ตอนที่ 271-272

ตอนที่ 271 : คล้ายคุ้นเคย

ได้ยินคำถาม ร่างนั้นจึงหันมองทางหลิวลู่อวี่ด้วยสีหน้านิ่งงัน

บอกกล่าวตามตรง ปู้หลี่เกื๋อขณะนี้กำลังปวดศีรษะ

ไฉนวันนี้จึงไม่พกผลึกวิญญาณมาเลย?

แม้มีสักสิบผลึกวิญญาณก็ยังพอให้เล่นหอคอยแห่งการทดสอบได้สักชั่วโมงหนึ่ง!

อย่างน้อยก็ไม่ต้องมายืนเคอะเขินอยู่ที่ตรงนี้!

แม้ว่าในร้านต้นตำรับ จะไม่มีกฎว่าห้ามลูกค้ามาเที่ยวเล่นรับชมก็เถอะ

ทว่าปู้หลี่เกื๋อรู้สึกไม่สบายใจ!

เป็นเขาอับอาย!

รับชมสีหน้าปู้หลี่เกื๋อ หลิวลู่อวี่จึงเผยยิ้มคล้ายคาดเดาสาเหตุได้

ทว่านางเลือกไม่กล่าวออกมา

ผู้คนอย่างไรก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง

หากกล่าวออกไปก็ไม่ได้ผลประโยชน์อันใด ทั้งยังจะฝากความอับอายไว้กับปู้หลี่เกื๋อเสียอีก

ทุกคนในร้านต้นตำรับดีที่สุดคืออย่าหาเรื่องกันภายในร้าน

พบเห็นหลิวลู่อวี่ไม่กล่าวถามอะไรเพิ่มเติม ปู้หลี่เกื๋อค่อยถอนหายใจโล่งอก

กระนั้นทั้งสองมาถึงแล้ว ไม่ช้าก็ต้องได้พบเห็นน้ำแร่ที่เพิ่งมาขายในร้าน ดังนั้นบอกเสียตอนนี้ก็ไม่น่าจะเป็นไร

“ที่ร้านเถ้าแก่วันนี้มีผลิตภัณฑ์ใหม่เข้ามา” ปู้หลี่เกื๋อชี้ไปยังชั้นวางพร้อมบอกกล่าวคนทั้งสอง

“ผลิตภัณฑ์ใหม่?” หลิวหลู่อวี่เผยดวงตาเป็นประกาย

กระทั่งหลิวลู่เหม่ยยังต้องเผยความตื่นเต้นและใคร่คิดอยากได้ทราบ

สินค้าในร้านต้นตำรับไม่เคยมีใดที่ธรรมดา

แม้ไม่ทราบว่าสินค้าใหม่คืออะไร แต่อย่างน้อยก็มีแต่ของดีไม่ใช่หรือ?

ด้วยความสงสัย คนทั้งสองจึงเดินไปยังชั้นพร้อมรับชมสรรพคุณที่ระบุไว้

“เสริมศักยภาพ?” หลิวลู่เหม่ยถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าแรง

กับผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋า นางทราบดีว่าสรรพคุณนี้ชวนสะพรึงโลกหล้าเพียงใด

ไม่เกินเลยหากจะกล่าวว่านี่มันวัตถุต่อต้านสวรรค์!

“พี่หญิง แม้น้ำแร่นี้ใช้งานได้อย่างจำกัด แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไวน์หยกนั่น!” หลิวลู่อวี่อุทานกล่าวคำออก “มีขายวันละสิบขวด อีกทั้งยังมีมาขายใหม่ทุกวัน!”

แม้สิบขวดจำนวนไม่มาก แต่อย่าได้ลืมว่าแต่ละคนสามารถได้รับสรรพคุณของมันก็แต่การดื่มครั้งแรก

หลิวลู่เหม่ยพยักหน้ารับ “อย่างนั้นซื่อคนละขวด”

ทั้งสองคว้าสินค้าพร้อมไปจ่ายผลึกวิญญาณให้แก่เหยาซือหยาน

“ว่าไปแล้วพี่ซือหยาน” หลิวลู่อวี่คล้ายนึกเรื่องน้ำแร่ขึ้นได้ว่าบนชั้นเหลือเพียงแปดขวด ดังนั้นจึงหันมองไปทางจี้อู๋ฮุยพร้อมกล่าวถาม “องค์เหนือหัวซื้อไปเช่นกันหรือ?”

เหยาซือหยานพยักหน้ารับ “ถูกต้อง”

“อย่างนั้นศักยภาพที่ได้รับนั้นมากเพียงใด?” หลิวลู่เหม่ยกล่าวถามด้วยความตื่นเต้น

“ศักยภาพทั้งสองเพิ่มพูนขึ้นมาก ขององค์เหนือหัวทำให้สัมผัสได้ถึงการคงอยู่ของขอบเขตราชัน” เหยาซือหยานกล่าวตอบ

หลิวลู่เหม่ยพลันต้องมองจี้อู๋ฮุยอย่างนึกทึ่ง

สัมผัสการมีอยู่ของขอบเขตราชัน?

โชคดีอะไรเพียงนั้นกัน?

สำหรับขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุด นางทราบดีว่าขั้นตอนนี้ยากผ่านพ้นไปเพียงใด

จี้อู๋ฮุยก้าวถึงจุดนั้นได้ บอกกล่าวตามตรง หลิวลู่เหม่ยอดไม่ได้ที่จะรับรู้ถึงวิกฤตภายในใจ

น่าเสียดายที่ขณะนี้จี้อู๋ฮุยจดจ่อกับโลกเสมือนไปแล้ว เขาไม่อาจตระหนักทราบถึงสายตาของหลิวลู่เหม่ยได้

“ศักยภาพได้รับการส่งเสริมเพียงใด เหล่านั้นขึ้นอยู่กับโชค” เหยาซือหยานกล่าวเสริม

“ข้าคิดว่าตนเองมีโชคดีไม่น้อย” หลิวลู่เหม่ยเผยยิ้ม

“โชคของข้าก็ไม่แย่!” หลิวลู่อวี่เร่งรีบกล่าว

ปู้หลี่เกื๋อรู้สึกว่าสองคำนี้คล้ายคุ้นเคยไม่น้อย

เหยาซือหยานเผยยิ้มโดยไม่กล่าวคำใดเสริม

ด้วยสูดลมหายใจเข้าลึก ทั้งสองจึงดื่มน้ำแร่ในขวดแทบจะพร้อมกัน

ปู้หลี่เกื๋อและเหยาซือหยานต่างรับชมด้วยความสนใจ ทั้งสองสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ

อย่างไรแล้วครั้งจี้อู๋ฮุยดื่มน้ำแร่เข้าไปก่อนหน้านี้ สิ่งที่ปรากฏให้เห็นนั้นไม่ใช่เล็กน้อย

หากไม่ระบบรักษาความปลอดภัยของร้านไม่ทำงานขึ้นมาทันท่วงที เช่นนั้นที่ตามมาอาจเป็นหายนะ!

ตอนที่ 272 : มารยาทนี้ไม่น่าแปลกใจ

“อืม...”

หลิวลู่อวี่เผยดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ใบหน้าขณะนี้เริ่มเผยสีแดง

ออร่าของนางกำลังทะยานอย่างต่อเนื่อง

ไม่ช้ามันคล้ายส่งสัญญาณการก้าวข้าม

นางถึงกับก้าวสู่ขอบเขตคืนต้นกำเนิดได้ในคราวเดียว!

หลิวลู่อวี่ก่อนหน้านี้คือขอบเขตจิตวิญญาณระดับสูงสุด นางเพียงห่างจากขอบเขตคืนต้นกำเนิดก้าวหนึ่ง

การเสริมศักยภาพที่เกิดขึ้นราวกับการทะลวงผ่านกรอบประตูสู่ห้องใหม่ มันเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ!

ความเคลื่อนไหวทางด้านหลิวลู่เหม่ยเองก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหลิวลู่อวี่แม้แต่น้อย

รอบกายนางได้เกิดดอกไม้ผลิบานประหนึ่งภาพความฝัน

ภายในร้านบังเกิดเสียงท่วงทำนองอันไพเราะให้รับฟัง

รับฟังท่วงทำนอง ปู้หลี่เกื๋อรู้สึกว่าร่างกายเบาดั่งผีเสื้อพร้อมสติที่เลือนลางคล้ายสุขสบายเกินจดจำได้

มันราวกับเขาจมดิ่งในห้วงความฝัน ภายในขณะนี้ตื่นตะลึง ถัดจากนั้นจึงได้สติก่อนจะต้องหลั่งเหงื่อกาฬออก

เพียงแค่ท่วงทำนองถึงกับทำเขาเสียความนึกคิด!

ทันทีที่ภาพหลอนประสาทบังเกิดขึ้น ระบบรักษาความปลอดภัยของร้านก็ทำงานด้วยตัวเองมันเอง

ท่วงทำนองนี้จึงไม่อาจทำร้ายใครได้

ถึงกระนั้นปู้หลี่เกื๋อที่ระดับการฝึกฝนอ่อนด้อยที่สุดในร้านก็เกือบเสียความนึกคิดไป

เพียงเรื่องนี้ก็มากพอให้เขาต้องหวาดกลัวแล้ว!

น้อยครั้งนักที่เหยาซือหยานจะเผยความสงสัยให้เห็นผ่านดวงตา

ภาพหลอนเช่นนี้ถือว่าน่าประทับใจ

ผ่านไปหลายสิบชั่วลมหายใจ ดวงตาคนทั้งสองจึงลืมขึ้นเกือบจะพร้อมกัน

หลิวลู่อวี่ตระหนักได้ถึงการฝึกฝนตนเอง ขณะนี้ใบหน้าเผยความตื่นเต้นยินดี

ขอบเขตจิตวิญญาณและคืนต้นกำเนิดนั้นแตกต่างกันมหาศาล

มีแต่การก้าวหน้าสู่ขอบเขตคืนต้นกำเนิดจึงหมายความถึงก้าวเข้าสู่ความแข็งแกร่งที่แท้จริงได้

หลิวลู่เหม่ยสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมโค้งกายไปยังลั่วฉวนที่นอนอยู่นอกร้าน

“ขอบคุณเถ้าแก่ที่ให้พวกเราได้พบโอกาส”

ทางด้านลั่วฉวนที่หลับไปแล้วหาได้ตอบคำใดไม่...

นางที่ไม่ใช่คุ้นเคยกับร้านเจอเช่นนี้ถือว่าเย็นชา

“แค่กแค่ก เถ้าแก่ก็เป็นเช่นนี้ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย” เหยาซือหยานกระแอมไอเสียงเบาเพื่อรักษาหน้าให้อีกฝ่าย

หลิวลู่เหม่ยต้องนิ่งงันไปเล็กน้อย

กล่าวคำขอบคุณ กระนั้นอีกฝ่ายกลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋ากล่าวคำขอบคุณหรือติดค้าง ไม่ว่าที่ใดล้วนให้ความสำคัญ

กระนั้นที่ร้านแห่งนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร...

การฝึกฝนขอบหลิวลู่เหม่ยก็คล้ายคลึงหลิวลู่อวี่ เป็นท่วงทำนอง

ความก้าวหน้าทางศักยภาพนั้นจะนำมาซึ่งการเข้าถึงเคล็ดวิชาในระดับใหม่!

“ข้าทราบ”

หลิวลู่เหม่ยหันมองทางลั่วฉวนพร้อมจดจำเรื่องราวนี้เอาไว้

เถ้าแก่ก็เป็นเช่นนี้ไม่ว่ากับใคร

ขณะนี้เองที่หลิวลู่อวี่หันมองทางเหยาซือหยานพร้อมเผยความสนใจ

“พี่ซือหยานได้ดื่มน้ำแร่บ้างหรือยัง?” หลิวลู่อวี่กล่าวถามออกไป

เหยาซือหยานชะงักไปก่อนจะตอบ “ดื่มแล้ว”

“ศักยภาพท่านเพิ่มขึ้นเป็นอย่างไรบ้าง?” ปู้หลี่เกื๋อขณะนี้ให้ความสนใจ

เหยาซือหยานต้องเผยยิ้มบาง “เป็นความก้าวหน้าทางสายเลือดที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล”

ทั้งสามทราบว่าเหยาซือหยานคือสัตว์อสูรราชวงศ์

สายเลือดก้าวหน้า นั่นหมายความถึงศักยภาพก้าวหน้าแล้ว

กระนั้นคำของเหยาซือหยานก็ทำให้ทั้งสามต้องตื่นตะลึง

“เป็นข้าโชคดีที่สายเลือดได้รับสิ่งที่บรรพบุรุษสร้างไว้กลับคืน” เหยาซือหยานกล่าวคำออกไม่คิดปิดบัง

คนทั้งสามนิ่งงันไปครู่ก่อนจะเหม่อลอย

ผ่านไปหลายสิบชั่วลมหายใจจึงค่อยได้สติพร้อมยิ้มให้เหยาซือหยาน

การฟื้นคืนทางสายเลือด?

เรื่องราวเช่นนี้มีอยู่แต่ในครั้งโบราณหรือตำนานปรัมปรา ขณะนี้ถึงกับได้เห็นกับตางั้นหรือนี่?

บอกกล่าวตามตรง ว่าเรื่องราวออกจะเหลือเชื่อเกินไป

ขณะนี้เองที่หลิวลู่เหม่ยคล้ายคิดอะไรขึ้นมาได้จนเผยดวงตาเบิกกว้าง “ประเดี๋ยวนะ เคยได้ทราบมาว่าการฟื้นกลับคืนทางสายเลือดจากบรรพบุรุษ นั่นต้องทำให้เกิดทัณฑ์สายฟ้าโบราณไม่ใช่หรือ?”