ตอนที่ 285-286

ตอนที่ 285 : โบราณสถานเปิดออก

น้ำแร่สามารถส่งผลได้ก็เพียงแต่ครั้งแรกที่ดื่ม

ด้วยเหตุนี้ริษยาไปก็ไม่ได้อะไร

บรรดาลูกค้าที่ไม่ได้ซื้อน้ำแร่วันนี้ต่างคาดหวังคิดอยากได้ลอง

นั่นคือการตื่นรู้ของร่างกาย!

น้ำแร่ถึงกับส่งผลได้เพียงนี้!

แม้ว่าจะเป็นเพียงส่วนน้อยที่ได้รับหลังดื่มน้ำแร่ ทว่ากู่หยุนซีก็แสดงให้เห็นแล้วว่าได้รับมาจริง

มันก็เหมือนการเสี่ยงโชค

ก่อนทำการเสี่ยงโชค ในใจของแต่ละคนย่อมมีคำว่า “ถ้าหาก” เกิดขึ้นอยู่เสมอ

ไม่ว่าใครต่างก็คิดว่าตนเองมีสิทธิ์เป็นผู้ชนะถูกรางวัล!

นั่นคือความคิดในใจของบรรดาลูกค้าที่ยังไม่ได้ดื่มน้ำแร่ในวันนี้

ลั่วฉวนไม่กล่าวคำใด กระทั่งเขาเองก็ชอบความรู้สึกเช่นนี้

ลูกค้าปรารถนาได้ซื้อสินค้า สำหรับเขาอย่างไรก็เป็นเรื่องดี!

ทุกคนคล้ายเหม่อลอยกันไปครู่ก่อนจะเริ่มไปนั่งเล่นเกม

พวกเขาต่างเฝ้ารอวันพรุ่งนี้!

แม้ว่าร้านไม่มีเหยาซือหยานคอยดูแล วันหนึ่งก็ผ่านพ้นไปอย่างเงียบงันเหมือนเช่นเคย

ตะวันใกล้ตกดิน

ลั่วฉวนลุกขึ้นจากด้านหลังโต๊ะรับเงินพลางหาว

เขาก้าวเดินออกจากร้านไปรับชมฟากฟ้าที่อยู่ไกลห่าง

ขณะตะวันใกล้ลาลับฟ้า แสงสีแดงจะส่องเฉิดฉาย

ลั่วฉวนถอนหายใจเสียงเบา

เขาคิดถึงอาหารที่เหยาซือหยานเป็นคนทำ...

ลั่วฉวนยังคงรับชมตะวันตกดินต่อ

ขณะรับชม เขารู้สึกถึงความผิดแปลก

ขณะนี้เป็นเวลาใกล้ย่ำค่ำแล้ว ไฉนจึงรู้สึกว่ามันยิ่งมายิ่งสว่าง?

ลั่วฉวนคาดเดาในใจขณะมองฟากฟ้าไกลห่างที่ราวกับเป็นผืนม่านที่ฉีกขาด มันปรากฏรอยแยกที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

โลกหล้าคล้ายเกิดความแปรปรวน พื้นแผ่นดินเริ่มสั่นไหว!

ราวกับมายาแห่งโลกค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจนปรากฏเป็นรูปร่าง!

ตู้ม!

ผ่านไปหลายสิบชั่วลมหายใจ เสียงดังสนั่นบังเกิด

บัพไร้เทียมทานของลั่วฉวนส่งผลในรัศมีสิบกิโลเมตรจากร้าน และภาพฉากที่ปรากฏบนฟากฟ้านั้นไกลห่างจากนครจิ่วเหยามหาศาลขนาดไม่อาจคาดเดาเป็นตัวเลขได้!

ด้วยเหตุนี้ลั่วฉวนจึงไม่ทราบสาเหตุของเหตุการณ์

แต่ไม่ช้า ดวงตาของเขาพลันต้องเผยประกาย

เขานึกถึงเรื่องโบราณสถานที่บรรดาลูกค้าเคยกล่าวถึงก่อนหน้านี้!

ขณะนี้เองที่ประชากรแห่งนครจิ่วเหยาต่างได้ตระหนักถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนฟากฟ้า

หากไม่พบเห็นการเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนี้ก็แปลกแล้ว!

ไม่เพียงแต่นครจิ่วเหยา กระทั่งพื้นที่ไกลห่างนับแสนกิโลเมตรก็พบเห็นได้อย่างชัดเจน!

