ตอนที่ 4 วีรบุรุษช่วยสาวงาม ดรอป: คาถาแยกเงา

"ปึก!"

ลูกบอลหิมะที่อัดแน่นจนแข็งราวกับก้อนหิน ถูกรินโซขว้างออกไปและกระแทกเข้าใส่เด็กผู้ชายคนกลางในกลุ่มสามคนนั้นอย่างแม่นยำ

"อ๊าก!"

เด็กชายคนกลางกรีดร้อง แล้วหันขวับกลับมาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน

และพวกเขาก็เห็นรินโซที่ยังค้างอยู่ในท่าขว้างทันที

เด็กชายที่โดนปาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง: "ไอ้เด็กบ้า แกอยากตายหรือไง?!"

"แกจะเข้ามายุ่งเรื่องของพวกเรางั้นเหรอ?!" เด็กชายที่อ้วนกว่าเพื่อนพูดขึ้น

"นั่นสิ ฉันว่าแกกำลังหาเรื่องเจ็บตัวนะ!" เด็กชายตัวเตี้ยสุดในกลุ่มเสริม

รินโซมองทั้งสามคนอย่างไม่สะทกสะท้าน: "ถ้าพวกนายเก่งให้ได้สักครึ่งของปากที่พูด ป่านนี้คงเหวี่ยงหมัดมาแล้วมั้ง"

สัมผัสได้ถึงความดูถูกอย่างไม่ปิดบังจากรินโซ ทั้งสามคนยิ่งโมโหเลือดขึ้นหน้า

"บัดซบ!" หัวโจกสบถ "เข้าไปรุมยำมันเลย!"

"ลุย!"

ทั้งสามกรูเข้ามาพร้อมกัน เหวี่ยงหมัดสะเปะสะปะมั่วซั่วเข้าใส่รินโซ

ถ้ารินโซเป็นเด็กธรรมดา ต่อให้อายุเท่ากัน ก็คงลำบากที่จะรับมือสามคนพร้อมกัน

แต่โชคร้ายที่เขาเพิ่งผสานสายเลือดอุซึมากิไปเมื่อคืน!

การเสริมพลังของสายเลือดอุซึมากิในช่วงแรกนั้นถือเป็นอันดับต้นๆ ของโลกนินจา

เพราะสายเลือดอุซึมากิจะเน้นเสริมพละกำลังทางกายภาพเป็นหลักในช่วงเริ่มต้น

พละกำลังที่เพิ่มขึ้นนี้เพียงพอให้รินโซจัดการสามคนนี้ได้อย่างสบายๆ!

"ย้าก!"

หมัดสามหมัดพุ่งตรงเข้ามาที่ใบหน้าของรินโซ

รินโซหลบได้อย่างง่ายดายเพียงแค่ก้มหัวลงเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ปล่อยหมัดสวนออกไปพร้อมกันสองข้าง เล็งไปที่เอวของเด็กชายสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

"อึก!"

"อึก!"

เสียงทึบๆ ดังขึ้นสองครั้ง เด็กชายสองคนที่โดนหมัดทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นทันที สองมือกุมเอว หน้าแดงก่ำด้วยความจุก

ส่วนคนสุดท้าย รินโซตามด้วยการแทงเข่าทันทีที่ชักหมัดกลับ

เข่านี้ไม่ได้โดนจุดสำคัญอย่างเอว จึงไม่ได้ทำให้เด็กลงไปนอนดิ้นพราดๆ แต่ก็ทำให้อ้วกน้ำย่อยออกมาด้วยความทรมาน สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"เป็นไปได้ยังไง..." เด็กชายที่โดนเข่าพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หลังจากล้มทั้งสามคนได้ รินโซก็ยืนค้ำหัวพวกเขา มองลงมาด้วยสายตาเย็นชา

"ไสหัวไป!"

