึ่งก็หลั่งไหลทะลักเข้ามาในหัว
ชั่วครู่ต่อมา เกาเหยาที่เคยหวาดกลัวและสิ้นหวัง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด
“อี้เสี่ยวชวน! ข้าจริงใจกับเจ้าเสมอมา ข้าเห็นเจ้าเป็นเพื่อนแท้ แต่เจ้ากลับทำกับข้าเช่นนี้รึ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อไปข้าก็จะไม่ปรานีเจ้าอีกต่อไป!”
เกาเหยาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ความเกลียดชังพลุ่งพล่าน
เมื่อเทียบกับหลิวปังแล้ว เขาเกลียดอี้เสี่ยวชวนมากกว่านัก เพราะถือว่าอี้เสี่ยวชวนเป็นเพื่อนเสมอมา
เมื่อเห็นเรื่องราวในอนาคต หลังจากที่เขาได้เป็นขันที เขาคิดจะแก้แค้นหลิวปังคนที่รังแกเขา แต่อี้เสี่ยวชวนที่เรียกตัวเองว่าเพื่อนกลับมาห้ามเขาแถมยังพูดจาสั่งสอน ทั้งยังบอกว่ารู้ว่าเขาได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง
จากนั้นก็เกลี้ยกล่อมเขาว่าอย่าได้คิดแต่จะแก้แค้น เพราะการแก้แค้นจะยิ่งทำให้เขาทรมานมากขึ้น
บ้าเอ๊ย! ถ้าเจ้าถูกตัด “ไอ้นั่น” บ้าง เจ้าจะไม่คิดเคียดแค้นเลยรึไง?
เมื่อเขาคิดจะแก้แค้นหลิวปัง อี้เสี่ยวชวนยังแอบไปส่งข่าวไปให้อีกฝ่ายรับรู้ด้วยอีก!
“ไอ้สาระเลว ไอ้สันดานสองหน้าๆ!” เกาเหยาพูดอย่างเกรี้ยวกราด
“เกาเหยา ในเมื่อเจ้าได้ดูเนื้อหาในม้วนหยกนี้แล้ว ข้าขอถามเจ้าคำหนึ่ง เจ้าอยากจะแก้แค้นหรือไม่?”
“ฝ่าบาท กระหม่อมต้องการแก้แค้นพ่ะย่ะค่ะ!”
“ดี! เช่นนั้นข้าจะเลื่อนตำแหน่งเจ้าเป็นจงเจอฟู่หลิ่ง พระราชทานนามใหม่ให้ว่า ‘จ้าวเกา’ อำนาจที่เจ้าต้องการ เพียงบอกข้า แล้วข้าจะให้ทุกอย่าง เพื่อให้เจ้าล้างแค้นได้สำเร็จ”
สายตาของอิ๋งเจิ้งเปล่งประกายคมกล้า “แต่เจ้าจะต้องรีบหายาอายุวัฒนะมาให้ข้าให้ได้! หากหามาได้ ข้ารับรอง ข้าจะคืน ‘ความเป็นชาย’ ให้เจ้า!”
“กลับมาเป็นผู้ชายได้อีกครั้งหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เกาเหยาตกตะลึง
“เจ้าเห็นแล้วมิใช่หรือ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นผู้เดินทางข้ามมิติ แถมยังให้ม้วนหยกความทรงจำแก่เจ้าได้ แล้วเรื่องแค่นี้ เจ้าคิดว่าข้าจะทำไม่ได้รึ?”
ในบรรดาสินค้าในร้านค้ากลุ่ม โอสถหลอมโลหิตที่ท่านอ๋วงเทียนตี้อัปโหลดไว้ สามารถงอกแขนขาที่ขาดได้ มิฉะนั้นแล้ว เพราะแค่ห้ามเลือดเฉย ๆ คงไม่คู่ควรที่จะเป็นโอสถชั้นสูงของสำนักไท่เสวียน
เมื่อมียาอายุวัฒนะแล้ว เขา อิ๋งเจิ้งก็จะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เรื่อย ๆ ต้าฉินก็จะไม่มีทางวุ่นวาย พวกขบถทั้งหลายก็ไม่น่าหวาดหวั่น
“ข้าน้อยจ้าวเกา ไม่ว่าจะตายอีกกี่ครั้งก็จะไม่ละเว้น จะต้องหายาอายุวัฒนะกลับมาถวายฝ่าบาทให้ได้พ่ะย่ะค่ะ!”