บรรดาผู้ฝึกตนซึ่งมอบเหตุการณ์บนฟากฟ้า พวกเขาต่างคิดเห็นเช่นเดียวกัน

โบราณสถานเปิดออกแล้ว!

เทือกเขาจิ่วเหยากว้างใหญ่ไพศาล กระทั่งทวีปเทียนหลันที่ใหญ่โตมหาศาลยังต้องเสียพื้นที่ส่วนมากไปกับเทือกเขาแห่งนี้

โบราณสถานเปิดออก แทบทั้งเทือกเขาจิ่วเหยาถึงกับสะท้านสะเทือน!

สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนคำรามร้อง พวกมันต่างไปรวมตัวกันยังทิศทางหนึ่ง!

ความยินดีปรากฏเด่นชัดในดวงตาของบรรดาเหล่าสัตว์อสูร พวกมันคล้ายถูกปลุกสัญชาตญาณกันขึ้นมา

โบราณสถานหมายถึงโอกาสอันไร้สิ้นสุด!

สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนต่างร้อนใจและตื่นเต้นคิดอยากไปยังโบราณสถานที่เปิดออก ขณะที่ลั่วฉวนซึ่งอยู่ร้านนั้นสงบใจประหนึ่งน้ำนิ่ง

กระทั่งว่านำแท่งเครื่องเทศออกมากัดกินรับชม

โบราณสถานแล้วอย่างไร?

ตื่นเต้นไปแล้วได้อะไร?

เขาไม่ได้คิดอยากรู้อยากเห็นถึงเพียงนั้น

ความแข็งแกร่งของลั่วฉวนมีอย่างจำกัด

กำลังแท้จริงของเขาเทียบเปรียบได้กับผู้ฝึกตนขอบเขตจิตวิญญาณก็เท่านั้น

โบราณสถานคือสถานที่ซึ่งบรรดาผู้ฝึกตนต่างไปรวมตัวและขันแข่ง

ขอบเขตจิตวิญญาณ ทำได้อย่างมากก็ไปเป็นเหยื่อสังเวยของผู้แข็งแกร่ง

ลั่วฉวนไม่คิดไปตายอย่างไร้ค่า

ทว่าความคิดกับความเป็นจริงนั้นแตกต่าง

บางครั้งความเป็นจริงก็มักเล่นตลกกับเรา

“ภารกิจพิเศษยกระดับดาวแก่เจ้าของร้านถูกส่งมอบ!”

ตอนที่ 286 : ภารกิจสำหรับเจ้าของร้านโดยเฉพาะ

ลั่วฉวนชะงักไปครู่ก่อนจะเผยร่องรอยความประหลาดใจ

หลายวันก่อนเขายังสอบถามระบบถึงเรื่องภารกิจการเพิ่มระดับดาวแก่เจ้าของร้าน วันนี้มันกลับปรากฏให้ได้พบเจอแล้ว

เสียงของระบบดังมาพร้อมหน้าต่างข้อมูลภารกิจ

ลั่วฉวนพิจารณาอย่างตั้งใจ

“ด้วยฐานะเจ้าของร้านต้นตำรับจะไม่ทราบเรื่องได้หรือ? โบราณสถานที่เปิดออกต้องได้รับการพิสูจน์!”

“เนื้อหาภารกิจ ไปยังโบราณสถานเพื่อเปิดและขายสินค้า”

“รางวัลภารกิจ : ยังไม่ทราบ”

เงียบงัน

ลั่วฉวนถึงกับพูดกล่าวไม่ออกจนเงียบไปครู่หนึ่ง

“ระบบ นี่คือการหาเจ้าของร้านคนใหม่หรือ?” ลั่วฉวนถามอย่างเหม่อลอย

ความแข็งแกร่งเพียงระดับสาม ไปยังโบราณสถานที่มีแต่ผู้แข็งแกร่งมารวมตัวกัน

นั่นไม่ต่างอะไรกับไปตาย!

“เจ้าของร้านหมายความถึงอะไร?” ระบบตอบกลับมา

ลั่วฉวนถึงกับสงสัยต่อระดับความฉลาดของระบบไปครู่ก่อนจะกล่าว “คิดว่าด้วยกำลังที่มีตอนนี้ ไปยังโบราณสถานแล้วจะอยู่รอดได้นานเพียงใด?”

“เรื่องนี้เจ้าของร้านไม่ต้องกังวลแต่อย่างใด” ระบบตอบกลับ

“โห?” ลั่วฉวนประหลาดใจ

จากปากคำของระบบ นั่นหมายความถึงมีทางแก้?

