บทที่ 48 คู่รักสามวัน

หลัวฝานเซ็นสัญญากับสามยักษ์ใหญ่ไปโดยไม่รู้ตัวก็ผ่านไปแล้วหนึ่งสัปดาห์

วันตรุษจีนในปี 2010 ตรงกับวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ตอนนี้เป็นวันที่ 17 มกราคม 2010 แล้ว

ถ้าคำนวณตามเวลา สัปดาห์ถัดจากสัปดาห์หน้าก็จะเป็นสัปดาห์สอบ และหลังจากนั้นก็จะปิดเทอมฤดูหนาว

สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ หนึ่งเดือนก่อนสัปดาห์สอบเป็นช่วงที่ยุ่งที่สุด หลังจากที่อาจารย์ขีดเส้นใต้จุดสำคัญแล้ว ก็ถึงเวลาเตรียมตัวสอบแล้ว

แน่นอนว่ามีอาจารย์บางท่านที่ไม่ยอมขีดเส้นใต้จุดสำคัญ แต่กลับพูดว่า 'ทั้งเล่มคือจุดสำคัญ' นั่นก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้า เพราะเตรียมตัวไม่ทัน

โชคดีที่อาจารย์ของหลัวฝานในเทอมนี้ไม่มีใครที่ไม่ยอมขีดเส้นใต้จุดสำคัญ อาจารย์สอนทุกคนได้ขีดเส้นใต้จุดสำคัญให้แล้ว ทำให้ตอนนี้พวกหลัวฝานในห้องพักก็เริ่มจับกลุ่ม “อ่านทวนเนื้อหาสำคัญ” กันแล้ว

แต่หลัวฝานไม่ได้ให้ความสำคัญกับการสอบเลย เพราะได้รับคำมั่นสัญญาจากหัวหน้าภาควิชาไว้แล้ว เขายังคงไปบริษัทแต่เช้าตรู่และกลับมาในตอนค่ำทุกวัน

แต่ไม่นานหลัวฝานก็เจอปัญหาเข้า เขาไม่ต้องกังวลเรื่องผลสอบ แต่เขาขาดคะแนนกิจกรรมมากเกินไป เพราะตลอดทั้งเทอมหลัวฝานไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะมีคะแนนกิจกรรมได้อย่างไร

ด้วยความจำใจ หลัวฝานจึงต้องขอความช่วยเหลือจากจางซ่วย

จางซ่วยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: "เสี่ยวหลัว ตอนนี้ยังมีอีกสองกิจกรรม กิจกรรมหนึ่งคือการประกวดรวบรวมบทกวีที่จัดโดยฝ่ายประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัย สามอันดับแรกมีของรางวัล หากเข้ารอบก็จะได้คะแนนกิจกรรม และสามอันดับแรกคะแนนกิจกรรมจะเพิ่มเป็นสองเท่า"

"เขียนบทกวี? ฉันจะไปเขียนบทกวีเป็นได้ยังไง!" หลัวฝานเกาหัวแล้วกล่าว

"เสี่ยวหลัว เรียงความของนายก็เขียนได้ดีไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ได้จริง ๆ พวกเราก็ช่วยกันระดมสมองหาแรงบันดาลใจให้นาย การเข้ารอบไม่น่ามีปัญหาใหญ่" จางซ่วยกล่าว

"ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะลองดู แล้วอีกกิจกรรมหนึ่งคือกิจกรรมอะไร"

"อีกกิจกรรมหนึ่งคืองาน 'คู่รักสามวัน' ที่จัดร่วมกันโดยแผนกประสานงานภายนอกของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้กับมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ วิทยาลัยศิลปะจีน และมหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้

ได้ยินรุ่นพี่บอกว่ากิจกรรมนี้จัดมาหลายปีแล้ว ปีละสองครั้ง เดิมทีปีนี้น่าจะจัดก่อนวันคริสต์มาส แต่เมื่อปีที่แล้วภารกิจการหาผู้สนับสนุนของแผนกประสานงานภายนอกของเราหนักเกินไป จนรุ่นพี่เกือบจะเหนื่อยตาย เลยไม่ได้จัด มันก็เลยมาถึงตอนนี้"

