ตอนที่ 8 ไมโตะ ไก ดรอป: พรสวรรค์ด้านกระบวนท่า พรสวรรค์กระบวนท่าสุดบ้าคลั่ง

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำทางทิศตะวันตก ยอดเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบัง

ในสนามฝึกซ้อมสาธารณะของโคโนฮะ ร่างเล็กๆ สองร่างกำลังออกกำลังกายอย่างขะมักเขม้น

"603" x 2

"604" x 2

"605" x 2

"606!" รินโซงอและยืดแขน ดันพื้นจนครบอีกครั้ง

ข้างๆ เขา เด็กชายคิ้วหนาสวมชุดผ้าลินินเนื้อหยาบ ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

"แฮ่ก... ไม่ไหวแล้ว ถึงขีดจำกัดแล้ว" เด็กชายคิ้วหนามองรินโซ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม: "ไม่นึกเลยว่านายจะอายุน้อยกว่าฉันปีนึง แต่ความอึดกลับเหนือกว่าฉันอีก นายเองก็ฝึกมาตั้งแต่เด็กเหมือนกันเหรอ?"

รินโซหยุดการเคลื่อนไหว รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาแปลกๆ

ฝึกมาตั้งแต่เด็กเหรอ?

ไม่เลย เขาเพิ่งเริ่มฝึกวันนี้ หรือจะพูดให้ถูกคือเพิ่งเริ่มเมื่อบ่ายนี้เอง

มันเป็นเพราะสายเลือดอุซึมากิที่มอบความอึดและการฟื้นตัวอันทรงพลังให้เขา ทำให้เขาสามารถเอาชนะร็อค ลี ที่ฝึกฝนมาอย่างยาวนานได้ตั้งแต่ครั้งแรก

ใช่แล้ว นี่คือร็อค ลี หนึ่งในสิบสองเกะนินแห่งโคโนฮะในอนาคต ตัวแทนแห่งความพยายาม อัจฉริยะที่เจิดจรัสในช่วงต้นของต้นฉบับ

หลังจากสู้กับซาสึเกะเมื่อเช้าและผสานพรสวรรค์การต่อสู้ของอิทาจิ เขาก็ตระหนักว่าเขาจะเสียเวลาเล่นไปวันๆ ไม่ได้อีกแล้ว

ดังนั้น รินโซที่ไม่มีวิชานินจาให้ฝึกที่บ้าน จึงทำได้แค่เลือกมาฝึกร่างกายที่สนามฝึกซ้อมสาธารณะ และบังเอิญได้เจอกับร็อค ลี ที่มาฝึกซ้อมเหมือนกัน

ทั้งสองเริ่มวิดพื้นด้วยกัน และค่อยๆ เริ่มแข่งขันกัน ผลลัพธ์ก็ชัดเจน: รินโซชนะขาดลอย

"เอ่อ ใช่ ฉันเองก็เริ่มฝึกตั้งแต่เด็กเหมือนกัน" รินโซไม่อยากทำร้ายจิตใจของร็อค ลี ด้วยการเปิดเผยความจริงเพื่อความสะใจเล็กๆ น้อยๆ เขาจึงเลือกที่จะโกหกสีขาวออกไป

"ฮ่าฮ่าฮ่า นี่แหละคือวัยรุ่น! ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเด็กขยันขันแข็งแบบนี้ถึงสองคน!"

เสียงหัวเราะร่าเริงดังใกล้เข้ามา และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือร่างสีเขียวที่พุ่งพรวดเข้ามาในสนามฝึกซ้อม

มันคือชุดจั๊มสูทสีเขียวที่น่าเกลียดสุดๆ จับคู่กับคิ้วหนาและผมทรงกะลาครอบของผู้มาใหม่ ซึ่งช่างบาดตาบาดใจเหลือเกิน

อย่างไรก็ตาม สไตล์นี้กลับได้รับการยอมรับจากร็อค ลี ที่อยู่ข้างๆ รินโซ: "เท่สุดๆ ไปเลย!"

"หือ?"

