บทที่ 22 การล้อมโจมตี

"เจ้าสนิทสนมกับเทพีอธีนาตั้งแต่เมื่อใดกัน ถึงได้ตกลงให้นางเข้าร่วมเช่นนี้"

ระหว่างทางกลับ เฮคาทีพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ

"ข้าเพียงแต่เชื่อว่านางเป็นเทพีที่ปราดเปรื่องที่สุดในบรรดาเหล่าทวยเทพ การตัดสินใจของนางต้องมีเหตุผลแน่" อพอลโล่อธิบาย

เฮคาทียังคงโกรธมาก "เจ้าเพิ่งพบนางก็รู้ว่านางฉลาดแล้วหรือ ดูท่าเจ้าจะให้ความสำคัญกับนางมากกว่าเทพีแอมฟิไทรต์เสียอีก"

อพอลโล่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร สายตาเหลือบมองไปทางแอสเทรีย

นางยิ้มให้เขาอย่างสำรวม

อพอลโล่ถาม "พี่สาวแอสเทรีย เจ้าคงได้สัญญากับเทพีแอมฟิไทรต์เช่นกัน นี่เป็นความตั้งใจส่วนตัวของเจ้า หรือเป็นตัวแทนจากราชันย์แห่งดวงดาว"

แอสทีเรียกะพริบตาและกระซิบ "ข้ามาที่นี่เพราะได้รับคำสั่งจากทั้งบิดาและมารดา"

อพอลโล่เข้าใจความหมายของนาง

ราชันย์แห่งดวงดาวตกลงที่จะร่วมพันธมิตรกับแอมฟิไทรต์ แต่ไม่ต้องการเข้าไปพัวพันมากนัก จึงส่งเพียงธิดามาเท่านั้น

เมื่อรู้เช่นนี้ เขายิ่งมองอนาคตของพันธมิตรครั้งนี้ในแง่ดี

แม้แอสเทรียออส ราชันย์แห่งดวงดาวจะไม่เป็นที่รู้จักมากนัก แต่ก็มิใช่ผู้ที่จะดูแคลนได้ในแง่ของพลังและอำนาจ

เขาเป็นบิดาแห่งดวงดาวบนท้องฟ้าและเทพเจ้าแห่งสายลม ครอบครองท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ และแผ่อิทธิพลไปทั่วพื้นพิภพ

เช่นเดียวกับโพไซดอน โอเซียนัส และพอนทัส ผู้ครอบครองมหาสมุทรทั้งสาม พวกเขากล้าอ้างตนว่าเป็นหนึ่งในเทพเจ้า ราชาและผู้ปกครอง

ในแง่ของความกว้างใหญ่และจำนวนเทพเจ้า ท้องทะเลดาวอันไร้ขอบเขตนั้นมิได้แคบกว่ามหาสมุทรและผืนดิน หรืออาจจะกว้างใหญ่กว่าเสียด้วยซ้ำ

เทพผู้ทรงพลังที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้ปกครองเช่นนี้ กลับแทบไม่เป็นที่รู้จัก

นั่นแสดงให้เห็นถึงความเก็บตัวและน่าเกรงขามของเขา

ขณะที่อพอลโล่กำลังครุ่นคิด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

ดวงตาสีทองเหลือบมองคลื่นเบื้องหน้า ปล่อยรังสีเพลิงออกมา "คราวที่แล้วข้าทำให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านไม่สำเร็จ คราวนี้เจ้ามาหาความสุขจากการถูกเผาผลาญอีกหรือ"

โครม!

เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ในฝ่ามือของอพอลโล่ปรากฏขึ้น กลายเป็นลูกไฟพุ่งชนกับผิวน้ำ

เฮคาทีและแอสเทรียจ้องมอง และเมื่อเปลวเพลิงแผ่กระจาย ก็มีคลื่นพลังเทพหลายสายพุ่งขึ้นมา

หนึ่งในนั้นคืออเคลูส

"ข้าไม่คาดคิดว่าการรับรู้ของเจ้าจะเฉียบคมถึงเพียงนี้"

อเคลูสจ้องมองอพอลโล่ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

อีกฝ่ายไม่สนใจเขาเลย เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งออกมาอย่างรุนแรง แผ่ความร้อนอันยิ่งใหญ่พุ่งเข้าใส่เขา

ในตอนนั้น เหล่าเทพรอบตัวอเคลูสนำเตาสีแดงออกมา พลังเทพถูกเร่งให้ปกคลุมความว่างเปล่า

เมื่อเปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์อันร้อนแรงสัมผัสกับบริเวณใกล้เคียง พลังดูดกลืนมหาศาลก็พุ่งออกมาจากเตา

กลุ่มเปลวเพลิงอันงดงามถูกดูดเข้าไปในนั้นโดยตรง

อเคลูสยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ข้าจะไม่มีวันพลาดด้วยกลเดิมสองครั้ง เตาควบแน่นนี้ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อต้านทานเวทเพลิงของเจ้า หากไร้ซึ่งกลนี้ ลองดูซิว่าเจ้าจะต่อกรกับข้าได้อย่างไร!"

"โอ้ เจ้าเตรียมตัวมาดี"

อพอลโล่เลิกคิ้วเล็กน้อย แสงสีทองวูบไหว ร่างกายเต็มไปด้วยพลังบีบบังคับอันยิ่งใหญ่

ใบหน้าของอเคลูสเคร่งขรึม "เจ้าก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในช่วงหลายปีนี้ แต่น่าเสียดายที่ข้าได้ทำมากกว่านั้น"

ทันใดนั้น เหล่าเทพรอบตัวเขาก็แสดงกระแสพลังอันยิ่งใหญ่

แอสเทรียพูดอย่างจดจ่อ "เป็นพวกเจ้านี่เอง กอร์กู โฟลเทล เลส!"

เทพเหล่านี้ล้วนเป็นเทพชั้นสูงที่มีชื่อเสียงในมหาสมุทร และอยู่ภายใต้เทพแห่งมหาสมุทร

"ไม่ได้มีเพียงเท่านี้!" อเคลูสยิ้มอย่างชั่วร้าย

มีกลิ่นอายน่าหวาดกลัวแผ่ออกมาจากเบื้องหลัง

พร้อมกับเสียงเย็นชาของแอรีส "บุตรแห่งเลโต ก่อนหน้านี้มีอธีนาอยู่ด้วย แต่ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้แล้ว!"

เขาปล่อยพลังบีบบังคับอันยิ่งใหญ่ของราชันย์เทพ บรรยากาศแห่งสงครามและการสังหารที่ท่วมท้น ปกคลุมทั้งสามคนรวมถึงอพอลโล่

อีกด้านหนึ่ง เทพชั้นสูงทั้งสี่อย่างอเคลูสก็ล้อมอยู่ทุกทิศทาง

อเคลูสหัวเราะและพูดว่า "อพอลโล่ เทพชั้นสูงสี่องค์ เทพหลักหนึ่งองค์ วันนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้แล้ว!"

"เฮคาที แอสเทรีย พวกเจ้าสองคนรีบไปเสียจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าอาจจะถูกลูกหลงได้!"

บนโอลิมปัส เฮร่ามองภาพในคริสตัลพลางหัวเราะ

เทพชั้นสูงสี่องค์ เทพหลักหนึ่งองค์ เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่

ข้างกายบุตรแห่งเลโตมีเพียงเทพีระดับเทพชั้นสูงสององค์ ต้องตายแน่

"ฮ่าๆ หลังจากกำจัดอพอลโล่แล้ว ข้าก็ต้องกำจัดอาร์เทมิสด้วย เลโต เจ้าคิดว่าการที่เจ้าซ่อนตัวอยู่กับซีอัสและคนอื่นๆ จะทำให้ข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้หรือ"

