ตอนที่ 273-274

ตอนที่ 273 : โชคดีที่ทัน

ทั้งสามคนไม่ใช่พื้นเพทั่วไป ดังนั้นย่อมทราบข้อมูลลับมากกว่าที่คนปกติจะทราบได้

เหยาซือหยานพยักหน้ารับกล่าวตอบคำเบา “ถูกต้อง”

หลิวลู่อวี่ต้องรับคำด้วยอาการตื่นตะลึง “อย่างนั้นแล้วทัณฑ์สายฟ้าเมื่อวานเป็นของพี่ซือหยานงั้นหรือ?!”

เหยาซือหยานพยักหน้ารับ

“พอจะทราบแล้วว่าเมื่อวานเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

หลิวลู่อวี่ครุ่นคิดไปครู่ก่อนจะกล่าวคำออกมา

นางคาดเดาได้แทบทั้งหมดว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร

เหยาซือหยานดื่มน้ำแร่เข้าไป ศักยภาพเพิ่มพูนมหาศาล สายเลือดฟื้นกลับคืนจากบรรพบุรุษ ทัณฑ์สายฟ้าโบราณจึงมาเยือน

ความน่าสะพรึงของทัณฑ์สายฟ้าโบราณไม่ใช่อะไรที่คนทั่วไปจะสามารถรอดชีวิต ดังนั้นเถ้าแก่จึงออกหน้า

ด้วยเพียงเสียงตะโกนดังออก ทัณฑ์สายฟ้าโบราณถึงกับต้องรีบถอยหนี

“กล่าวถึงเรื่องนี้ โชคของทั้งสองคล้ายจะไม่ดีเท่าพี่ซือหยาน!” ปู้หลี่เกื๋อใช้นิ้วจรดคางพร้อมกล่าวคำออกราวลืมตัว

กลายเป็นว่าเขาคือผู้รักชอบการกล่าวความจริงออกมาเสียแล้ว

หลิวลู่อวี่และหลิวลู่เหม่ยเผยสีหน้าซึมไป เพราะนั่นคือเรื่องจริง

เรียกคืนสายเลือดจากบรรพบุรุษ เรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้นได้เรียกว่าโชคดีเพียงใด?

มันแทบไม่มีโอกาสเกิดขึ้นด้วยซ้ำ แต่เรื่องราวก็เกิดขึ้นไปแล้ว

หันกลับมามองตนเอง

ก้าวหน้านั้นคล้ายเล็กน้อยจนไม่น่าจะนับเป็นอะไรได้!

ผ่านไปเพียงครู่ ความยินดีแต่เดิมในใจคนทั้งสองจึงค่อยเลือนหาย

ทั้งสองกลายเป็นซึมไปแล้ว

ปู้หลี่เกื๋อพบเห็นสีหน้าคนทั้งสองจึงค่อยได้ตระหนักว่าตนเองกล่าวคำทำร้ายจิตใจออกไป

หลังจากคิดไปครู่ เขาจึงเลือกที่จะหุบปากตนเองเสีย

“แฮ่ก หลี่เกื๋อ พี่ซือหยาน พวกเรามาช้าไปหรือไม่?”

เสียงหอบดังจากทางหน้าประตู

คนทั้งสองเร่งรีบเข้ามาในร้านประหนึ่งสายลมหอบพัด

เป็นปู้ฉืออีและเจียงเฉิงจวิน

ปู้หลี่เกื๋อค่อยเผยความโล่งใจ

“พี่หญิงมาเสียที” ดวงตาปู้หลี่เกื๋อเผยประกายความตื่นเต้น

“น้ำแร่วันนี้ยังเหลืออีกหกขวด” เหยาซือหยานเผยยิ้ม

ปู้ฉืออีและเจียงเฉิงจวินค่อยถอนหายใจโล่งอกได้

ระหว่างทาง คนทั้งสองทุ่มเทสิ่งที่ฝึกฝนเร่งความเร็วเพราะเกรงว่าจะมีลูกค้าอื่นมาซื้อตัดหน้า

ขณะนี้ถือว่ามาทันเวลาอย่างเหลือเฟือแล้ว

คนทั้งสามแทบจะอดทนรอไม่ไหวเข้าไปคว้าน้ำแร่มาจ่ายผลึกวิญญาณ

ถัดจากนั้นจึงยกดื่มพร้อมกัน

สรรพคุณการเสริมศักยภาพของน้ำแร่นั้นไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง อย่างไรก็ต้องมีสักอย่างที่คืบหน้า

รอบกายคนทั้งสาม พลังวิญญาณกำลังก่อตัวเป็นพายุขนาดย่อม

ท่ามกลางคนทั้งสาม ที่น่าตกใจคือปู้หลี่เกื๋อที่ก้าวหน้าอย่างพุ่งตรง

แน่นอนว่าความก้าวหน้าไม่ใช่เพียงแต่การฝึกฝน

“การรับรู้พลังวิญญาณของฟ้าดินโดยรอบกระจ่างชัดมากขึ้น” ปู้ฉืออีกล่าวออกด้วยความตระหนกตกใจ

เหยาซือหยานเผยยิ้มกล่าวคำอธิบาย “หากศักยภาพก้าวหน้า เช่นนั้นย่อมรับรู้ถึงพลังงานแห่งฟ้าดินได้ดียิ่งขึ้น”

ทั้งสามพยักหน้ารับเห็นพ้อง

“น่าเสียดายที่จะได้ผลก็แต่ครั้งแรกที่ดื่ม” ปู้หลี่เกื๋อถอนหายใจเสียงเบา

“อย่างน้อยก็ได้รับ!” หลิวลู่อวี่แค่นเสียงตอบ “ยังคิดอยากรับรู้ถึงพลังแห่งฟ้าดินยิ่งกว่านี้อีกงั้นหรือ? นั่นออกจะละโมบเกินไปบ้างแล้ว!”

ปู้หลี่เกื๋อยิ้มเก้กังตอบรับโดยไม่ปฏิเสธคำใด

“ข้ารับรู้ได้ ความแข็งแกร่งของข้าเพิ่มขึ้นไม่ใช่น้อย!” เจียงเฉิงจวินตระหนักอย่างถี่ถ้วนพร้อมอุทานออก

“นั่นเป็นอุปทาน” เหยาซือหยานส่ายศีรษะกล่าวคำออก

“ทำไมกัน?” เจียงเฉิงจวินเผยสีหน้างงงัน

“ศักยภาพการรับรู้เพิ่มขึ้น นั่นไม่ได้เป็นการเปลี่ยนแปลงขอบเขตพลัง เช่นนั้นกำลังจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร? อย่างดีก็คือยามต่อสู้สามารถฟื้นคืนพลังที่เสียไปได้รวดเร็วขึ้น”

เหยาซือหยานผายมือออกพร้อมอธิบาย

เจียงเฉิงจวินชะงักไปครู่ก่อนจะคิดตามว่าสมควรเป็นดังที่ได้รับฟัง

ตอนที่ 274 : ซ่อนเร้นในเมือง

“แต่ก็ต้องกล่าว ว่าการที่ศักยภาพเพิ่มมากขึ้น นั่นหมายถึงการก้าวสู่ขอบเขตถัดไปเป็นเรื่องง่ายขึ้นด้วย” เหยาซือหยานกล่าวคำต่อ

เจียงเฉิงจวินพยักหน้ารับ “ถูกต้อง! เพราะงั้นวันนี้ต้องตะลุยโหมดท้าทายให้ก้าวหน้ารวดเดียวไปเลย! หลายวันมานี้การฝึกฝนของปู้หลี่เกื๋อก็ตามข้ามาจนแทบชิดแล้ว!”

“หึหึ นั่นคือพรสวรรค์ของนายน้อยผู้นี้!” ปู้หลี่เกื๋อเผยยิ้มเบิกบาน

เจียงเฉิงจวินจึงหัวเราะตอบ

ผ่านไปครู่กลุ่มคนค่อยไปเลือกที่นั่งพร้อมเข้าสู่โลกเสมือนจริง

แม้ศักยภาพเพิ่มขึ้น ทว่าการฝึกฝนประจำวันก็ไม่อาจละเลย

ต้องเล่นเกมให้ครบเวลา นี่คือความในใจของบรรดาลูกค้าร้านต้นตำรับ เพราะนั่นเทียบเท่าการฝึกฝน...

เวลาไหลผ่าน ลูกค้าคนอื่นมาเยือน

เป็นโจวหู่และคณะ

นอกจากนี้ยังมาพร้อมชายศีรษะล้านผู้หนึ่ง

เป็นจางอวี่ที่ท้าทายโจวหู่ก่อนหน้านี้

ในหมู่ทหารรับจ้างนั้นค่อนข้างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน

ครั้งโจวหู่บอกต่อจางอวี่เรื่องได้รับหมัดจอมราชันจากเกม สีหน้าท่าทีอีกฝ่ายนั้นก็เป็นเหมือนดังที่คนไม่เคยทราบเรื่องจะเป็น

จางอวี่คิดว่าโจวหู่หยอกล้อตนเล่น

แม้จางอวี่ดูสัตย์ซื่อ กระนั้นตัวเขาไม่ใช่โง่งม

เล่นเกมอะไรจึงได้รับวิชาหมัดลึกลับเช่นนั้นมา?

อย่ามาพูดให้ขำ!

พบเห็นท่าทีจางอวี่ไม่เชื่อ โจวหู่จึงนึกโกรธ

ไม่เชื่องั้นหรือ?

เช่นนั้นมารับชม!

ด้วยเหตุนี้คนทั้งหกจึงมาเยือนร้านพร้อมกัน

“ทางด้านนั้น” โจวหู่ชี้ไปยังตรอกพร้อมบอกกล่าวกับจางอวี่

จางอวี่เผยท่าทีสงสัย “พี่หู่ไม่ได้โกหกข้าหรือ? เปิดร้านในตรอกไกลห่างเช่นนี้ เถ้าแก่เสียสติ...อุ๊บ...”

คำกล่าวยังไม่ทันจบ คณะคนของโจวหู่ถึงกับต้องแปรเปลี่ยนสีหน้า

กล้าว่าร้ายต่อเถ้าแก่ นั่นหมายถึงหน่ายจะมีชีวิต!

โจวหู่จึงใช้มือปิดปากจางอวี่ไว้ไม่ให้กล่าวคำที่จะเป็นการเรียกหายนะมาสู่ตัว

พบเห็นว่าในตรอกไม่มีใดเกิดขึ้น โจวหู่ค่อยถอนหายใจโล่งอกพร้อมปาดเช็ดคราบเหงื่อกาฬที่หน้าผาก

“พี่หู่ ไฉนทำเช่นนี้?” จางอวี่เกิดโกรธขึ้นมา

ยังต้องถามอีกหรือ?

“พี่จางอวี่ กำลังของเถ้าแก่ไม่อาจหยั่งถึงได้ ภายหน้าอย่าได้กล่าวอะไรเช่นนี้อีก!” โจวหู่บอกกล่าวตามตรง

“ได้ ได้ ได้! ร้านเถ้าแก่อยู่ในสถานที่ไกลห่างเช่นนี้... อย่างนั้นให้เรียกว่าอะไร?”

“สถานที่สุดเร้นลับในเมือง!”

“ถูกต้องแล้ว! สุดเร้นลับในเมือง...”

คนทั้งห้าต่างกล่าวคำออก

แม้ว่าด้วยตัวตนของเถ้าแก่จะไม่สนใจถ้อยคำไร้มารยาทก็ตามแต่

กระนั้นโจวหู่และคณะไม่คิดอยากเสี่ยงชีวิต

“เป็นเช่นนี้นี่เอง” จางอวี่พยักหน้ารับรัวเร็ว

โจวหู่บอกอีกฝ่ายเรื่องเถ้าแก่ร้านไปแล้ว

โดยสรุปคือเป็นตัวตนที่อย่าได้หาเรื่องด้วยเป็นอันขาด!

หลังกล่าวคำเตือนแก่จางอวี่เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด ทั้งหกจึงเดินเข้าตรอกไป

“นั่นคือเถ้าแก่” เมื่อเข้ามาในตรอก โจวหู่จึงชี้ไปยังลั่วฉวนที่นอนอาบไล้แสงตะวันพร้อมบอกกล่าวแก่จางอวี่

“เถ้าแก่? ไม่เห็นคล้ายจะยิ่งใหญ่ตรงไหน?” จางอวี่เผยสีหน้างงงัน

ตัวเขากล่าวได้ว่าก็เป็นผู้ฝีมือคนหนึ่ง

กำลังนั้นอยู่ขอบเขตโชคชะตาระดับสูงสุด ท่ามกลางทหารรับจ้างในนครจิ่วเหยา ถือว่าเป็นชนชั้นแนวหน้าแล้ว

กระนั้นเขากลับไม่อาจรับรู้ถึงภัยคุกคามจากตัวตนที่เรียกว่าเถ้าแก่ได้เลย

เขากระทั่งไม่อาจตระหนักได้ถึงความผันแปรทางพลังวิญญาณด้วยซ้ำ ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นคนธรรมดาไร้ซึ่งการฝึกฝนใดทั้งสิ้น