บทที่ 7 หีบสมบัติแห่งเกาะริเวีย

"เฮร่า เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?" ซุสลุกขึ้นจากพื้นด้วยความโกรธ ดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

"หากข้าบ้า ก็เป็นเพราะท่านที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนี้!"

เฮร่าตอบกลับอย่างไม่อายต่อสายตาของเขา ดวงตางดงามของนางเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งโทสะ

นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า: "ข้าเป็นใครกัน? ข้าคือภรรยาของท่าน และยังเป็นเทพีแห่งการแต่งงานของเหล่าทวยเทพ แต่ข้ากลับไม่สามารถปกป้องการแต่งงานของตัวเองได้ ท่านออกไปกับเทพีอื่นทุกวัน และให้กำเนิดบุตรมากมาย ท่านเคยคิดถึงความรู้สึกของข้าบ้างหรือไม่?"

ซุสชะงักกับคำถามกะทันหันของนาง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเขาตอบกลับอย่างเย็นชา:

"เจ้ายังไม่เข้าใจความพยายามของข้า หากข้าไม่รักเจ้า ข้าจะทำให้เจ้าเป็นราชินีเทพองค์เดียวของข้าหรือ? แต่เจ้าต้องรู้ว่า เจ้าจะเป็นราชินีเทพได้ก็เพราะข้าเป็นราชาเทพ"

เขากล่าวพลางสวมอาภรณ์และพูดต่อ:

"นับตั้งแต่ข้าขึ้นเป็นราชาเทพแห่งโอลิมปัส โพไซดอนหรือฮาเดสต่างก็แอบหมายปองบัลลังก์ของข้ามาตลอด..!

แม้ไททั่นจะพ่ายแพ้ แต่เพียงหนึ่งในสามเท่านั้นที่ถูกจองจำในทาร์ทารัส ที่เหลือยังคงต้องการฟื้นฟูความรุ่งเรืองในอดีตอยู่ตลอดเวลา ข้าจำเป็นต้องมีกำลังรบมากพอที่จะรักษาการปกครองของข้า"

"อะไรคือวิธีที่ดีที่สุดในการได้มาซึ่งกำลังรบ? แน่นอนว่าคือการแต่งงานและการให้กำเนิดบุตร ข้าได้ผูกสัมพันธ์กับเทพีมากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่พวกนางก็ได้กลายมาเป็นผู้สนับสนุนข้าเพราะเหตุนี้ และให้กำเนิดบุตรผู้ทรงพลังมากมายให้แก่ข้า เพราะแบบนั้นการปกครองโอลิมปัสจึงมั่นคงตลอดมา"

เฮร่าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเยาะเย้ย: "นี่เป็นเพียงคำลวงของท่าน ข้าไม่สามารถมีบุตรได้หรือ ท่านจึงต้องไปหานางโสเภณีพวกนั้น?"

"เฮร่า เจ้ายังไม่เข้าใจข้า"

ซุสถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก และก้าวเดินช้าๆ ออกจากห้องไป

เมื่อเขาออกมาด้านนอก มีรอยเย็นชาปรากฏที่มุมปากของเขา

"ทำไมข้าต้องไปหาเทพีอื่น?..อูรานอสและโครนอสก็เคยทุ่มเทมากในตอนแรก และบุตรก็เกิดจากเทพีของตนเอง แต่แล้วไกอา มารดาแห่งพื้นพิภพก็ยุยงให้สิบสองไททันก่อกบฏต่ออูรานอส

พี่น้องทั้งหกของพวกเราสามารถพิชิตโครนอสได้ และพระมารดาเรอาก็มีบทบาทสำคัญในเรื่องนี้

นั่นก็เพราะพวกเขาทุ่มเทมากเกินไป มีภรรยาเพียงคนเดียว และบุตรทั้งหมดก็รวมหัวกัน เมื่อสามีภรรยาแตกแยก พวกนางก็สามารถสนับสนุนให้บุตรทั้งหมดกบฏต่อบิดาได้

ข้าจะทำซ้ำความผิดพลาดของพวกเขาได้อย่างไร และปล่อยให้บุตรทั้งหมดเกิดจากคนๆเดียว!

การปกครองของข้าจะมั่นคงได้ก็ต่อเมื่อพวกเขากระจัดกระจาย แต่ละนางจะให้กำเนิดบุตรผู้ทรงพลังเพียงหนึ่งหรือสองคนให้แก่ข้า และหากพวกเขาขัดแย้งกันเองเทพีและบุตรเหล่านั้นก็ไม่สามารถรวมหัวกันได้"

"เฮร่า เจ้าเข้าใจความพยายามของข้าหรือยัง?"

หลังจากซุสจากไป เฮร่านั่งบนบัลลังก์ด้วยสีหน้าเย็นชา

คริสตัลปรากฏในมือของนาง

ด้วยพลังเทพ คริสตัลแสดงภาพอพอลโล่ตัดศีรษะไพธอน

มองดูภาพในคริสตัลอย่างพินิจพิเคราะห์ นางกล่าวด้วยความริษยา:

"เป็นไปได้อย่างไร? เขามีพลังฆ่าไพธอนได้ตั้งแต่อายุสิบขวบ หากข้าปล่อยให้เขาเติบโต ข้าจะไม่ถูกเทพีเลโตนั่นล้างแค้นหรือ?"

