บทที่ 95 คำเตือนจากผู้อาวุโส

การทดสอบใหญ่สิ้นสุดลงแล้ว

ในที่สุดหลิวทงก็ถูกเจียงหลินเซียนเลือก เดือนหน้าจะเดินทางไปฝึกฝนที่สำนักหัวชิง และนั่นทำให้ผู้คนมากมายรู้สึกอิจฉา

ชิงเหอล้มเหลวในการแข่งขันมาสามปีแล้ว ไม่มีใครได้เข้าสำนักหัวชิง หลิวทงกลายเป็นจุดสนใจของการพูดคุยของผู้คน

ใช่แล้ว การทดสอบใหญ่ไม่มีอะไรตื่นเต้นหรือสะท้อนใจ ไม่มีทั้งม้ามืด และไม่มีใครโผล่มาจากไหน ไม่แตกต่างจากปีก่อนๆ มากนัก ใช้เวลาน้อยกว่า เพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้น

งานเลิก หลี่รุ่ยจากไปอย่างสงบ

เขาเป็นชายชราอายุเจ็ดสิบปี การจะเข้าสำนักหัวชิงผ่านวิธีปกติแทบเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่สำนักหัวชิงจะรับคนกวาดพื้น

การเข้าทำงานในบริษัทระดับโลกห้าร้อยอันดับแรกในตำแหน่งพนักงานทำความสะอาด?

หลี่รุ่ยยิ้มอย่างเรียบๆ เห็นผ่านพ้นฝนลมมามาก ยังไม่ถึงขั้นกังวลเรื่องการพลาดโอกาสเช่นนี้ หรือริษยาอิจฉา

จะหวังครอบครองโอกาสทั้งหมด คิดว่าตัวเองเป็นตัวเอกของพิภพนี้หรืออย่างไร หากบุกขึ้นเวทีแล้วได้รับความสนใจจากคนสำคัญ?

ขอร้องเถอะ เรื่องราวแบบในนิยายเช่นนี้ ก่อนจะขึ้นเวทีก็คงถูกเหล่าศิษย์สำนักหัวชิงด้านล่างเวทีระงับไว้หมดแล้ว

เดินตามเส้นทางของตนอย่างจริงจังก็พอ ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรอื่นมาก แต่การเดินทางครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้ไร้ผลลัพธ์

…..

สาขาชิงเหอ คฤหาสน์หลี่

ไฟถูกจุด เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น หลี่รุ่ยมองกล่องไม้เล็กๆ ในมือ หัวใจเต้นแรง

"ต้องเป็นสมบัติล้ำค่าแน่!" ระหว่างการทดสอบใหญ่วันนี้ เขาคอยสังเกตเจียงหลินเซียนอยู่ตลอด หากไม่กังวลเรื่องสัญชาตญาณอันน่าเกรงขามของยอดฝีมือวิชายุทธ์ เขาอยากให้ดวงตาจดจ้องอยู่ที่เจียงหลินเซียน

เป็นสสารวิเศษ

ด้วยดวงตาวิเศษ หลี่รุ่ยสามารถมองเห็นสสารวิเศษที่มีอยู่ในสรรพสิ่ง และเขายังค้นพบว่า วัตถุต่างชนิดกันมีสสารวิเศษที่ต่างกันเล็กน้อย

เจียงหลินเซียนในฐานะผู้อาวุโสของสำนักหัวชิง สวมใส่อาวุธวิเศษและเกราะวิเศษเต็มตัว ในสายตาของหลี่รุ่ยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความร่ำรวย

แต่มีประกายทองหนึ่งดวงที่ดึงดูดความสนใจของหลี่รุ่ย เพราะประกายทองนั้นมีสสารวิเศษเหมือนกับที่แผ่ออกมาจากกล่องไม้เล็กๆ ในมือเขา

สิ่งที่เจียงหลินเซียนพกติดตัว ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

"วัตถุนี้ล้ำค่าเช่นนี้ และเป็นสิ่งที่ได้มาจากชี่เลี่ยนหญิง..." หลี่รุ่ยตกใจ การลอบสังหารครั้งก่อน ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ถังเซิ่งหรือเฉียนไช่ ชัดเจนว่าเป็นเขา

"พวกนิกายกุ่ยหมิงน่าจะกำลังตามหาสิ่งนี้อยู่" เขามีสีหน้าเคร่งเครียด สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือ นิกายกุ่ยหมิงดูเหมือนจะรู้เพียงว่าของนั้นอยู่ในเทียนตี้เหมิง ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่เขา

