ตอนที่ 36 สถานะเลื่อนขั้น! ผู้อาวุโสสำนักโอสถสือฮ่าว!
ตอนที่ 36 สถานะเลื่อนขั้น! ผู้อาวุโสสำนักโอสถสือฮ่าว!
ในขณะนั้น เซียวรั่วหัวเห็นสถานการณ์เริ่มวุ่นวายก็รีบกล่าวขึ้นว่า “ศิษย์หลานสือฮ่าว อย่าได้ใช้อารมณ์ไปเลย ข้าจะให้คนส่งเตาหลอมโอสถมาให้”
“ไม่ต้องจริง ๆ ขอรับ” สือฮ่าวส่ายหน้า “โอสถนี้ไม่ใช่โอสถเซียนอมตะอะไรสักหน่อย จะใช้เตาหลอมให้ยุ่งยากทำไม”
ไม่ใช่โอสถเซียนอมตะรึ?
เจ้าหนุ่มนี่มันคุยโวเกินไปแล้วจริง ๆ
ผู้อาวุโสเย่หลังค่อมส่งเสียงเย็นชา “เช่นนั้นก็ดี ให้ข้าดูเลยแล้วกัน!”
สือฮ่าวหมุนเวียนพลังปราณ เปลวไฟห่อหุ้มวัตถุดิบ ในไม่ช้า วัตถุดิบก็หลอมละลายกลายเป็นของเหลว จากนั้นก็ค่อย ๆ จับตัวเป็นก้อนภายใต้การเผาไหม้ที่อุณหภูมิสูงขึ้น
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงหลายคู่ ของเหลวก็กลายเป็นเม็ดโอสถในที่สุด
ชั่วครู่ กลิ่นยาหอมฟุ้งก็ปรากฏ สือฮ่าวสลายเปลวไฟ โอสถที่กลมเกลี้ยงงามดังหยกสิบเม็ดก็ปรากฏขึ้นในมือ
“เสร็จแล้วขอรับ เชิญรับไปตรวจสอบได้เลย!”
“นี่...นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน? ไม่มีเตาหลอมโอสถคุ้มกัน แถมยังไม่ระเบิด...ข้าไม่เชื่อ!”
ผู้อาวุโสเย่หลังค่อมลงมือเป็นคนแรก เขารีบหยิบโอสถเม็ดหนึ่งกลืนลงไป
ครู่ต่อมา ทั้งตัวก็นิ่งค้าง สายตาที่มองสือฮ่าวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เสวียนคงจื่อและเซียวรั่วหัวเห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโอสถมากินเช่นกัน
“ดี! ดี! ดี!”
ดวงตาของเสวียนคงจื่อเปล่งประกายคมกล้า “โอสถนี้อ่อนโยน พลังหยวนเข้มข้น ฤทธิ์แรงกว่าโอสถบำรุงหยวนทั่วไปสิบเท่าจริง ๆ! สือฮ่าว เจ้าเป็นอัจฉริยะด้านโอสถโดยแท้!”
เซียวรั่วหัวยิ้มและพยักหน้า
สือฮ่าวเป็นคนที่เขาแนะนำมาเอง ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริง ๆ
“ท่านผู้อาวุโสเย่ ท่านยังมีความเห็นอันสูงส่งใดอีกหรือไม่ขอรับ?” สือฮ่าวยิ้มบาง ๆ
สีหน้าของผู้อาวุโสเย่หลังค่อมในตอนนี้กลายเป็นสีแดงเหมือนตับหมู อ้ำอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ถึงจะบีบออกมาได้หนึ่งประโยค “นับว่าเจ้าเก่งจริง! ข้ายอมรับ!”
“เฮ้อ...แม้มีความเพียรแต่อยู่ต่อหน้าพรสวรรค์ช่างไร้ค่าจริง ๆ นึกถึงตอนที่ข้าหลงใหลในวิถีแห่งโอสถ หลอมโอสถทั้งวันทั้งคืน ไม่เคยได้พักผ่อน...ช่างเถอะ เรื่องเหล่านี้อย่าได้พูดถึงเลย!”