เสียงเย็นเยียบระเบิดก้องในหูของทั้งสามคน

น้ำตาไหลพราก น้ำมูกไหลย้อยออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ทันที

เด็กชายคนเดียวที่ยังพอกลิ้งเกลือกไปได้ ไม่สนเพื่อนฝูงอีกต่อไป วิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง พลางร้องตะโกนไปตลอดทาง: "พ่อจ๋าแม่จ๋า พ่อจ๋าแม่จ๋า!"

อีกสองคนที่เหลือ กัดฟันยันตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วกลิ้งหนีไปอย่างน่าสมเพช กวาดหิมะบนพื้นไปตลอดทาง

"รังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนเข้มแข็ง"

หลังจากทิ้งคำวิจารณ์สุดท้ายไว้ รินโซก็เลิกสนใจทั้งสามคน แล้วหันไปมองฮินาตะที่นั่งยองๆ อยู่ไม่ไกล

ในตอนนี้ ฮินาตะดูเหมือนจะตกตะลึงกับการกระทำของเขา ปากเล็กๆ อ้าค้าง และน้ำตาที่เย็นเฉียบจากความหนาวเหน็บยังคงเกาะอยู่บนแก้ม

"สุดยอดไปเลย..." ฮินาตะพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและประหลาดใจ

"เป็นอะไรหรือเปล่า?" รินโซรักษาระยะห่างพอสมควร ก่อนจะถามตามมารยาท

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ" ฮินาตะลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตา แล้วส่ายหน้า

"งั้นก็ดีแล้ว ฉันไปก่อนนะ" รินโซไม่ถามอะไรต่อ แล้วเดินตรงไปที่สวนสาธารณะ

ฮินาตะมองแผ่นหลังของรินโซที่เดินจากไป เม้มริมฝีปากแน่น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจเดินตามเขาไป...

"ว้าว! รินโซ นายสุดยอดไปเลย! จัดการเจ้าพวกเด็กโตสามคนนั้นได้ในพริบตา! เก่งกว่าฉันอีก!" อุซึมากิ นารูโตะตกตะลึงตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงกับอดไม่ได้ที่จะชกลมสองสามที จินตนาการว่าตัวเองเป็นรินโซและรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ

รินโซยิ้ม ไม่อยากทำลายความมั่นใจของนารูโตะ เพราะนารูโตะเองก็มีสายเลือดอุซึมากิเหมือนกัน เพียงแต่เขาต่อสู้ไม่เป็น ไม่อย่างนั้นนารูโตะก็คงจัดการสามคนนั้นได้เหมือนกัน

"เขาแข็งแกร่งจริงๆ" นารา ชิกามารุพูดด้วยสีหน้าจริงจัง มองรินโซด้วยความนับถือที่เพิ่มมากขึ้น

ตอนแรกพวกเขาคิดว่ารินโซเป็นแค่เด็กธรรมดาที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่และมีความคิดเป็นของตัวเอง

แต่ตอนนี้ พอเห็นรินโซในวัยเพียงแค่นี้จัดการกับเด็กที่โตกว่าได้ถึงสามคน แสดงว่าเขาต้องมีพรสวรรค์ด้านกระบวนท่าที่ยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย

ถ้าได้รับการฝึกฝนที่ดีและไม่ตายไปซะก่อน เขาอาจจะกลายเป็นเสาหลักของหมู่บ้านในอนาคตก็ได้

"คนแบบนี้แหละที่จะพึ่งพาได้ในอนาคต และเป็นเพื่อนแท้ได้" ชิกามารุคิด

นอกจากชิกามารุแล้ว อิโนะกับเท็นเท็นไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น พวกเธอถูกความเท่ของรินโซครอบงำไปเรียบร้อยแล้ว

ยามานากะ อิโนะกุมมือประสานกัน ดวงตาเป็นประกายวิบวับ: "หล่อจัง~"

เท็นเท็นกลืนน้ำลาย พึมพำกับตัวเอง: "สุดยอดไปเลย รู้สึกปลอดภัยชะมัด นี่มันตัวเลือกสามีในอนาคตชัดๆ"

ฮารุโนะ ซากุระเองก็ประทับใจรินโซ แต่เธอไม่ได้หลงใหลในหน้าตาของเขาเป็นพิเศษ เลยแค่รู้สึกว่าเขาเก่ง: "ไม่ยักรู้ว่านายเก่งขนาดนี้ รินโซ"

นารูโตะรีบแทรกขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น: "ฉันก็เก่งนะ! ตอนนี้ฉันใช้นินจุตสึเป็นแล้วด้วย!"

