บทที่ 5 - Fireball

Chapter 5 - Fireball

*ล็อกอิน Log in = เข้าสู่ระบบ

ล็อกเอาท์ Log out = ออกจากระบบ

เกมมีการปรับปรุงขนาดใหญ่และทางผู้พัฒนาได้ออกมาประกาศความคืบหน้าทุกวัน ในวันแรกทางบริษัทได้ปรับปรุงจากเรื่องที่ง่ายที่สุดก่อน มอนสเตอร์น่ารักในเขตพื้นที่เริ่มต้นได้ถูกเปลี่ยนเป็นสัตว์ที่ดูดุร้ายขึ้นอย่างหมูป่า หมาป่า และสัตว์ร้ายประเภทอื่นๆแทน ส่วนมอนสเตอร์ที่น่ารักอย่างแมว หมา และกระต่ายได้ถูกถอดออกจากเกมทั้งหมด

วันที่สอง....

วันที่สาม....

เหล่าผู้เล่นต่างเฝ้ารอการประกาศความคืบหน้าจากผู้ดูแลในทุกๆวัน แม้การทดสอบรอบเบต้าจะเปิดได้เพียงครึ่งวัน แต่ทุกคนต่างเฝ้าโหยหาความรู้สึกที่เกมเสมือนจริงมอบให้พวกเขา เพราะฉะนั้นความคาดหวังในคราวนี้จึงมากกว่าเก่า กู่เฟยเองก็เช่นกัน ทุกวันสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากที่เขากลับมาถึงบ้านคือเข้าเว็บบอร์ดเกมเพื่อติดตามความคืบหน้าในการปรับปรุงระบบ กู่เฟยพบว่าตัวเขายิ้มเหมือนคนบ้าเสมอเมื่อตื่นนอน เพราะในที่สุดเขาก็พบสถานที่ที่เขาสามารถใช้วิชากังฟูของเขาได้

เกมถูกปิดไปเป็นเดือนเนื่องจากมีหลายสิ่งที่จำเป็นต้องถูกแก้ไข แผนที่เซี่ยวหวูได้รับการอนุมัติแล้ว อย่างไรก็ตามปริมาณงานที่มาพร้อมกับความต้องการทำให้หลายๆอย่างสมบูรณ์แบบยากยิ่งขึ้น ดังนั้นทางบริษัทเกมจึงตัดสินใจเปิดเกมก่อนเป็นอันดับแรก ส่วนแผนที่เหลือนั้นไว้ค่อยๆทยอยใส่เข้ามาในภายหลัง

โชคร้ายที่กู่เฟยมีคลาสเรียนในวันนี้ หลังจากสอนเสร็จเขารีบตรงกลับบ้านและล็อกอินเข้าเกมในทันที มันเหมือนความรู้สึกตื่นเต้นสมัยวัยรุ่นที่เขาลืมไปนานแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาล็อกเอาท์ที่เนินเขา แต่ตอนนี้เขากลับมาอยู่ที่จุดเกิดภายในสถาบันจอมเวทย์ หรือเขาต้องเริ่มต้นใหม่? กู่เฟยคิดพลางเช็คเลเวลของเขาและพบว่ามันอยู่เท่าเดิม เขายังคงอยู่ที่เลเวล6 และเหรียญทองแดงรวมถึงมีดแล่เนื้อสองเล่มที่เขาได้มาในวันนั้นก็ไม่หายไปเช่นเดียวกัน

เมื่อมองไปรอบๆเขาสังเกตเห็นจอมเวทย์หลายคนกำลังล้อมเป็นแถวยาวอยู่ตรงหน้าNPCตัวหนึ่ง หลังจากที่เขาแน่ใจว่าNPCตัวนั้นไม่ได้ขายไม้กวาดหรือแว่นตาเขาก็เดินเข้าไปต่อแถวด้วยความสงสัย