ขณะที่นางกำลังหัวเราะ สีหน้าก็เปลี่ยนไปกะทันหัน

นางเห็นในคริสตัล อพอลโล่ยืนอยู่บนทะเลอันกว้างใหญ่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ข้างกายเขา เฮคาทีก้าวออกมาพร้อมเสียงหัวเราะคิก พลังอันทรงพลังที่มีเพียงเทพหลักเท่านั้นที่มี แผ่ซ่านออกจากร่างของนาง

สีหน้าของแอรีสและอเคลูสเปลี่ยนไป

"เป็นไปได้อย่างไร...นางได้เลื่อนขั้นเป็นเทพหลักแล้ว..." เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายอันไร้เทียมทานของเฮคาที ใบหน้าของอเคลูสเต็มไปด้วยความมืดมน

เขาพยายามวางแผนมาอย่างถี่ถ้วนแล้วและคิดว่าไม่ควรมีอะไรผิดพลาด

แต่ทำไมเฮคาทีถึงได้กลายเป็นเทพหลัก

เขาไม่อาจเชื่อได้

"แม้เจ้าจะเลื่อนขั้นเป็นเทพหลัก แอรีสจะหยุดนาง ให้พวกเราจัดการบุตรของเลโต!"

อเคลูสกัดฟันพลางตะโกนบอกแอรีส และเทพชั้นสูงทั้งสี่ล้อมอพอลโล่ไว้

"ฮึ เมื่อใดข้าต้องฟังคำสั่งเจ้าด้วย" แอรีสแค่นเสียงเย็นชา

"แค่เทพหลักที่เพิ่งเลื่อนขั้น ข้าใช้เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็ชนะได้แล้ว มีแต่คนขี้ขลาดอย่างเจ้าเท่านั้นที่กลัว!"

เต็มไปด้วยความดูแคลน เขาชักดาบออกมา และปรากฏกายข้างเฮคาที แผ่พลังของเทพหลักขั้นที่สาม

อย่างไม่คาดคิด เฮคาทีก็แค่นเสียงเย็นชาเช่นกัน และพลังอันทรงพลังของเทพหลักขั้นที่สามก็แผ่ซ่านออกจากร่างของนางเช่นกัน

เมื่อเห็นทั้งสี่ของอเคลูสล้อมอยู่ อพอลโล่ก็พูดกับเทพีแห่งดวงดาวข้างกาย "พี่สาวแอสเทรีย ไปอยู่ด้านข้างก่อนเถิด"

"อพอลโล่ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้ ข้าไม่ได้อ่อนแอ ข้าช่วยเจ้าได้" แอสเทรียมองเขาอย่างเป็นห่วง

อพอลโล่หัวเราะเบาๆ และเหลือบมองทั้งสี่ที่ล้อมอยู่ ดวงตาสีทองลุกโชนดั่งเปลวเพลิง "เทพชั้นสูงสี่องค์ ทำได้แค่ให้ข้าขยับตัวนิดหน่อยเท่านั้น"

"อเคลูส ข้าเพิ่งมีมิตรภาพเล็กน้อยกับน้องสาวของเจ้า เทพีแอมฟิไทรต์ หากเจ้าไม่ปรากฏตัวต่อหน้าข้า ข้าก็คงไม่อยากยุ่งเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน"

"แต่บัดนี้เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง ข้าจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสนองความสุขในการแสวงหาความตายของเจ้า คราวนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้แล้ว!"

เปลวเพลิงที่ลุกขึ้นจากดวงตาสีทองนั้นดุจดังดวงอาทิตย์ และอพอลโล่มีสีหน้าจริงจัง

"น่าขัน ด้วยอาวุธวิเศษที่ต้านทานเปลวเพลิงประหลาดของเจ้าได้ เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าหรือ"

อเคลูสเยาะเย้ย และขยิบตาให้เทพทั้งสามข้างกาย

เทพชั้นสูงทั้งสี่โจมตีอพอลโล่จากสี่ทิศทาง