"คาถานินจา?"

ทุกคนมองไปที่นารูโตะเป็นตาเดียว

พวกเขาทุกคนอายุสี่ขวบ คนที่แก่ที่สุดอย่างเท็นเท็นก็แค่ห้าขวบ

ในวัยนี้ หลายคนยังรีดเร้นจักระไม่ได้ด้วยซ้ำ การใช้นินจุตสึได้จึงถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างแน่นอน

แม้แต่ชิกามารุที่มีความเป็นผู้ใหญ่ หลังจากเรียนรู้วิชาลับของตระกูล ก็ยังรู้สึกภูมิใจลึกๆ

แต่นารูโตะที่ดูโผงผางและซุ่มซ่าม ไม่เหมือนคนที่จะรู้วิชานินจาได้เลย

"เฮ้ พวกนายไม่เชื่อฉันเหรอ?" นารูโตะทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ

ทุกคนตอบกลับนารูโตะด้วยสายตาที่เป็นเอกฉันท์ว่า: "ก็ใช่น่ะสิ จะอะไรล่ะ?"

โดนยั่วโมโหเข้าแบบนี้ นารูโตะก็เกิดฮึดขึ้นมาทันที แม้เขาจะเพิ่งเรียนรู้วิชานี้มาหมาดๆ และบางครั้งก็ใช้ไม่ได้ผล แต่เขาก็ยังเลือกที่จะโชว์ให้ดู

"คาถาแยกเงา!"

นารูโตะค่อยๆ ประสานอิน และจักระก็ไหลเวียนภายในร่างกาย

หลังจากควันจางหายไป นารูโตะตัวจิ๋ว สูงเพียงไม่กี่เซนติเมตร ก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

"สำเร็จ!" นารูโตะตะโกนอย่างตื่นเต้น

"น่ารักจัง!" ซากุระก้มลงมองนารูโตะตัวจิ๋ว ใจละลายไปเลย

คนอื่นๆ ก็มองนารูโตะตัวจิ๋วด้วยความสงสัยและประหลาดใจ

พวกเขาไม่คิดว่านารูโตะจะรู้วิชานินจาจริงๆ แม้ว่าวิชานี้จะดูแปลกประหลาดไปหน่อยก็ตาม

"ฮะๆ" นารูโตะที่ได้รับความสนใจ หัวเราะแห้งๆ อย่างเขินอาย

ในกลุ่ม มีเพียงรินโซคนเดียวที่ไม่ได้สนใจนารูโตะตัวจิ๋ว ไม่ใช่ว่าเขาไม่สงสัย แต่นารูโตะทำสิ่งที่น่าประทับใจกว่านั้นมาก!

【อุซึมากิ นารูโตะ ดรอป: คาถาแยกเงา เก็บกู้: ใช่/ไม่】

คาถาแยกเงา

วิชานินจานี้ ซึ่งเป็นวิชาหากินของพระเอกนิยายโฮคาเงะแทบทุกเรื่อง ไม่เพียงแต่สร้างร่างแยกที่มีความสามารถในการต่อสู้ได้ แต่ร่างแยกนี้ยังช่วยร่างต้นฝึกวิชาได้อีกด้วย ทำให้มันมีประโยชน์มหาศาล!

รินโซไม่รู้ว่านารูโตะไปเรียนมาตอนไหน และไม่รู้ว่านารูโตะไปเอาวิธีฝึกคาถาแยกเงามาจากไหน

แต่นั่นไม่สำคัญ

สิ่งที่สำคัญสำหรับเขาคือ ตอนนี้ ขอบคุณนารูโตะ เขาเองก็สามารถเรียนรู้วิชานี้ได้เช่นกัน!

"ระบบ เก็บ!"

จบตอน