เขาได้อ่านม้วนหยกแล้ว ย่อมรู้ดีว่ายาอายุวัฒนะคือสิ่งที่เจ้าเฒ่าชุยเหวินจื่อสร้างขึ้นมา
เฒ่าคนนี้ปกติแล้วดูเหมือนจะเป็นคนขี้เมาบ้า ๆ บอ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีความสามารถเช่นนี้
“อี้เสี่ยวชวน หลิวปัง พวกเจ้าสองคนรอข้าก่อนเถอะ! ตัด ‘ไอ้นั่น’ ของพวกเจ้าก่อน แล้วค่อยส่งไปสร้างกำแพงเมืองจีน!”
...
เมืองไคว่จี
ในขณะนี้ อี้เสี่ยวชวนกำลังเดินทางไปหาฟ่านเจิงพร้อมกับเซี่ยงเหลียงและเซี่ยงหวี่
ระหว่างทาง พวกเขาพบว่าตนเองถูกประกาศจับแล้ว อี้เสี่ยวชวนจึงใช้อุบายหลอกลวงทหารรักษาการณ์ จนทั้งสามคนผ่านเข้าเมืองได้อย่างราบรื่น ทำให้เซี่ยงหวี่ชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากได้รู้จักกันมาระยะหนึ่ง เซี่ยงเหลียงและเซี่ยงหวี่ต่างก็คิดว่าอี้เสี่ยวชวนไม่ใช่คนธรรมดา
ตระกูลเซี่ยงของพวกเขาต้องการจะโค่นล้มราชวงศ์ฉินมาโดยตลอด จำเป็นต้องมีคนมีความสามารถเช่นนี้
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่อุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง!”
อี้เสี่ยวชวนมีสีหน้าภาคภูมิใจ เขาเพิ่งจะมาถึงต้าฉินได้ไม่นาน ก็ช่วยเซี่ยงเหลียงไว้ได้ ทั้งยังได้รู้จักกับเซี่ยงหวี่ แม้แต่คนของซีฉู่ป้าหวางยังต้องเคารพเขา เรื่องนี้จะทำให้เขาไม่ภาคภูมิใจได้อย่างไร?
เมื่อได้พบกับฟ่านเจิง ฟ่านเจิงก็รีบจัดเลี้ยงต้อนรับทั้งสามคนอย่างยิ่งใหญ่
ทุกคนดื่มกินกันกว่าหนึ่งชั่วยาม อี้เสี่ยวชวนก็เมามาย ฟ่านเจิงจึงสั่งให้คนพาไปพักผ่อนที่ห้องพัก
“ซู่~!”
ในขณะนั้น เงาร่างหลายสายก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ เป็นมือสังหารจากหน่วยจารชนลับ
อีเสี่ยวชวนโดนซุ่มตีจนหมดสติ ถูกห่อใส่กระสอบ แล้วพาตัวออกไปจากที่นี่ มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายที่สอง——เมืองเพ่ย
...
เมืองเพ่ย
“ฟ่านไคว่ เจ้ามันเหมือนผีอดโซมาเกิดจริง ๆ! ทั้งเหล้าทั้งเนื้อโดนเจ้ากินหมด!”
“พี่ใหญ่ ฮ่า ๆ! อย่าไปใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้นักเลยน่า!”
“ในเมื่อกินกันหมดแล้ว ก็กลับบ้านใครบ้านมันเถอะ!”
“ระหว่างทางระวังตัวกันด้วย!”
ในร้านเหล้า กลุ่มคนเมามายเดินโซซัดโซเซออกไป
“เฮ้อ วัน ๆ เอาแต่เมามายก็ไม่ใช่เรื่อง เมื่อไหร่ข้าจะได้แต่งงานกับสาวสวยสักคนบ้าง?”
ชายวัยกลางคนผมเผ้ารุงรังเดินอยู่ท้ายสุด ในใจอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว
เขาคือบุคคลสำคัญในกลุ่มคนเมาเหล้านี้ หลิวปัง
“ลูกสาวคนโตของบ้านท่านลวี่กงก็ไม่เลว แต่เสียดายที่...”
“ฟึ่บ!”
วินาทีต่อมา ก้อนหินก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ท้ายทอยของหลิวปังจนเขาสลบไปในทันที จากนั้นก็ถูกชายชุดดำหลายคนลากเข้าไปในซอย แล้วยัดใส่กระสอบ
[จบแล้ว]