บทที่ 7 [โอโรล่า]

บทที่ 7 [โอโรล่า]

◉◉◉◉◉

ครึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลานี้ ถ้านับรวมเย่ซิวกับหานเซียวด้วย ฐานทดลองวัลคีรีสามารถผลิตตัวทดลองที่ประสบความสำเร็จได้ทั้งหมด 79 คน เป็นการปั๊มทหารเลวจำนวนมหาศาล

ตัวทดลองที่สำเร็จทั้ง 79 คนนี้ ส่วนใหญ่ถูกเฮลิคอปเตอร์ส่งตัวไปทดลองต่อที่อื่น มีเพียงเย่ซิวและตัวทดลองที่มีพรสวรรค์ที่สุดอีก 10 คนเท่านั้นที่ได้อยู่ที่นี่ต่อ

กรณีของหมายเลข 24 (หานเซียว) ค่อนข้างพิเศษ องค์กรมองว่าเขากากเกินเยียวยา ไม่คุ้มค่าแก่การฝึกฝน ถ้าไม่เห็นว่าพอมีพรสวรรค์ด้านเครื่องจักรอยู่บ้าง ป่านนี้คงไปนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดของหลินเหวยเสียนนานแล้ว

ด้วยความที่เก่งที่สุด สถานะของเย่ซิวจึงสูงกว่าตัวทดลองคนอื่นอยู่ขั้นหนึ่ง แต่ก็นั่นแหละ นอกจากได้รับการฝึกส่วนตัวจากเฮล่าแล้ว ชีวิตก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่ากันเท่าไหร่ ยามกระจอกๆ สักคนก็ยังชี้นิ้วสั่งเขาได้

ตัวทดลอง ในสายตาองค์กรเจอร์มิเนชั่น ก็คือเครื่องมือ คือสัตว์เลี้ยง

ส่วนเย่ซิว อย่างมากก็เป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์หน่อย สถานะไม่ได้ต่างจากตัวทดลองอื่นมากนัก

เย่ซิวเตรียมใจเรื่องพวกนี้ไว้แล้ว จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

หลังจากผ่านการสั่งสอนอย่างเข้มข้นจากเฮล่ามาครึ่งปี เขาก็สำเร็จวิชา 【การต่อสู้พื้นฐาน】 และปลดล็อคพรสวรรค์ 【ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี】 เพิ่มเลือดพื้นฐานอีก 100 แต้ม ถือเป็นหลักประกันชีวิตชั้นดี

นอกจากนี้ เย่ซิวยังปลดล็อคอาชีพรอง 【สายลับ】 ได้อีกด้วย

จากการฝึกฝนไม่หยุดหย่อน สกิล 【การเสริมแกร่งพลังจิตขั้นต้น】 อัพเป็นเลเวล 5 เพิ่มอานุภาพพลังจิตถึง 15%

ส่วนค่าประสบการณ์นั้นสะสมได้ถึง 350,000 แต้ม!

สาเหตุที่มีเท่านี้ อย่างแรกคือความเร็วในการหาค่าประสบการณ์ของเย่ซิวสู้หานเซียวไม่ได้ อย่างที่สองคือครึ่งปีมานี้เขาแบ่งค่าประสบการณ์ส่วนหนึ่งไปอัพเลเวลด้วย

...

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่ซิวมาถึงสนามฝึกแต่เช้าเหมือนเคย

เฮล่ายืนรออยู่ในสนามแล้ว แต่ตอนนี้เธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

เนื่องจากอยู่ใกล้ เย่ซิวจึงพอจับใจความได้

"อนุมัติคำขอของหลินเหวยเสียน ให้เขาผ่าร่างหมายเลข 24 ได้ เขาขอมาหลายรอบแล้ว"

"องค์กรเสียทรัพยากรไปกับมันไม่น้อย ถึงเวลาที่มันต้องเสียสละเพื่อองค์กรบ้างแล้ว"

เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

เย่ซิวสายตาไหววูบ เดาว่าคนปลายสายน่าจะเป็นท่านผู้นำองค์กรเจอร์มิเนชั่น

"ค่ะ" เฮล่าพยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจนัก

เพราะมัวแต่ฝึกเย่ซิว เธอจึงแทบไม่ได้ยุ่งกับตัวทดลองคนอื่นเลย หมายเลข 24 จึงเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ แน่นอนว่าเธอไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ

หรือบางที นอกจากน้องสาวแล้ว คนอื่นในสายตาเฮล่า ก็ล้วนไร้ความหมาย

หมายเลข 24 ไม่ใช่ประเด็นหลักของบทสนทนา ท่านผู้นำเปลี่ยนเรื่องทันที "ผลการฝึกของหมายเลขศูนย์เป็นยังไงบ้าง?"

เฮล่าปรายตามองเย่ซิวที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนตอบ "ดีมากค่ะ คาดว่าอีกสักสามปีน่าจะเป็นผู้มีพลังพิเศษที่ยอดเยี่ยมได้ ติดแค่เรียนรู้ความรู้อาชีพสายนักสู้ช้าไปหน่อย ไม่งั้นสองปีก็คงพอ"

"หึ ไอ้สวะเอ๊ย แล้วตัวทดลองคนอื่นล่ะ?"

"ตัวทดลองคนอื่นแม้จะเทียบหมายเลขศูนย์ไม่ได้ แต่ก็ถือว่าใช้ได้ มีอนาคต เพราะโดนล้างสมอง พวกมันเลยฝึกหนักถวายหัวเหมือนหมายเลขศูนย์ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย"

"งั้นก็ดี ในเมื่อเป็นแบบนี้ ให้หมายเลขศูนย์อยู่ที่ฐานเรียนรู้อาชีพต่อไป แล้วบอกมันด้วยว่า ถ้าภายในหนึ่งปีเรียนไม่จบ ถือว่ามันทรยศความไว้ใจขององค์กร ทำลายความทุ่มเทที่องค์กรมีให้"

เย่ซิวได้ยินดังนั้น ก็รีบตีหน้าเศร้าสำนึกผิดทันที แทบอยากจะคว้านท้องชดใช้ความผิดเพื่อตอบแทนท่านผู้นำ

เขารู้ดีว่าเฮล่าจงใจให้เขาได้ยินบทสนทนานี้ เผลอๆ อาจจะตั้งใจกดรับสายต่อหน้าเขาด้วยซ้ำ

"นอกจากหมายเลขศูนย์กับหมายเลข 24 แล้ว ตัวทดลองที่เหลือให้ส่งไปฝึกการลอบสังหารที่ 'ฐานทัพเยี่ยเซียว' ฉันสั่งให้ 'หน่วยนกฮูกรัตติกาล' มารับตัวแล้ว อีกสองสามวันคงถึง"

"นั่นมันตรงกับวันที่ฉันต้องไปเยี่ยมน้องสาว!" เฮล่าหน้าเปลี่ยนสีทันที

"วางใจเถอะ ไม่ต้องให้เธอคุมหน่วยนกฮูกรัตติกาลไปทำภารกิจหรอก ฉันยังถือสัจจะพอ"

"งั้นก็ดีค่ะ" เฮล่าโล่งอก

หลังวางสาย เฮล่าหันมามองเย่ซิว พูดเรียบๆ "เมื่อกี้ได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?"

เย่ซิวทำหน้าละอายใจสุดขีด "ท่านบริหารเฮล่าโปรดวางใจ ผมจะไม่ทำให้ท่านผู้นำผิดหวังเด็ดขาด ถ้าภายในหนึ่งปีผมเรียนรู้วิชาสายนักสู้ไม่สำเร็จ ผมจะปลิดชีพตัวเองทันที"

"มีความมุ่งมั่นขนาดนี้ มีความตระหนักรู้ขนาดนี้ ฉันพอใจมาก" เฮล่าพยักหน้าอย่างชื่นชม แต่พอนึกถึงจุดจบของเย่ซิว เธอก็อดเงียบไปไม่ได้

อยู่ด้วยกันมาครึ่งปี ย่อมมีความผูกพันบ้าง ขนาดแก้วน้ำที่ใช้บ่อยๆ หายไปเรายังคิดถึง นับประสาอะไรกับคน

พอนึกว่าหมายเลขศูนย์จะต้องไปตายด้วยน้ำมือศัตรู เฮล่าก็รู้สึกวูบโหวงในใจ

กี่ครั้งแล้วนะ ที่ใบหน้าคุ้นเคยหายไปในวันธรรมดาๆ วันหนึ่ง แล้วไม่กลับมาอีกเลย

ความเหี้ยมโหดขององค์กร พรากเพื่อนฝูงของเธอไปมากมาย

รวมถึง... น้องสาว!

"ฟู่ว!" เฮล่าสูดหายใจลึก แววตากลับมาเย็นชาอีกครั้ง ตัวเธอเองยังน่าสมเพช จะมีปัญญาไปสงสารคนอื่นได้ยังไง

"เริ่มฝึกกันเถอะ" เฮล่าสั่ง

"ครับ" เย่ซิวรับคำ ร่างพุ่งทะยานดุจสายฟ้าสีขาวเข้าใส่เฮล่า

เฮล่าขยับตัวหลบ แต่นึกไม่ถึงว่าเย่ซิวจะอ่านทางออกตามติดประชิดตัว

เย่ซิวฉวยจังหวะ มือใหญ่คว้าคอเสื้อชุดปฏิบัติการของเฮล่า บิดเอว ส่งแรงทุ่มข้ามไหล่เหวี่ยงเฮล่าออกไป

เฮล่าดูไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ฝ่ามือยันพื้น พลิกตัวกลางอากาศอย่างแผ่วเบา สลายแรงทุ่มนั้นได้อย่างง่ายดาย

"ไม่เลว พัฒนาขึ้นกว่าเมื่อวานอีกนิดแล้วนี่" เฮล่าเอ่ย "บุกเข้ามาอีก ให้ฉันดูขีดจำกัดของนายหน่อย!"

"ครับ"

...

เนิ่นนานผ่านไป การฝึกจบลง

เสื้อขาวของเย่ซิวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เขาทำความเคารพเฮล่าเตรียมจะเดินออกไป แต่เธอก็เรียกไว้ก่อน "หมายเลขศูนย์ เดี๋ยว"

"ท่านบริหารเฮล่า มีอะไรเหรอครับ?" เย่ซิวถามอย่างนอบน้อม

"เดี๋ยวฉันต้องออกจากฐาน นายอย่าลืมพาตัวหมายเลข 24 ไปส่งให้หลินเหวยเสียนด้วย"

"ท่านบริหารวางใจ ขยะอย่างหมายเลข 24 สมควรไปนอนบนเตียงทดลอง อุทิศทุกอย่างเพื่อองค์กรตั้งนานแล้ว" เย่ซิวทำหน้าตาย ยืมคำพูดหมายเลขหนึ่งมาใช้เป๊ะๆ

เฮล่าขมวดคิ้ว แต่ไม่พูดอะไร

จังหวะที่เย่ซิวหันหลังจะเดินออกไป สายตาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งตกอยู่ที่พื้น ดูเหมือนจะหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อเฮล่าตอนโดนทุ่มเมื่อกี้

ใจเย่ซิวเต้นระรัว นึกอะไรบางอย่างได้ รีบก้มลงเก็บรูปขึ้นมา

มันเป็นรูปคู่ ฉากหลังเป็นทะเลสีครามยามพระอาทิตย์ตกดิน ท้องฟ้าถูกย้อมเป็นสีทอง

เด็กหญิงสองคนยืนเคียงคู่กันบนหาดทราย คนหนึ่งคือเฮล่าตอนเด็ก ยิ้มร่าเริงสดใส

อีกคนหน้าตาคล้ายเฮล่า แต่เส้นผมขาวโพลนราวหิมะ ดูอ่อนโยนเรียบร้อย

เห็นภาพนั้น เฮล่าหน้าถอดสี รีบพุ่งมาแย่งรูปคืนไปทันที

พอเห็นว่ารูปไม่เสียหาย เธอถอนหายใจโล่งอก รีบเก็บรูปไว้แนบตัว มองเย่ซิวด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากสนามฝึกไป

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]