วัตถุดิบชุดเดียวกัน แต่คุณภาพของโอสถที่ตนเองหลอมออกมาไม่เนียน ไม่งาม แม้แต่จำนวนยังน้อยกว่า
แล้วเขาจะมีหน้าดำรงตำแหน่งผู้อาวุโสสำนักโอสถต่อไปได้อย่างไร?
“เจ้าสำนัก ข้าว่าตำแหน่งของข้า สู้ให้สือฮ่าวรับช่วงต่อจะดีกว่า ข้าไม่มีหน้าจะปกครองต่อไปแล้วจริง ๆ!”
เสวียนคงจื่อได้ยินดังนั้นก็มองไปที่สือฮ่าว “สือฮ่าว เจ้าจะยินยอมรับภาระสำคัญนี้หรือไม่?”
ปกครองสำนักโอสถรึ?
สือฮ่าวลังเลเล็กน้อย เช่นนั้นจะไม่เท่ากับว่าเขาต้องถูกผูกติดอยู่กับสำนัก ต้องหลอมโอสถตลอดเวลาเลยหรือ?
ราวกับมองเห็นความลังเลของสือฮ่าว ผู้อาวุโสเย่หลังค่อมจึงกล่าวว่า “โอสถที่สำนักต้องการในแต่ละปีนั้นมีไม่มากนัก โอสถบุปผาทองคำ ปีละห้าร้อยเม็ด โอสถชั้นสูง แต่ละชนิดปีละหนึ่งพันเม็ด รวมแล้วก็ประมาณหนึ่งหมื่นเม็ดเท่านั้น”
“และถ้าเจ้าต้องปิดด่านหรือออกไปข้างนอก พวกเราก็สามารถช่วยหลอมโอสถทดแทนได้ แม้ว่าฝีมือและพรสวรรค์จะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ก็หลอมโอสถมาหลายปี ประสบการณ์ก็ยังพอมีอยู่”
“ปีละหนึ่งหมื่นเม็ดรึ? เช่นนั้นก็ไม่มากอะไร”
สือฮ่าวแอบหัวเราะในใจ ขอเพียงมีวัตถุดิบ เขาใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็หลอมทั้งหมดเสร็จแล้ว
แต่...เขารู้สึกว่าผู้อาวุโสเย่หลังค่อมนี่เหมือนอยากจะ “ผลักภาระ” ให้เขาอย่างแรงเสียมากกว่า
“เป็นอันตกลง! เช่นนั้นต่อไปภาระหนักในการหลอมโอสถของสำนักก็มอบให้แก่เจ้าแล้วนะ สือฮ่าว!”
เสวียนคงจื่อยิ้มออกมา จากนั้นก็มองไปยังผู้อาวุโสเย่
“ท่านผู้อาวุโสเย่ ท่านอยู่ตำหนักเต๋าสมบูรณ์มาหลายปีแล้ว ตอนนี้ถอยลงมาก็ควรจะเอาใจใส่กับการบ่มเพาะบ้าง โอสถบำรุงหยวนที่ท่านผู้อาวุโสสือฮ่าวหลอมในครั้งนี้ แลกให้ท่านก่อนก็แล้วกัน คิดว่าโอสถบำรุงหยวนมากขนาดนี้ คงเพียงพอให้ท่านเข้าสู่ขอบเขตสี่ขั้วได้!”