"กิจกรรมนี้มีความหมายอะไรเหรอ" สือเจียซินเดินเข้ามาถาม

"แน่นอนว่าเพื่อให้คนโสดได้สัมผัสกับความหวานของการมีความรักไงล่ะ" จางหมิงฮ่าวตอบ

ในฐานะที่เป็นคนเดียวในหอพัก 110 ที่หลุดพ้นจากการเป็นโสด คำพูดของจางหมิงฮ่าวจึงฟังดูเย้ยหยันมาก

"แล้วจะไม่มีสถานการณ์ที่ผู้ชายหลายร้อยคนสมัคร แต่ผู้หญิงมีแค่สิบกว่าคนเหรอ" สือเจียซินถามหลังจากคิดเล็กน้อย

"จะเป็นไปได้ยังไง! เสี่ยวสือ นักศึกษาหญิงในมหาวิทยาลัยเราน้อย แต่ไม่ได้หมายความว่ามหาวิทยาลัยอื่นจะน้อยด้วยนะ โดยเฉพาะที่วิทยาลัยศิลปะจีน ที่มาเข้าร่วมส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงทั้งนั้น"

สือเจียซินได้ยินคำพูดของจางซ่วยแล้วดวงตาก็เป็นประกาย เขารู้สึกสนใจเล็กน้อย

สือเจียซินเป็นคนที่เรียนจริงจังที่สุดในหอพัก เขาไม่ค่อยกังวลว่าจะสอบตก และอย่างที่จางหมิงฮ่าวพูด สือเจียซินก็อยากลองสัมผัสความรักอันหอมหวานดูบ้าง

ดังนั้น สือเจียซินจึงหันไปมองหลัวฝาน เขาไม่ค่อยกล้าสมัครคนเดียวเท่าไหร่

ส่วนหลัวฝานในตอนนี้ได้ส่งข้อความไปหาหลี่จิ้งอีแล้ว ถามเธอว่าได้เข้าร่วมกิจกรรม 'คู่รักสามวัน' หรือไม่

เดิมทีหลี่จิ้งอีไม่ได้สมัคร แต่เพื่อนในหอพักของเธอคนหนึ่งขาดคะแนนกิจกรรม จึงลากหลี่จิ้งอีให้สมัครด้วย

และผู้หญิงคนนี้ก็คือคนที่หลี่จิ้งอีเคยพ่นชานมใส่ทั้งตัว หลี่จิ้งอีรู้สึกผิด จึงตกลงที่จะเข้าร่วม

แต่ถึงแม้จะเข้าร่วม เมื่อต้องเผชิญกับคำถามของหลัวฝาน หลี่จิ้งอีก็ยังเลือกที่จะปากแข็งตามสัญชาตญาณ: "ฉันจะเข้าร่วมทำไม? ฉันไม่ได้อยากมีแฟนสักหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้น! ฉันสวยขนาดนี้ ถ้าผู้ชายที่ฉันจับคู่ได้เกิดควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วตกหลุมรักฉันเข้าจะทำยังไง?"

"อย่างนั้นเหรอ? ฉันว่าจะบอกว่าฉันมีช่องทางพิเศษที่จะช่วยจัดให้เธอได้เที่ยวเซี่ยงไฮ้สองสามวันนะ"

หลี่จิ้งอีเห็นข้อความนี้ก็ไม่ตอบอะไร

หลัวฝานเห็นหลี่จิ้งอีไม่ตอบกลับมานานก็เริ่มใจร้อน เขากำลังจะพิมพ์ต่อ ข้อความตอบกลับจากหลี่จิ้งอีก็มาถึง: "จะเข้าร่วมก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้นะ แต่ฉันไม่กล้าสมัครคนเดียว นายต้องจัดให้เพื่อนร่วมห้องของฉันไปด้วย! "

"เพื่อนร่วมห้องของเธอ? หน้าตาดีไหม"

"หมายความว่าไง" หลี่จิ้งอีถามอย่างไม่พอใจ

"ฉันก็มีเพื่อนร่วมห้องเหมือนกัน ถ้าหน้าตาดี เราก็จัดให้ไปเป็นคู่กันเลยสิ"