"บัดซบ มหาสมุทรเป็นอาณาเขตของโพไซดอน และซุสคงต้องสังเกตเห็นปัญหาบางอย่าง หากข้าลงมือเอง เขาจะต้องค้นพบแน่"

พูดแล้วนางก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา

"หากเป็นเขา เขาจะต้องฆ่าพวกมันบนมหาสมุทรได้แน่"

หลังจากตัดสินใจแล้ว นางก็เรียกนิมฟ์: "ไปที่มหาสมุทรและเชิญโอรสของผู้ปกครองมหาสมุทร เทพแห่งแม่น้ำ อเคลูส มาพบข้า"

...

เกราะเดลอส

แอสทีเรีย เทพีแห่งดาวตก ที่เพิ่งมาถึงรู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินสิ่งที่พี่สาวพูด และมองดูหลานชายที่ไม่ได้พบกันมาหลายปีซึ่งเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปงามด้วยความไม่อยากเชื่อ

"อพอลโล่ที่รัก เจ้าฆ่าไพธอนได้จริงๆ หรือ แม้แต่ข้าเองถ้าต้องจัดการกับไพธอน ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก เจ้าพึ่งอายุเท่าไหร่กัน!"

นางเข้าไปลูบแก้มของอพอลโล่ และพบว่าเขาสามารถหลบฝ่ามือของนางได้แล้ว นางจึงอดกะพริบตาไม่ได้

เลโตพูดกับนาง: "ข้ากลัวว่าเฮร่าจะส่งเทพมาทำร้ายพวกเขาอีก และข้าวางแผนจะไปซ่อนตัวกับบิดามารดาสักพัก"

แอสทีเรียขมวดคิ้วและพูด "ไม่เป็นไรที่ท่านและอาร์เทมิสจะไปหาพระบิดา แต่อพอลโล่ฆ่าไพธอน ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของเฮร่าและเป็นเทพที่ได้รับการแต่งตั้งจากโอลิมปัส

หากเฮร่าใช้อำนาจของราชินีเทพเพื่อขอให้เทพีธีมิสออกหน้า นางสามารถนำอพอลโล่กลับไปรับการพิพากษาที่โอลิมปัสได้

แม้ว่าเทพีธีมิสจะยุติธรรมเสมอมา แต่ที่โอลิมปัส ทุกอย่างจะอยู่ในมือของเฮร่า ดังนั้นจึงไม่สามารถปล่อยให้อพอลโล่ไปหาบิดาได้"

สีหน้าของเลโตเปลี่ยนไป และพูดด้วยความกังวล "แล้วจะทำอย่างไรดี?"

แอสทีเรียคิดสักครู่แล้วยิ้ม:

"ท่านสามารถให้อพอลโล่ตัวน้อยไปอยู่กับเฮคาทีของข้าสักพัก นางเป็นที่โปรดปรานของเทพีนิกซ์ และพลังของท้องฟ้า แผ่นดิน มหาสมุทร หรือใต้พิภพไม่สามารถยับยั้งนางได้"

เลโตพยักหน้า: "ที่นั่นเหมาะสมจริงๆ ต้องรบกวนเจ้าแล้ว"

สีหน้าของอพอลโล่เปลี่ยนไป และเขาถามขึ้นทันที "ลูกพี่ลูกน้องเฮคาทีอยู่ที่เกาะริเวียใช่หรือไม่?"

"ใช่ ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้" แอสทีเรียพยักหน้า

อพอลโล่เปิดแผนที่อย่างเงียบๆ มีตำแหน่งหีบสมบัติมากมาย สี่แห่งแสดงหีบสมบัติระดับสูง และหนึ่งแห่งแสดงหีบสมบัติระดับเทพ

สองในห้าหีบอยู่ในโอลิมปัส หนึ่งอยู่บนแผ่นดิน และอีกสองอยู่ในมหาสมุทร

หนึ่งในนั้นอยู่ที่ศาลเจ้าเนปจูน และอีกหนึ่งอยู่ใกล้เกาะริเวีย

"ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้เฮร่าลงมือทันที เรามาออกเดินทางกันเดียวนี้" แอสทีเรียพูดกับเลโต

เลโตและอาร์เทมิสมองอพอลโล่อย่างอาลัย

พอลโล่ยิ้มและพูดกับพวกเขาว่า: "อย่ากังวลไปเลย ป้าแอสทีเรียจะต้องดูแลข้าเป็นอย่างดีแน่นอน"

ดวงตาของอาร์เทมิสเริ่มแดง และนางคว้าตัวเขาไว้เบาๆ: "ข้าจะพยายามฝึกฝนกับบรรพบุรุษให้หนักขึ้น เมื่อพบกันคราวหน้า ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

"ข้าเชื่อในตัวเจ้า" อพอลโล่ยิ้มสดใสและกล่าวลานาง