หรือจะเป็น...

ลั่วฉวนคาดเดาถึงความเป็นไปได้

“เพื่อความปลอดภัยของเจ้าของร้าน เมื่อใดเจ้าของร้านออกไปทำภารกิจของระบบจะมีบัพไร้เทียมทานติดตัวไปด้วย”

ลั่วฉวนนึกยินดีขึ้นมา

ขณะนี้เขาถึงกับชื่นชมที่ระบบทำได้ดีถึงเพียงนี้

“ก็ไม่เลว” ลั่วฉวนพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ

ระบบกล่าวคำต่อ “เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เจ้าของร้านใช้บัพไร้เทียมทานสำหรับการซื้อขาย เจ้าของร้านจะถูกห้ามไม่ให้ใช้กำลังเพื่อข่มขู่ให้เกิดการซื้อ รวมถึงห้ามไม่ให้เกิดการบังคับซื้อ”

ลั่วฉวนถึงกับหน้าแดง

บอกกล่าวตามตรง เมื่อครู่เขากำลังคิดอยู่พอดี

แต่จะให้ยอมรับงั้นหรือ?

ไม่มีทาง

“ระบบ คิดว่าข้าเป็นคนอย่างไรกัน?” ลั่วฉวนถามหาความยุติธรรม

ระบบไม่ตอบ หรือว่าไม่คิดอยากตอบก็ไม่อาจทราบ

ลั่วฉวนก็ไม่เก็บมาใส่ใจ ทว่ากล่าวถาม “รับภารกิจแล้วจะไปยังโบราณสถานนั่นได้ยังไง?”

แม้เรื่องราวที่เห็นถึงการเปิดออกของโบราณสถานจะพบเห็นได้จากตรงนี้ ทว่าระยะทางไม่ใช่ใกล้

หากคาดการณ์ถึงระยะทางที่เห็น มันสมควรไกลโพ้น

ด้วยความเร็วของลั่วฉวน เกรงว่าจะต้องใช้เวลาหลายวัน...

“ตำแหน่งการดำเนินภารกิจจะถูกคาดการณ์ได้ภายในหนึ่งชั่วโมง”

“ระหว่างช่วงเวลานี้เจ้าของร้านสามารถเตรียมตัวได้”

หนึ่งชั่วโมง?

ระยะเวลารอคอยไม่นาน หากจะให้เตรียมตัวก็ถือว่าเหลือเฟือ

ลั่วฉวนคิดไปครู่ ก่อนอื่นคือไปยังครัวที่ชั้นสอง รวบรวมอุปกรณ์สำหรับทานอาหาร เครื่องปรุง และอื่น ๆ อีกหลายอย่างที่อยู่ในมิติเก็บของ

นี่คือการเตรียมตัวที่ลั่วฉวนคิด

ที่โบราณสถาน คล้ายว่าต้องใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานไม่ใช่น้อย

อย่างนั้นแล้วอาหารไม่ใช่สิ่งสำคัญลำดับแรกในการดำรงชีพหรอกหรือ?

โบราณสถานที่เปิดออก ย่อมมีการดึงดูดสัตว์อสูรมากมายไปยังที่แห่งนั้น

หลังรับชมประสบการณ์ทำอาหารในโลกเสมือนจำนวนหนึ่ง ลั่วฉวนจึงเกิดความคิดอยากทดลอง...

แม้เก็บกวาดร้านเรียบร้อยแล้วก็ยังเหลือเวลาอีกหลายสิบนาที

ลั่วฉวนขณะนี้จึงใส่หมวกเข้าสู่โลกเสมือนอีกครั้งหนึ่งเพื่อรับชมวิธีการทำอาหารนานาชนิด

ที่เขารับชมอยู่นามว่าวิหคเกล็ดแก้วห่อใบบัว

ไม่เพียงแต่เป็นอาหารสดใหม่ แต่ยังมีรูปลักษณ์ที่น่าสนใจ

ลั่วฉวนอดไม่ได้ที่จะคิดอยากทดลองทำเสียเดี๋ยวนี้...

ไม่ช้าหนึ่งชั่วโมงก็ผ่านพ้น

ลั่วฉวนเมื่อออกจากร้านเรียบร้อย เสียงของระบบจึงดังขึ้น

“ตำแหน่งได้รับการยืนยัน ต้องการเริ่มการเคลื่อนย้ายเลยหรือไม่?”

“เริ่มเคลื่อนย้ายได้”