หลี่จิ้งอีเห็นข้อความตอบกลับของหลัวฝานก็โล่งใจ จากนั้นก็แอบเหลือบมองเพื่อนร่วมห้องของตัวเอง เด็กสาวคนนั้นมีใบหน้าอวบอิ่มเล็กน้อย ผิวขาวเนียน ดวงตาโต ขนตายาวเป็นพิเศษ ดูเหมือนตุ๊กตา ให้ความรู้สึกน่ารักมากเมื่อแรกเห็น

"ก็ใช้ได้นะ ค่อนข้างน่ารักเลยล่ะ" หลี่จิ้งอีตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา

หลัวฝานเห็นคำว่า น่ารัก ก็ตกตะลึง ชาติที่แล้วถ้าหลี่จิ้งอีเจอผู้หญิงที่หน้าตาธรรมดา เวลาทักทายก็จะพูดว่า 'เธอน่ารักดีนะ'

ว่ากันตามตรง สือเจียซินมีรูปลักษณ์ที่ดูดี มีความรู้สึกเหมือนหนุ่มหน้าใสแบบที่เรียกกันในภายหลัง ซึ่งถ้าเป็นในยุคหลังปี 2018 ถือว่าหน้าตาดีมาก

หลัวฝานไม่อยากหาผู้หญิงที่ "น่ารัก" ให้กับเขา

"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องจัดให้พวกเขาแล้ว"

หลี่จิ้งอีงงไปชั่วขณะ เธอพูดว่าน่ารักแล้ว ทำไมหลัวฝานไม่ตอบว่าจัดได้ล่ะ?

แต่หลี่จิ้งอีเปลี่ยนความคิดใหม่ คิดว่าอาจเป็นเพราะเพื่อนร่วมห้องของหลัวฝานไม่ชอบผู้หญิงที่น่ารักก็ได้

แตงที่ฝืนบิดมาก็ไม่หวาน ก็เลยไม่ได้พูดอะไรมาก

"พี่ฝาน ตกลงแล้วพี่จะสมัครหรือไม่สมัคร" สือเจียซินที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะถาม

"สมัครสิ ว่าแต่เจ้าอ้วน นายช่วยฉันจัดการอะไรแบบลับ ๆ ได้ไหม"

"อันนี้มันผิดกฎนะ" จางซ่วยพูดอย่างลำบากใจเล็กน้อย

"ผิดกฎอะไรกันเล่า เจ้าอ้วน ฉันก็ขอคนสวยด้วยนะ" สือเจียซินพูดเสริม

"เจ้าอ้วน ถ้านายทำเรื่องนี้สำเร็จ ฉันจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่เลย"

"ฉันด้วย"

ได้ยินว่าจะได้กินอาหารมื้อใหญ่ จางซ่วยก็เริ่มใจอ่อน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: "ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะช่วยพวกนายจัดการให้"

"เยี่ยมเลย ขอบคุณเจ้าอ้วน ว่าแต่เจ้าอ้วน กิจกรรมนี้เล่นยังไงเหรอ"

จางซ่วยเปิดบันทึกในโทรศัพท์มือถือแล้วอ่านว่า: "ขั้นตอนแรกคือกรอกแบบฟอร์มสมัคร หลังจากสำเร็จแล้วทางสภานักเรียนจะสุ่มจับคู่ จากนั้นนายจะได้รับ QQ ของคู่ของนาย

ต่อมาพวกนายทั้งสองคนก็ทำภารกิจตามที่สภานักเรียนกำหนด

สุดท้าย คู่รักที่ทำภารกิจสำเร็จสามอย่างขึ้นไป พวกเราก็จะจัดให้มีการพบปะกัน"

"แค่นี้เองเหรอ? ฉันนึกว่าจะได้เห็นหน้าคนก่อนแล้วค่อยเลือกซะอีก" สือเจียซินกล่าวด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

"แล้วนายยังจะเข้าร่วมไหม"

"เข้าร่วมแน่นอน มีเจ้าอ้วนอยู่ด้วย ฉันว่าไม่มีปัญหา" สือเจียซินตอบโดยไม่ลังเล