"พวกนายต่อแถวทำอะไรกันเหรอ?" กู่เฟยถามคนข้างหน้าด้วยความสงสัย

"เรียนสกิลน่ะ!" คนที่อยู่ข้างหน้าของเขาตอบกลับพร้อมหันหน้ามามองกู่เฟย

เพื่อให้ผู้เล่นสามารถปกป้องตัวเองได้ ทางผู้พัฒนาเกมจึงได้ลดเลเวลที่ต้องการสำหรับการเรียนสกิลลง ตอนนี้ผู้เล่นที่เพิ่งเกิดมาจะได้รับหนึ่งสกิลฟรีทันทีและหลังจากนั้นจะได้รับอีกครั้งในทุกๆ6เลเวล ด้วยเหตุนั้นเองตอนนี้เหล่าผู้เล่นที่เพิ่งเข้าเกมมาจึงมีธุระเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างนอกเหนือจากการซื้อแว่นตาและไม้กวาด

คิวผ่านไปเร็วมาก แปปเดียวกู่เฟยก็มาอยู๋ตรงหน้าของNPCและได้พูดคุยกับเขาแล้ว เขาพูดกับNPCไม่กี่คำและได้สกิลแรกของจอมเวทย์ 'บอลเพลิง' มาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะเขาเลเวล 6 แล้วเขาจึงได้รับสกิลที่สอง 'วงแหวนเพลิงต้านทาน' มาด้วย หากบอลเพลิงเป็นสกิลโจมตีพื้นฐานของจอมเวทย์ งั้นวงแหวนเพลิงต้านทานก็เป็นสกิลป้องกันพื้นฐานของพวกเขา

อย่างไรก็ตามเนื่องจากนี่เป็นเกมเสมือนจริง วิธีใช้คาถาของเกมนี้จึงค่อนข้างพิเศษ

กู่เฟยเห็นผู้เล่นกว่าพันคนรวมกลุ่มกันตรงพื้นที่เปิดโล่งตรงใจกลางของสถาบันจอมเวทย์และตะโกนออกมาพร้อมกันว่า "บอลเพลิง!"

บอลเพลิงกว่าพันลูกก่อตัวขึ้้ตรงหน้าของทุกคนทันที ภาพที่ลูกไฟกว่าพันลูกลอยอยู่กลางอากาศค่อนข้างน่าตื่นต่าตื่นใจเล็กน้อย จอมเวทย์ทั้งหมดต่างดูตื่นเต้นไปกับมัน แต่กู่เฟยสังเกตเห็นว่ามีผู้เล่นคนหนึ่งที่อยู่ข้างเขาหน้าซีดจนกลายเป็นสีขาว เขาดูเหมือนคนที่ตกใจจนช็อค

"ยิง!" มีใครไม่รู้คนหนึ่งตะโกนออกมาและคนที่เหลือก็ทำตามทันที เสียง"ยิง"ดังกระหึ่มไปทั่วสถาบันจอมเวทย์ อย่างไรก็ตาม สถาบันจอมเวทย์ถอเป็นโซนปลอดภัย สถานที่แห่งนี้ไม่อนุญาตให้ใช้คาถาหรือทักษะการต่อสู้ใดๆ แม้จะมีการออกคำสั่ง"ยิง"แต่ก็ไม่มีบอลไฟลูกไหนขยับ ทว่าหน้าของชายที่อยู่ข้างๆกู่เฟยกลับยิ่งขาวกว่าเดิม จนในที่สุดเขาก็ต้องถามออกไปด้วยความสงสัย "คุณเป็นอะไร?"

"ให้ตายเถอะ!" คนๆนั้นสบถจากนั้นก็แอดเพื่อนกู่เฟย "นายดูชื่อฉัน"

[แจ้งเตือนระบบ]: Fireballส่งคำขอเป็นเพื่อนให้กับคุณ [***Fireball = บอลไฟ]

กู่เฟยระเบิดเสียงหัวเราะทันที ชื่อของคนๆนี้คือ"Fireball" เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าเป็นใครก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีคนกว่าพันคนเรียกชื่อของพวกเขาพร้อมกัน