ดวงตาของไมโตะ ไกเบิกกว้างขึ้นทันที ราวกับได้ยินคำชมที่เหลือเชื่อ

"เธอหมายความว่า ชุดของฉันเท่เหรอ?" ไมโตะ ไกถามด้วยความตื่นเต้น

ร็อค ลีพยักหน้าอย่างจริงจัง: "ครับ ชุดจั๊มสูทเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมสำหรับการฝึกฝนและการต่อสู้ สีเขียวไม่เพียงแต่ช่วยพรางตัวในป่า แต่ยังเป็นตัวแทนของธรรมชาติด้วย สุดยอดไปเลยครับ!"

น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม

ไม่ถึงวินาที ไมโตะ ไกก็ร้องไห้ออกมาแล้ว: "นี่มัน... นี่มัน... ช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ นี่แหละคือวัยรุ่น!"

ร็อค ลีเองก็ติดเชื้อไปด้วย น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้: "ผมก็ซึ้งใจสุดๆ เหมือนกันครับ!"

เห็นภาพนี้แล้ว รินโซถึงกับมุมปากกระตุก

ยังทันไหมที่เขาจะหนีไปให้พ้นจากพวกบ้าน้ำตาสองคนนี้?

"อยากมาฝึกกับฉันไหม? ฉันสอนกระบวนท่าให้ได้นะ!" ไมโตะ ไกพูดด้วยสายตามุ่งมั่น

"อ้อ จริงสิ" ไมโตะ ไกยืดชุดจั๊มสูทสีเขียวของเขาอย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า: "ฉันให้เธอใส่ชุดจั๊มสูทแบบเดียวกับฉันได้ด้วยนะ"

"อะไรนะครับ? ผมจะได้ใส่ชุดที่มีดีไซน์สมบูรณ์แบบขนาดนั้นเชียวเหรอ!" ร็อค ลีตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

รินโซ: (มีมคุณลุงบนรถไฟใต้ดินมองมือถือ.jpg)

เมื่อคิดถึงสภาพที่ต้องใส่ชุดจั๊มสูทสีเขียว แม้การได้รับการสอนจากไมโตะ ไกจะน่าดึงดูดใจมาก แต่รินโซก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธ: "ขอโทษครับ ผมชินกับการฝึกร่างกายตามแบบฉบับของตัวเองมากกว่า"

ไมโตะ ไกผิดหวังเล็กน้อย: "งั้นเหรอ"

อย่างไรก็ตาม เขาก็รีบสลัดความผิดหวังทิ้งไป แล้วหันไปมองร็อค ลี ถามว่า: "แล้วเธอล่ะ?"

"ขอบพระคุณมากครับ!" ร็อค ลีทำความเคารพอย่างตื่นเต้น

"เยี่ยมมาก! งั้นไปฝึกด้วยกันเลย!" ไมโตะ ไกเชื้อเชิญ

"ครับ!" ร็อค ลีขานรับ เมื่อกี้ยังหอบแฮ่กๆ อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง

"งั้นลาก่อนนะรินโซ!" ร็อค ลียิงฟันขาว โบกมือลาด้วยรอยยิ้ม

"ชื่อรินโซสินะ ลาก่อน!" ไมโตะ ไกเองก็ยิงฟันขาววาววับเหมือนกัน

"ลาก่อนครับ ไว้มาประลองกันนะ" รินโซยิ้ม คิดในใจว่าพอร็อค ลีเรียนกระบวนท่าจากไมโตะ ไกแล้ว เขาจะได้มาประลองกับร็อค ลี และคงได้เรียนรู้อะไรดีๆ กลับไปแน่

ทันใดนั้น ดวงตาของรินโซก็ไหววูบ สายตาค่อยๆ เลื่อนจากไมโตะ ไกไปที่พื้น

เขาเพิ่งเห็นอะไรบางอย่างเรืองแสงร่วงลงมาจากตัวไมโตะ ไก

【ไมโตะ ไก ดรอป: พรสวรรค์กระบวนท่า เก็บกู้: ใช่/ไม่】

ดรอปแล้ว!

ของใหญ่ดรอปแล้ว!

รินโซไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบนึกในใจทันที: "เก็บ!"

จากนั้น เขาก็คิดต่ออย่างรวดเร็ว: "เปิดช่องเก็บของ ผสานทันที!"

"ตุบ!"

ร่างกายของรินโซแข็งทื่อ แล้วล้มตึงลงไปกับพื้น โชคดีที่พื้นสนามฝึกซ้อมมีคุณสมบัติซับแรงกระแทก ทำให้เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของรินโซยังคงแสดงความเจ็บปวด

การผสานพรสวรรค์กระบวนท่าของไมโตะ ไกนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนผสานสายเลือดอุซึมากิเสียอีก

ความสามารถในการซ่อมแซมร่างกาย, ความอดทน, ศักยภาพในการเติบโต, พลังระเบิด, การปรับตัว, ความเร็วในการตอบสนองของระบบประสาท—ทุกอย่างถูกยกระดับขึ้น กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกของเขาล้วนกำลังผ่านกระบวนการเปลี่ยนแปลง

รินโซสัมผัสได้เลยว่า ในปริมาตรเท่าเดิม พลังที่เขาสามารถปลดปล่อยออกมาได้นั้นเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้

ความหนาแน่นของกล้ามเนื้อในตอนนี้ของเขาเหนือกว่าคนธรรมดาไปไกลลิบ!

เหงื่อชุ่มพื้นสนามฝึกซ้อม รินโซที่แทบจะหมดแรงลุกขึ้นนั่ง สีหน้าไม่สามารถปิดบังความปิติยินดีได้

"สมกับเป็นชายผู้เกือบเตะจนจบเรื่องในต้นฉบับ พรสวรรค์กระบวนท่านี้...

ถ้าเปรียบเป็นพรสวรรค์การต่อสู้ ก็ระดับเดียวกับมินาโตะและอิทาจิ

ถ้าเปรียบเป็นจักระ ก็ระดับเซ็นจู ฮาชิรามะ"

"ในต้นฉบับ ประตู 8 ด่าน ที่แค่เปิดด่านที่ 3 คนทั่วไปก็แทบทนไม่ไหวแล้ว แต่ไมโตะ ไกกลับสามารถเปิดด่านที่ 7 ค้างไว้ได้เป็นเวลานานอย่างสบายๆ ความอึดของร่างกายเขามันเกินมนุษย์จริงๆ"

"ถึงแม้ฉันจะแค่ผสานพรสวรรค์ แต่สมรรถภาพทางกายและความเร็วในการตอบสนองที่เพิ่มขึ้นทางอ้อม ก็ช่วยบูสต์ความแข็งแกร่งของฉันได้อย่างมาก เขาคือสัตว์ประหลาดที่ครอบครองพลังระดับโจนินในร่างปกติด้วยกระบวนท่าล้วนๆ อย่างแท้จริง"

รินโซกำหมัดแน่น ตอนแรกเขารู้สึกไม่คุ้นชิน แขนขาดูเบาหวิวลอยๆ แต่ด้วยพรสวรรค์กระบวนท่าอันทรงพลัง เขาใช้เวลาไม่ถึง 5 วินาทีก็ควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์

"สมรรถภาพร่างกายปัจจุบันของฉันอาจจะถึงระดับเกะนินแล้วก็ได้ และนี่เพิ่งจะผ่านการฝึกมาไม่นาน... คนที่มีทั้งสายเลือดอุซึมากิและพรสวรรค์กระบวนท่าของไมโตะ ไก สองอย่างนี้มารวมอยู่ในคนคนเดียว อาจจะไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนและอาจจะไม่มีใครทำได้อีก"

คิดได้ดังนั้น จู่ๆ รินโซก็ฉุกคิดขึ้นมา: "ถ้าฉันผสานสายเลือดอื่นๆ เข้าไปอีก ฉันจะไปถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนด้วยแค่การเสริมพลังพื้นฐาน?"

ชื่อสายเลือดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของรินโซ

สายเลือดเซ็นจู!

จบตอน