บทที่ 3 หาใช่คนเดิม

บทที่ 3

เมื่อย่างเข้าสู่ป่าอสูรได้ไม่นาน เย่เฉินก็พบเจอกับอสูรตัวแรก  อสูรชั้นหนึ่งระดับสูง "อสูรอัคคีเพลิง"

โดยทั่วไปแล้ว อสูรในระดับเดียวกันมักมีพลังต่อสู้เหนือกว่ามนุษย์ผู้ฝึกยุทธ อสูรอัคคีเพลิงแม้เพียงเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธระดับเก้าขั้นสุดท้าย ทว่าในการเผชิญหน้าจริง กลับสามารถต่อสู้กับระดับนักรบได้อย่างสูสี

“ดีล่ะ! เจ้าจะเป็นเป้าหมายแรกของข้า  หมัดทลายภูผา!”

เย่เฉินพุ่งออกไปพร้อมกับหมัดทลายภูผา ที่รุนแรงดั่งภูผาทลายลงมา ทว่าอสูรอัคคีเพลิงก็กระโจนหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว หลบพ้นพลังของกำปั้นนั้น

น่าเสียดายที่ระดับพลังของทั้งสองห่างกันเกินไป  อสูรอัคคีเพลิงยังคงถูกเย่เฉินซัดหมัดทลายภูผาเข้าใส่จนบาดเจ็บสาหัส จนในนาทีที่กำปั้นสุดท้ายพุ่งทะยานเข้าปะทะ อสูรตนนั้นก็สิ้นใจในทันที

“สังหารอสูรระดับหนึ่งขั้นสูง ได้รับแต้มสังหาร 50 แต้ม！”

เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น เย่เฉินเพียงส่ายหัวเบา ๆ

“จริงดังคาด แค่เรียนรู้วิชาไม่เพียงพอ ต้องฝึกฝนผ่านการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเท่านั้นจึงจะใช้พลังได้เต็มที่”

หมัดก่อนหน้านั้น แม้พลังจะเพียงพอ แต่เพราะขาดประสบการณ์

อสูรจึงหลบหลีกไปได้ หากตนควบคุมพลังให้แน่วแน่ อสูรอัคคีเพลิงคงถูกสังหารในหมัดเดียว

“ล่าต่อไป!”

หลังสรุปบทเรียน เย่เฉินก็เริ่มออกล่าอย่างไม่หยุดยั้ง

“สังหารอสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง อสูรราชันวิญญาณ  ได้รับ 10 แต้มสังหาร！”

“สังหารอสูรระดับหนึ่งขั้นสูง  ได้รับ 50 แต้มสังหาร！”

ช่วงแรก เย่เฉินสามารถล่าได้เพียงอสูรระดับหนึ่งกับอสูรระดับสองขั้นต้นบางตัวเท่านั้น ส่วนอสูรระดับสองขั้นกลาง แม้สามารถต่อกรได้ แต่ก็ยังไม่อาจสังหารได้

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มควบคุมหมัดทลายภูผาและวิชาก้าวเมฆาลวงตา ได้อย่างคล่องแคล้ว

ด้วยวิชาก้าวเมฆาลวงตาที่เป็นระดับกลางขั้นหวงเซ่อ，แม้อสูรระดับสองขั้นต้นจะไม่อาจ

หนีรอดเงื้อมมือเขา แต่อสูรระดับสองขั้นกลาง เย่เฉินก็ไม่สามารถทำอันตรายใดๆมันได้ ทำได้แค่ใช้วิชาก้าวเมฆาลวงตาเพื่อหลบหนีเท่านั้น

ในเวลาเพียงสิบวัน เย่เฉินล่าอสูรได้เกือบร้อยตน แต้มสังหารสะสมถึง 2800 แต้ม

แต่เขายังไม่พอใจ  เป้าหมายของเขาคือ เคล็ดวิชาแห่งระดับลึกลับ ซึ่งเริ่มต้นต้องใช้แต้มสังหารอย่างน้อย หมื่นแต้มขึ้นไป!

“ดูท่าคงต้องแลกเปลี่ยนวิชาโจมตีระดับสูงกว่านี้ก่อน” เย่เฉินพึมพำกับตนเอง

ในป่าอสูรที่อันตรายเช่นนี้ การนั่งบ่มเพาะพลังไม่ใช่ทางเลือก ต้องพึ่งอาวุธหรือวิชาให้มากขึ้นหากหวังเอาชีวิตรอด

เขาเปิดแผงควบคุมขึ้นมา พบกับรายการมากมาย:

"เพลงดาบวายุพิโรธ" วิชาโจมตีระดับบนขั้นหวงเซ่อ

หากฝึกจนสำเร็จฟาดฟันราวพายุโหมกระหน่ำต่อเนื่อง พลังทำลายล้างสูง

ใช้ 1000 แต้มสังหาร

"ก้าวเมฆาหมอก" วิชาก้าวย่างระดับบนขั้นหวงเซ่อ เมื่อฝึกสำเร็จเคลื่อนไหวราวกับสายลมบางเบา ล่องลอยไร้ร่องรอย ใช้ 800 แต้ม

"เพลงดาบวายุอัสนี" วิชาโจมตีระดับบนขั้นหวงเซ่อ หนึ่งสะบัดดาบพัดพาสายลมและสายฟ้าสะเทือนลั่น หากใช้คู่กับ "ก้าววายุอัสนี" และฝึกจนถึงขั้นสูงสุด จะเทียบเท่ากับวิชาโจมตีระดับลึกลับชั้นต้น พลังทำลายสะท้านฟ้า! เพลงดาบใช้ 2500 แต้ม ส่วนก้าวย่างใช้ 2000 แต้ม

“วิชาดาบชุดนี้ แพงจริง ๆ แค่ดาบก็ 2500 แต้ม รวมกับก้าวย่างก็เกือบ 5000 แต้ม  แต่ก็คุ้มเกินคุ้ม!”

ในระดับนักรบทั่วไปนั้น ปกติจะฝึกได้แค่ระดับหวงเซ่อ หากมีวิชาที่พลังใกล้เคียงระดับลึกลับ ย่อมถือว่าเป็นอาวุธลับขั้นสุดยอด

นอกจากนี้ วิชาระดับลึกลับยังหายากยิ่ง แม้แต่นักรบระดับปรมาจารย์ หลายคนยังต้องใช้แค่ระดับหวงเซ่ออยู่ดี

เย่เฉินมองแผงควบคุมด้วยดวงตาแน่วแน่

เป้าหมายของเขาคือแข็งแกร่งเหนือใคร และเขาจะไม่หยุด จนกว่าจะขึ้นสู่จุดสูงสุดของใต้หล้า!

“ขอแลกเปลี่ยนเพลงดาบวายุอัสนี!” เย่เฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนกดยืนยันแลกเปลี่ยนในทันที

เพียงพริบตาเดียว เคล็ดเพลงดาบที่เขาไม่เคยแม้แต่จะเห็นมาก่อน ก็กลายเป็นความรู้ที่ฝังแน่นในสติสัมปชัญญะของเขา

จากนั้นเขาก็ใช้แต้มสังหารอีกสองร้อยแต้ม แลกดาบคมธรรมดาหนึ่งเล่ม ก่อนจะเริ่มฝึกฝนเพลงดาบวายุอัสนีอย่างรวดเร็ว

เพียงสามรอบ เย่เฉินก็สามารถควบคุมเพลงดาบนี้ได้อย่างคล่องแคล่วราวฝึกฝนมาเป็นปี จนรู้สึกได้ชัดว่าพลังของตนทะยานขึ้นอีกขั้น!

“ตอนนี้แค่มีเพลงดาบวายุอัสนี ถ้าได้ออกศึกจริง เกรงว่าแม้แต่อสูรชั้นสองระดับสูง ก็คงไม่อาจต้านได้!”

และหากได้ฝึกวิชา “ก้าวอัสนีวายุ” ควบคู่กันอีกเล่า? คงไม่มีอสูรชั้นสองระดับสูงตัวใดรอดเงื้อมมือของเขาไปได้แม้แต่ตัวเดียว!

เย่เฉินยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม กล่าวอย่างเย็นชา

“เหล่าอสูรทั้งหลาย จงเตรียมคอรอรับคมดาบเถอะ  เย่เฉินคนนี้กลับมาแล้ว!”

ฉัวะ!

แสงดาบวาววับสายหนึ่งแหวกอากาศ ฟาดฟันใส่อสูรชั้นสองระดับกลาง  ร่างของมันร่วงลงไปในพริบตา เสียงระบบก็ดังขึ้นในหูอีกครั้ง

ภายในเวลาเพียงสองวัน เย่เฉินสะสมแต้มสังหารครบสองพัน แลกเปลี่ยน “ก้าวอัสนีวายุ” ได้สำเร็จ จากนั้นเขาก็เข้าสู่โหมด “ล้างบางอสูร” อย่างแท้จริง!

“อสูรชั้นสองระดับต้น อสรพิษลายฟ้า  ฆ่า!”

“อสูรชั้นสองระดับกลาง จิ้งจอกเพลิง  ฆ่า!”

“อสูรชั้นสองระดับสูงแล้วไง? ข้าก็สังหารได้เหมือนกัน!”

เพลงดาบวายุอัสนีทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้ เหล่าอสูรทั้งหลายไม่อาจต้านทานได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว ยกเว้นเพียงบางตัวในระดับสูงที่พอจะยันการปะทะได้ชั่วครู่

เย่เฉินก้าวผ่านดินแดนราวเครื่องจักรสังหาร  ทุกย่างก้าวของเขาคือการประกาศความตาย อสูรนับไม่ถ้วนถูกเขาสังหารในพริบตา

เมื่อถึงจุดนี้ บรรดาอสูรรอบบริเวณก็แทบหมดสิ้น หากจะลึกเข้าไปอีก ก็ต้องเจออสูรชั้นสาม ซึ่งเทียบเท่ากับนักรบขั้น “ปรมาจารย์”

เย่เฉินเห็นว่าแต้มในตอนนี้เพียงพอชั่วคราวแล้ว จึงตัดสินใจกลับสู่เมืองเฟิงเย่ เพื่อแลกเคล็ดวิชาขั้นลึกลับ เพื่อฝึกฝนจนทะลวงเข้าสู่ขั้น “ปรมาจารย์” ให้เร็วที่สุด

ขณะเดินบนถนนใหญ่ในเมือง เย่เฉินก็ได้ประสบกับความบังเอิญที่น่าตกใจอีกครั้ง  เขาเจอกับศัตรูเก่า หวังเฉิง

ทั้งสองพบหน้ากัน ย่อมเลือดขึ้นหน้า  ความแค้นที่ฝังแน่นในจิตของเจ้าของร่างเดิมปะทุขึ้นรุนแรง

หวังเฉิงปรายตามองเย่เฉินด้วยแววตาเหยียดหยาม กล่าวอย่างเย้ยหยัน

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าจะยังไม่ตาย ช่างดวงแข็งนัก”

เย่เฉินตอบกลับอย่างเรียบเฉยแต่แฝงความเย้ยหยัน

“แน่นอนว่าชีวิตข้ายืนยาว  และข้าจะต้องเอาชีวิตของเจ้ามาเป็นเครื่องสังเวยยังไงล่ะ”

คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของหวังเฉิงพลันมืดมน  เย่เฉินคนนี้กล้าตอบโต้เขาเช่นนี้? หรือบทเรียนในอดีตยังไม่หนักพอ?

ลูกสมุนคนหนึ่งของหวังเฉิง ซึ่งเป็นนักรบระดับสอง กล่าวเย้ยหยัน

“นี่เป็นคำพูดที่เจ้ากล้าพูดกับคุณชายหรือ? หรือว่าครั้งก่อนเจ้ายังโดนไม่หนักพอ?”

เย่เฉินแค่นเสียงเย็นชา

“ไม่ใช่ว่าข้าถูกซ้อมไม่พอ  แต่ข้าแค่ตัดสินใจว่า ทุกสิ่งที่พวกเจ้าเคยยัดเยียดให้ข้า วันนี้... ข้าจะทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกเป็นสองเท่า!”

“หาเรื่องตาย!”

ลูกสมุนของหวังเฉิงพุ่งเข้าใส่ด้วยความโกรธ ทว่าเย่เฉินเพียงสะบัดฝ่ามือเบา ๆ ปล่อยพลังปะทะอีกฝ่ายปลิวออกไปล้มกระอักเลือดทันที

จากนั้นเขาก็หันสายตาเย็นเฉียบไปที่หวังเฉิง

หวังเฉิงตกตะลึง  เต็มไปด้วยความระแวดระวังในแววตา

เขารู้ดีว่าฝีมือของลูกสมุนคนนี้อยู่ระดับไหน แม้แต่เขาเองยังต้องลอบโจมตีถึงจะชนะได้ แต่เย่เฉินกลับซัดเพียงฝ่ามือเดียว

“เย่เฉิน... เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว!”

แต่สิ่งที่หวังเฉิงไม่รู้คือ... เย่เฉินในวันนี้ ไม่ใช่เย่เฉินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!

“คราวนี้…ถึงตาเจ้าแล้ว!” สิ้นเสียง เย่เฉินสะบัดฝ่ามือเปลี่ยนเป็นดั่งคมดาบ ฟันฉับออกไปหนึ่งกระบวนท่า!

หวังเฉิงพยายามจะอาศัยวิชาตัวเบาขั้นกลางระดับหวงเซ่อ หลบหลีก แต่อนิจจา

ทั้งสองต่างกันถึงสองขั้นพลัง อีกทั้งเย่เฉินยังฝึกทั้งวิชายุทธ์และวิชาตัวเบาระดับสูงสุด

ของขั้นหวงเซ่อ，ไม่เปิดโอกาสให้หวังเฉิงได้ตอบโต้แม้แต่ก้าวเดียว!

เพียงฝ่ามือเดียว หวังเฉิงก็บาดเจ็บสาหัสอย่างถึงที่สุด จุดตันเถียนถูกทำลาย ขาดสะบั้น

หากไม่ใช่เพราะที่นี่คือภายในเมือง การฆ่าคนอย่างโจ่งแจ้งย่อมทำให้ท่านเจ้าเมือง เคลื่อนไหว เย่เฉินคงสังหารมันไปตั้งแต่แรกแล้ว

แต่กระนั้น

เมื่อจุดตันเถียนถูกทำลาย ชีวิตของหวังเฉิงที่เหลืออยู่ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายแล้ว!