ตอนนี้ไม่ว่าใครต่างก็เริ่มเรียนสกิลแรกของพวกเขาทั้งนั้น ด้วยเหตุนั้นจึงมีคนตะโกนชื่อเวทย์"บอลไฟ"ออกมาไม่หยุด สิ่งนี้มันมากเกินกว่าที่Fireballจะสามารถรับได้ สุดท้ายเขาจึงกล่าวลากับกู่เฟยและเตรียมออกไปจากที่นี่

"เฮ้ ฉันไปด้วย ที่นี่เสียงดังเกินไป" กู่เฟยกล่าวพลางเดินตามเขาไป

ทั้งสองออกจากสถาบันจอมเวทย์พร้อมกันและมุ่งหน้าไปยังเขตเก็บเลเวลเริ่มต้นนอกเมือง Fireballระบายความทุกข์ในใจให้กู่เฟยฟังตลอดทาง ไปๆมาๆFireballคนนี้ก็ได้รับไอดีมาจากคนอื่นเช่นเดียวกับเขา แถมชื่อและอาชีพก็ถูกเลือกไว้เสร็จสรรพ กู่เฟยรู้สึกเห็นใจเขาขึ้นมาทันที ทีแรกFireballไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ แต่เรื่องก่อนหน้านี้ทำให้เขาปวดหัวกับเรื่องชื่อเล็กน้อย เขาจะมีสมาธิเล่นได้ยังไงในเมื่อทั้งเพื่อนทั้งศัตรูของเขาต่างตะจะโกนชื่อ "บอลไฟ" ออกมาทุกครั้งในตอนที่ต่อสู้กัน ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าเวทย์เริ่มต้นพวกนี้จะถูกลืมหลังจากที่พวกเขาทั้งหมดได้เรียนเวทย์ระดับสูงในอนาคต

กู่เฟยอดไม่ได้ที่จะเห็นใจFireball เขาเริ่มเล่าเหตุผลที่ทำให้เขาต้องทนเล่นอาชีพจอมเวทย์ให้Fireballฟัง อันที่จริงเขายังไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลของกู่เฟย แต่เขาพอจับใจความได้ว่ากู่เฟยไม่ชอบอาชีพจอมเวทย์ ดังนั้นเขาจึงเริ่มอธิบายข้อดีต่างๆรวมถึงประวัติความเป็นมาของจอมเวทย์ให้กู่เฟยฟัง

อันที่จริงถึงไม่มีเรื่องพวกนี้Fireballก็ค่อนข้างประทับใจในตัวกู่เฟยอยู่ เพราะเขาเป็นหนึ่งในจอมเวทย์ไม่กี่คนที่ไม่สวมแว่นตาหรือถือไม้กวาด

พริบตาเดียวพวกเขาก็มาถึงด้านนอกเมือง

ผลลัพธ์ที่ได้จากการปิดปรับปรุงครั้งใหญ่ค่อนข้างน่าพึงพอใจ ครั้งนี้เขตนองเมืองเต็มไปด้วยหมาป่าและหมูป่า ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังได้เรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งก่อน มอนสเตอร์ตัวเล็กพวกนี้ทั้งหมดถูกออกแบบมาให้น่ารังเกียจและน่าถูกทุบตีตั้งแต่แวบแรกที่เห็น สิ่งนี้ช่วยเพิ่มความกระตือรือร้นในการเก็บเลเวลให้ผู้เล่นได้ดี ตอนนี้ทั่วเนินเขาและเขตรอบเมืองต่างเต็มไปด้วยผู้เล่นที่ไล่ล่าหมูู่ป่าและหมาป่าเต็มไปหมด แต่แม้ว่ามอนสเตอร์พวกนี้จะดูดุร้าย ทว่าพวกมันอ่อนแอ พวกมันไม่สามารถทำอะไรได้ภายใต้การไล่ล่าของผู้เล่นจำนวนมาก จากนั้นไม่นานนักอัตราเกิดของมอนสเตอร์ก็ตามความเร็วในการล่าของพวกผู้เล่นไม่ทัน ทำให้เมื่อมอนสเตอร์ตัวหนึ่งเกิด ผู้เล่นกว่าสิบคนจะรุมสกรัมมันทันที

เลือดของFireball เดือดพล่านด้วยความตื่นเต้น เขาก้าวเท้าออกไปสองสามก้าวแล้วตะโกนออกไป "บอลไฟ!"

บอลไฟก่อตัวขึ้นตรงหน้าของเขาช้าๆ

"ยิง!" Fireball ตะโกนก้อง

เมื่อเขาสั่ง บอลไฟก็ยิงไปข้างหน้า

เสียง "ปุ" ดังขึ้นพร้อมบอลไฟที่โจมตีใส่หมูป่าที่กำลังถูกกระทืบโดยกลุ่มผู้เล่นจำนวนหนึ่งตรงหน้าของเขา ประกายไฟกระจายไปทั่วพร้อมหมูป่าที่ล้มลงด้วยกลิ่นของเนื้อย่าง

"สวยงาม!" Fireball ปรบมือให้ตัวเองสำหรับการโจมตีที่แม่นยำตั้งแต่ครั้งแรกของเขา อย่างไรก็ตามกลุ่มผู้เล่นที่สู้กับหมูป่าเมื่อครู่กลับหันมามองที่Fireballด้วยสายตาที่ชิงชังยิ่งกว่าตอนที่มองพวกหมูป่า

"มีอะไรเหรอทุกคน?" Fireball กล่าวพร้อมโบกมือทักทายพวกเขา

"ฆ่าเจ้าหัวขโมยนั่น! เจ้าโจรเถื่อน!" หนึ่งในกลุ่มคนพวกนั้นเอ่ยออกมาด้วยความโกรธ

"หะ? มอนสเตอร์พวกนี้ไม่ใช่ใครตีก็ได้เหรอ?" Fireballงง เห็นได้ชัดว่ามีผู้เล่นเกือบสิบสองคนล้อมหมูป่าตัวนั้นอยู่ แล้วอย่างนั้นมันจะถือเป็นการแย่งฆ่าได้ยังไง?

"แกตาบอดเหรอ? เห็นอยู่ชัดๆว่าเราอยู่กิลด์เดียวกัน!" หนึ่งในนั้นตะโกนขึ้นมา

"กิลด์เหรอ?" Fireball เหลือบมองกู่เฟยเชิงสงสัย แต่กู่เฟยก็งงเช่นกัน เกมเพิ่งเปิดแล้วใครมันจะไปสร้างกิลด์ได้? บ้าไปแล้ว!

พวกเขาทั้งหมดพยักหน้าแล้วก็มีอีกคนหนึ่งตะโกนขึ้นว่า "พวกเราคือกิลด์ท้าทายสวรรค์! แกอย่าคิดว่าจะได้อยู่สุขหลังจากมาแย่งมอนเราแบบนี้!"

คงไม่มีชื่อกิลด์ไหนสร้างแรงกดดันไปได้มากกว่านี้ แต่Fireบอลกลับไม่แสดงความกลัวเลยแม้แต่น้อยเมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเป็นสิบ เรื่องนี้ทำให้กู่เฟยประหลาดใจเล็กน้อย แล้วต่อมาเขาก็เห็นFireballมองตรงไปที่คนพวกนั้นและพูดเสียงเข้ม "ฉันขโมยมอนของพวกแกแล้วไง? พวกแกจะทำอะไรเลเวล1อย่างฉันได้?"

กู่เฟยยิ้ม ก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่กลัว! กู่เฟยเองก็รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เนื่องจากเขาติดตามการอัพเดทของเกมทุกวัน มันเป็นสิ่งที่เอามาใช้แก้ไขปัญหาความรุนแรงที่เขาเคยเจอมากับตัว พวกผู้เล่นที่มีการป้องกันการPKจะไม่นับเป็นเป้าหมายของสกิลใดๆทั้งสิ้น แม้ว่าพวกเขาจะถูกโจมตี มันก็จะไม่เกิดความเจ็บปวดใดๆทั้งสิ้น ยิ่งกว่านั้นการปรับปรุงในครั้งนี้ก็ยังได้ปรับให้การเริ่มโจมตีถือเป็นการเปิดPKทันที ซึ่งนั่นจะทำทำให้กู่เฟยโจมตีอีกฝ่ายได้ ด้วยเหตุนั้นเองในตอนนี้Fireballจึงมองผู้เล่นตรงหน้าเขาอย่างไม่เกรวกลัวใดๆทั้งสิ้น ราวกับว่าไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา

กระนั้นขณะที่พวกเขามองFireballที่เอาแต่พูดว่าเขาเลเวล1และทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน พวกเขาก็ไม่ได้ท้อใจแม้แต่น้อย กลับกันพวกเขาทั้งหมดกลับกู่ร้องพร้อมวิ่งเข้าใส่Fireballแทน

"พวกแกจะทำอะไรน่ะ? ฉันเลเวล1นะ! ฉันเลเวล1!!" ท่ามกลางการโห่ร้องของFireball คนทั้งกลุ่มได้ล็อกแขนขาของเขาทั้งสี่ข้างและยกเขาขึ้นจนตัวลอย จากนั้นหนึ่งในกลุ่มก็ตะโกนขึ้นมาว่า "เอาเขาไปแขวนไว้บนต้นไม้!" ทว่าอีกคนก็แย้งขึ้นมาขัดทันที "ไม่! โยนเขาลงแม่น้ำไปเลย!""

เว็บบอร์ดทางการไม่ได้ระบุไว้ว่าจะมีการป้องกันการPKหรือไม่เมื่อพวกเขาถูกโยนลงไปในแม่น้ำ Fireballเริ่มตื่นตระหนกและดิ้นด้วยแรงทั้งหมดที่ดี อย่างไรก็ตามไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นจอมเวทย์เลย ถึงแม้เขาจะเป็นอัศวินเขาก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น เขาถูกยกขึ้นสูงคล้ายเครื่องสังเวยต่อทวยเทพของชนเผ่าโบราณ ยามนั้นเมื่อเขามองไปรอบๆและสังเกตเห็นกู่เฟยเขาก็ตะโกนก้อง "เฮ้! นายชื่ออะไรนะ? ช่วยฉันที!"

กู่เฟยพยักหน้าและพุ่งเข้าหาฝูงชนอย่างรวดเร็ว เขาขวางทางของพวกเขาไว้ "ทำไมเราไม่ใจเย็นแล้วมาพูดคุยกันดีๆก่อนล่ะ? วางเขาลงเถอะ"

"แกเป็นใคร! หลีกไปให้พ้น!" พวกเขาทั้งหมดเหลือบตามองกู่เฟยและไม่สนใจเขา เกมนี้ยังเปิดไม่ถึงวันด้วยซำ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครไปถึงระดับที่สามารถเผชิญหน้ากับผู้เล่นกลุ่มใหญ่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นเพียงแค่จอมเวทย์

"เขาเป็นเพื่อนของฉัน! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!" Fireball ตะโกนไม่หยุด

"เพื่อน? งั้นจับพวกมันโยนลงไปด้วยกันเลย!" ชายคนหนึ่งโบกมือจากนั้นคนจำนวนหนึ่งก็วิ่งเข้าหากู่เฟย

กู่เฟยตื่นตระหนก Fireballไม่ใช่คนเดียวที่ได้รับการป้องกันการPK ในเมื่อผู้เล่นกลุ่มนี้จับกลุ่มกันล่ามอนสเตอร์ขนาดเล็กรอบเมือง งั้นพวกเขาก็มีเลเวลไม่เกินสิบแน่นอน และหากเป็นเช่นนั้นพวกเขาก็จะไม่ได้รับความเจ็บปวดจากการถูกทำร้าย หากถูกล็อกตัวด้วยซอมบี้พวกนี้เข้าแม้แต่เขาก็หนีไม่ได้เช่นกัน เมื่อคิดได้ดังนั้นกู่เฟยจึงรีบวิ่งไปข้างหน้าและกระโจนขึ้น เขาหมุนร่างกายของเขา360องศาและเตะขาซ้ายจากด้านขวาไปด้านซ้ายอย่างสวยงาม

"ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก" มีเสียงดังขึ้นสามเสียงแล้วชายสามคนแรกที่พุ่งเข้าหาเขาก็ถูกส่งลอยกระเด็นกลับไปด้านหลังทันที

เมื่อทั้งสามตกลงถึงพื้นพวกเขาก็มองหน้ากันงงๆ พวกเขาไม่รู้เลยว่าควรจะทำอะไรต่อไป มันไม่เจ็บก็จริง แต่มันมีความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกอะไรบางอย่างอัดเข้าใส่ มันเหมือนแค่มีคนโบกมือผ่านหน้าของพวกเขาเบาๆ แต่พลังของมันกลับเหนือล้ำจนพวกเขาไม่สามารถต่อต้านได้ การตั้งค่าระบบเช่นนี้ได้สร้างพลังลึกลับที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเจ็บปวด ทำให้ชายทั้งสามได้แต่นั่งโง่อยู่กับพื้นเนื่องจากพวกเขาไม่กล้าเคลื่อนไหวอีก

คนที่เหลือได้เห็นชัดเจนมากกว่าทั้งสาม และลูกเตะของกู่เฟยทำให้ทุกคนได้แต่เกาหัว

"สกิลบ้าบอะไร?" มีคนๆหนึ่งถามขึ้นมาอย่างงุนงง

"เฮ้, นายมีสกิลนั้นไหม?" จากนั้นอีกคนหนึ่งก็ถามนักเวทย์คนหนึ่งที่อยู่ในกิลด์

"ฉันจะมีสกิลแบบนั้นได้ยังไง!"

"ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน!" กลุ่มผู้เล่นที่มีแทบทุกอาชีพในเกมต่างพาค้นดูผ่านแผงสกิลของตนเองและไม่เห็นสกิลประมาณ "ลูกเตะเท้าไฟ" "ลูกเตะพายุ" หรืออะไรทำนองนั้นแม้แต่น้อย

"งั้นอาชีพของชายคนนี้คืออะไร?" ทุกๆคนเริ่มเกิดความสงสัยต่อชุดคลุมจอมเวทย์ที่เขาสวมอยู่ เกมเสมือนจริงนี้ไม่จำกัดอุปกรณ์สวมใส่ แถมการสวมชุดคลุมจอมเวทย์เพื่อปกปิดอาชีพที่แท้จริงของตนก็ฟังดูสมเหตุสมผลดี

"อาชีพลับรึเปล่า?" บางคนเริ่มคิดขึ้นมา

ทุกสายตาต่างจับจั้งที่กู่เฟย Fireballไม่เห็นลูกเตะของกู่เฟยเนื่องจากเขาถูกจับลอยอยู่กลางอากาศ เขารู้แค่ว่าอยู่ดีๆบรรยากาศโดยรอบก็เงียบลงทันทีี และชายหลายคนที่แบกเขาอยู่ก็เหมือนกลายเป็นรูปปั้นที่แบกเขาไว้กลางอากาศอย่างมั่นคง

"พวกแกเป็นอะไรกัน! ปล่อยฉันลงนะ!" Fireballตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

เสียงนี้ทำให้เหล่า "รูปปั้น" ตื่นขึ้นและพวกเขาก็ปล่อยเขาลงแต่โดยดี Fireballที่ไม่มีคนพื้นย่อมตกลงทั้งอย่างนั้นจนหน้าจมดิน เขาสบถด่า "พวกบัดซบ!"

กู่เฟยเดินเข้าไปกลางฝูงชนและดึงตัวFireballขึ้นมาโดยไม่สนใจคนที่เหล

คนทั้งกลุ่มมองหน้ากันอย่างไร้หนทาง แต่ไม่มีใครกล้าขวางทางผู้พิเศษทั้งสองนี้