หลี่รุ่ยครุ่นคิด "สิ่งนี้ไม่สามารถเก็บไว้ในคฤหาสน์ได้แล้ว"

คุณค่าของกล่องไม้เล็กนี้เกินกว่าที่เขาจินตนาการ หากเก็บไว้ใกล้ตัวต่อไปจะนำมาซึ่งเคราะห์กรรม

อย่างไรก็เปิดไม่ได้ สู้หาที่ซ่อนลับซ่อนไว้ดีกว่า

ส่วนนิกายกุ่ยหมิง ตอนที่ชี่เลี่ยนหญิงตาย เขายังเป็นเพียงขั้นเก้า หากจะสงสัย เป้าหมายแรกต้องเป็นถังเซิ่ง จากนั้นก็เป็นเกอหงและจางหยาง ยังไม่ถึงเวลาที่เขาต้องกังวล

สามวันต่อมา หยางหย่งขับเกวียนบรรทุกเศษอาหารออกจากสาขาชิงเหอ

หากหลี่รุ่ยไปฝังกล่องไม้เอง เท่ากับเป็นการประกาศให้คนเห็น ง่ายที่จะถูกพวกนิกายกุ่ยหมิงพบเจอ

เศษอาหารที่เก็บรวบรวมในแต่ละคฤหาสน์ของสาขาชิงเหอจะถูกนำออกไปโดยแต่ละคฤหาสน์ ทุกเจ็ดวันจะส่งหนึ่งครั้ง เรื่องนี้ที่คฤหาสน์หลี่มักเป็นหยางหย่งรับผิดชอบ หากให้หยางหย่งไปจะไม่ทำให้นิกายกุ่ยหมิงสงสัย

หอเทียนอี

"รองเจ้าสำนักหลี่ หลิวทงอยากเชิญพวกเราชาวหอเทียนอีมารวมตัวกัน" โจวซู่หลินกล่าว

"ช่างมีน้ำใจจริง" หลี่รุ่ยวางตำราในมือลง ยิ้มเบาๆ

ตอนนี้หลิวทงกำลังเฟื่องฟูอย่างแท้จริง กลายเป็นศิษย์ของสำนักหัวชิง อนาคตย่อมไม่แย่แน่

เห็นหรือไม่ว่าจางหยางอยู่ในห้องของพี่สาวหลิวทงทุกวัน ไม่ยอมออกมา ซึ่งจางหยางช่วยเหลือญาติพวกนี้ ก็เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้รับผลตอบแทน

หลิวทงไปสำนักหัวชิง ก็ช่วยสถานะของเขาในเทียนตี้เหมิงได้มาก เป็นเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์

"รองเจ้าสำนักหลี่ หลิวทงบอกว่าจะรวมตัวกันเล็กๆ ที่ลานเล็กในสาขาของเขา" โจวซู่หลินเสริม

เขาอยากไป เพราะหลิวทงในอนาคตต้องรุ่งโรจน์ แม้จะยึดขาใหญ่ของหลี่รุ่ยไว้แล้ว แต่เขาไม่รังเกียจที่จะจับขาใหญ่หลายๆ ขา และนี่เป็นเรื่องที่หลิวทงกำชับเขาเป็นพิเศษ

หลี่รุ่ยหัวเราะเบาๆ "หากไม่ไป ก็คงดูไร้มนุษยธรรมไปหน่อย"

ก่อนหน้านี้หลิวทงเคยเชิญเขาแล้วครั้งหนึ่ง สถานที่คือหอฮวาเย่

ถูกหลี่รุ่ยปฏิเสธไป ไม่คิดว่าหลิวทงจะคิดรอบคอบ ครั้งนี้เปลี่ยนสถานที่มาเป็นในสาขา และมีเพียงเขากับโจวซู่หลินและเหลียงเหอเท่านั้น

ยามเย็น หลี่รุ่ยพาโจวซู่หลินและเหลียงเหอมาถึงลานเล็กที่หลิวทงพักอาศัย

ตามหลักแล้ว หลิวทงเป็นเพียงศิษย์ธรรมดา ไม่มีสิทธิ์พักในลานส่วนตัว แต่เพราะสถานะพิเศษของเขา บวกกับการจัดการของจางหยาง จึงมีลานเล็กนี้

แม้จะไม่ใหญ่เท่าคฤหาสน์ของหัวหน้าหอ แต่ก็เพียงพอที่จะแสดงสถานะ เพิ่งจะเคาะประตู หลิวทงก็เปิดประตูออกด้วยความยินดี