“ขอบคุณเจ้าสำนัก! ขอบคุณท่านผู้อาวุโสสือฮ่าว!~” ผู้อาวุโสเย่ดีใจอย่างยิ่ง
สือฮ่าวเห็นดังนั้นก็เข้าใจได้ในทันที ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสเย่คนนี้จะอยู่ในตำแหน่งผู้อาวุโสสำนักโอสถจนหน่าย อย่างไรเสีย หลายปีมานี้ อำนาจก็เสพสุขมามากพอแล้ว สำหรับผู้บ่มเพาะ พลังคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
หลายคนพูดคุยกันสักพัก จากนั้นเสวียนคงจื่อก็พาเซียวรั่วหัวและผู้อาวุโสเย่จากไป
ส่วนสือฮ่าวก็ได้ป้ายประจำตำแหน่งผู้อาวุโสมาครอง
เมื่อมีป้ายนี้แล้ว ตอนนี้หอคัมภีร์ของสำนักไม่เพียงแต่เปิดให้เขาเข้าได้อย่างสมบูรณ์ แต่การแลกเปลี่ยนก็ไม่ต้องใช้แต้มสำนักอีกต่อไป
สือฮ่าวแลกเคล็ดวิชาทั้งหมดที่เขาเลือกไว้เมื่อครู่นี้ด้วยความพึงพอใจ
เมื่อกลับมาถึงที่พัก ก็มีศิษย์มากมายรออยู่ข้างหน้า แน่นอนว่าผู้นำยังคงเป็นเซียวหยุน
“ขอแสดงความยินดีกับท่านผู้อาวุโสสือฮ่าว ท่านเจ้าสำนักได้ประกาศข่าวการเลื่อนตำแหน่งของท่านผู้อาวุโสเป็นที่ประจักษ์ พวกเรามาเพื่อช่วยท่านผู้อาวุโสย้ายที่พักเป็นพิเศษขอรับ”
หลังจากเป็นผู้อาวุโสแล้ว ไม่เพียงแต่จะสามารถเบิกวัตถุดิบของสำนักได้ตลอดเวลา แต่ยังมีที่พำนักส่วนตัว สามารถรับศิษย์มาปรนนิบัติได้ หรือแม้แต่เลือกศิษย์หญิงที่หน้าตาสวยงามมาปรนนิบัติใกล้ชิด ก็ไม่มีใครกล้าว่า
“อืม… ดีทีเดียว”
สือฮ่าวสั่งการสองสามประโยค แล้วปล่อยให้เซียวหยุนและคนอื่น ๆ จัดการกันต่อ
เขาไปเดินเล่นที่สำนักโอสถอีกครั้ง ตอนนี้ที่สำนักโอสถมีคนไม่กี่คน อย่างไรเสียก็ใกล้จะมืดแล้ว ทุกคนต่างกลับไปพักผ่อนที่ที่พักของตน
สือฮ่าวมองดูเตาหลอมโอสถบางใบ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมา
หรือว่าจะสร้างเตาหลอมโอสถดี ๆ ให้ทางสำนักสักชุด เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จในการหลอมโอสถสักหน่อย?
มิฉะนั้นในอนาคต หากเขาออกจากสำนักไปท่องโลกกว้าง สำนักไท่เสวียนนี้ที่ไม่มีเขาคอยปรุงโอสถวิญญาณ จะไม่ร้องไห้กันทั้งสำนักเลยหรือ?”
คิดอยู่ครู่หนึ่ง สือฮ่าวก็กลับไปยังที่พำนักใหม่
ที่พำนักนี้เทียบกับที่พักเก่าแล้วช่างแตกต่างราวฟ้ากับดิน
ไม่เพียงแต่กว้างขวางและสว่างกว่ามากเท่านั้น สิ่งอำนวยความสะดวกยังครบครัน ข้างนอกยังมีค่ายกลผนึก รวบรวมพลังวิญญาณ ขณะเดียวกันก็สามารถบดบังพลังปราณทั้งหมดได้
สือฮ่าวนอนอยู่บนเก้าอี้เอนหลังหนังเสือที่ทำอย่างประณีต เปิดกลุ่มแชทขึ้นมา
ไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าสหายในกลุ่มทำอะไรกันอยู่บ้าง
[จบแล้ว]