โจวซู่หลินและเหลียงเหอเดิมคิดว่าตามนิสัยของหลิวทง ในลานคงเต็มไปด้วยสาวงาม เป็นภาพวสันต์ทั่วทั้งสวน

แต่ไม่คิดว่าจะมีเพียงคนรับใช้สามคนและล้วนมีอายุห้าสิบปีขึ้นไป หลี่รุ่ยกลับมองหลิวทงด้วยความเคารพมากขึ้น

คุณชายอ่อนล้าต่อหน้าผู้คน แท้จริงแล้วเป็นคนที่มุ่งมั่น?

สิ่งนี้ต้องอาศัยความลึกซึ้งและความเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง จมอยู่ในสุราและกามารมณ์ทุกวัน ผู้ที่ยังมีสติสัมปชัญญะมีไม่กี่คน

หลิวทงลงมือทำอาหารเองหลายจาน และอุ่นเหล้าหนึ่งกา

โจวซู่หลินเห็นหลิวทงทำเสร็จแล้ว จึงถามด้วยความแปลกใจ "พี่หลิว ข้าไม่เคยรู้ว่าท่านยังรู้เรื่องในครัวอีกด้วย"

หลิวทงนั่งลง เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก "เรียนมาแต่ก่อน"

โจวซู่หลินเงียบไป เห็นได้ชัดว่า ภายนอกหลิวทงดูรุ่งโรจน์ แต่เมื่อก่อนที่ตระกูลเดิมชีวิตคงไม่สู้ดีนัก

เมื่อเทียบกับหลิวทง ชีวิตในวัยเด็กของเขากลับสุขสบายกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องทำอาหารเอง

หลิวทงยกแก้ว "หัวหน้าหอหลี่ แก้วนี้ข้าขอดื่มให้ท่าน ตอนอยู่ในหอ ต้องขอบคุณที่ท่านปล่อยข้าไป มิเช่นนั้นแค่ขาดงานก็พอจะทำให้ข้าลำบากแล้ว"

เปิดเผยข้อด้อยของตัวเอง และยังเรียกหลี่รุ่ยว่าหัวหน้าหอหลี่ ระยะห่างของทุกคนถูกลดลงในทันที

หลี่รุ่ยและอีกสองคนต่างยิ้มอย่างเข้าใจ ความจริงใจคือกลยุทธ์ที่ร้ายกาจที่สุด

หลิวทงเห็นหลี่รุ่ยดื่มตามไปแก้วหนึ่ง จึงแสดงรอยยิ้มที่พอใจ

ดื่มไปสามรอบ เขาจึงอาศัยความมึนเมา ขอคำแนะนำจากหลี่รุ่ย "หัวหน้าหอหลี่ ข้าไปสำนักหัวชิงครั้งนี้ มีสิ่งใดที่ควรระวังหรือไม่?"

การจัดงานเลี้ยงนี้ แท้จริงแล้วเพื่อขอคำแนะนำจากหลี่รุ่ย หลิวทงเคารพนับถือหัวหน้าหอหลี่ผู้มั่นคงผู้นี้จากใจจริง ไม่เห็นรองเจ้าสำนักคนอื่นมีขึ้นมีลง มีเพียงหลี่รุ่ยที่มั่นคงและก้าวหน้า

เป็นแบบอย่างในใจเขา

หลี่รุ่ยจิบเหล้าอีกแก้ว แม้หลิวทงจะกลายเป็นศิษย์สำนักหัวชิง แต่นั่นเป็นเพราะได้รับประโยชน์จากการล้อมปราบนิกายกุ่ยหมิง เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดจากสามคน

คุณสมบัติพื้นฐานและพรสวรรค์ในสำนักหัวชิงมีเต็มไปหมด

"หลิวน้อย ไปสำนักหัวชิงแล้ว ต้องแสดงจุดเด่นส่วนตัว ใช้จุดแข็งหลีกเลี่ยงจุดอ่อน" หลิวทงฟังอย่างตั้งใจ

"เมื่อเกิดมาพร้อมรูปโฉมดี ลองใช้ประโยชน์จากจุดแข็ง สืบข่าวศิษย์น้องที่มีฐานะร่ำรวย ศิษย์พี่ หรือถ้าเป็นอาจารย์หญิงก็ยิ่งดี"

หลิวทง "(•ิ_•ิ)? "

แต่เพียงครู่เดียว ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย