ตอนที่ 56 อารยธรรมโลกจุลภาค, เสียงร่ำไห้และคำรามแห่งความสิ้นหวัง!

ตอนที่ 56 อารยธรรมโลกจุลภาค, เสียงร่ำไห้และคำรามแห่งความสิ้นหวัง!

【อารยธรรมนักขับขาน: ให้ตายสิ! แกนี่หยิ่งผยองเกินไปแล้วรึเปล่า พูดจาเหยียดหยามคนอื่นไปทั่ว ยังจะเทคโนโลยีดึกดำบรรพ์ระดับจุดไฟด้วยไม้อีก นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว】

【อารยธรรมนักขับขาน: ถ้าแกจะพูดถึงอารยธรรมระดับต่ำก็ว่าไปอย่าง ฉันก็เป็นอารยธรรมโบราณนะ ระดับอารยธรรมก็ไปถึงกระจุกดาวแล้ว ห่างจากพวกแกอารยธรรมระดับจักรวาลแค่ไม่กี่ก้าวเอง】

【อารยธรรมนักล่า: ไม่กี่ก้าว? ต่อให้อารยธรรมของแกจะพัฒนาไปถึงระดับ 4.9 ตราบใดที่ยังอยู่ในจักรวาลกรวยแสง ช่องว่างระหว่างแกกับพวกเราก็เหมือนกับฟ้ากับเหว】

【อารยธรรมนักล่า: เหมือนกับอารยธรรมชนเผ่า ไม่ว่าจะเป็นอารยธรรมดึกดำบรรพ์ระดับ 0.1 หรืออารยธรรมอวกาศระดับ 0.9 ในสายตาของแกก็เป็นแค่มดปลวกระดับเดียวกันไม่ใช่เหรอ?】

【อารยธรรมนักล่า: ในสายตาของพวกเรา แกกับอารยธรรมระดับดาวเคราะห์เหล่านั้นก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่】

คำพูดเหล่านี้ของอารยธรรมนักล่า...ทำให้อารยธรรมนักขับขานทั้งเผ่าพันธุ์ต่างก็โกรธแค้นจนเลือดขึ้นหน้า

นี่มันการดูถูกขั้นสุดยอดอะไรกัน?

ไม่ได้ต่างกับอารยธรรมระดับดาวเคราะห์เหล่านั้นเท่าไหร่?

ให้ตายสิ!

นี่มันไม่เท่ากับบอกว่า... อารยธรรมนักขับขานก็เป็นแค่แมลงเหรอ?

เขาที่เป็นเจ้าแห่งทะเลดาว...ควบคุมอาวุธมิติและอาวุธกฎคณิตศาสตร์ได้อย่างชำนาญ

คิดมาตลอดว่าตัวเองคือหนึ่งในอารยธรรมที่อยู่บนจุดสูงสุดของจักรวาล

แต่ตอนนี้...กลับถูกดูถูกเหยียดหยามขนาดนี้

ใครจะไปทนได้

...

【อารยธรรมนักขับขาน: ให้ตายสิ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าโปรโตคอลชำระล้างจะมาจัดการฉันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้ว ไอ้หมาดูถูกคนนักล่าเนี่ย สักวันหนึ่งจะต้องจัดการแก】

ผู้นำสูงสุดของสภาอารยธรรมนักขับขานเสียอาการไปไม่กี่วินาที

แต่เขาไม่ได้ส่งข้อความนี้ออกไป

อารยธรรมนักล่าสามารถค้นหาตำแหน่งของอารยธรรมได้

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอันตรายอย่างยิ่ง

วิธีการดับกาแล็กซีในพริบตานั้นน่าตกใจและน่าสะพรึงกลัวเกินไป

แม้แต่อารยธรรมนักขับขานตอนนี้ก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้าโดยตรง

...

ในตอนนี้...บนภาพบนม่านฟ้า

อนุภาคระดับจุลภาคในอุปกรณ์ดอตเมทริกซ์ได้ขยายตัวเป็นมหภาคไปถึงมิติที่ห้าแล้ว

โครงสร้างภายในที่ซับซ้อนนั้น ทำให้อารยธรรมระดับดาวเคราะห์บางแห่งดูไม่เข้าใจแล้ว

จากนั้น...มิติที่หก, ที่เจ็ด, ที่แปด...

เมื่อขยายไปถึงมิติที่เก้า...โครงสร้างภายในที่กว้างใหญ่เทียบเท่ากับกาแล็กซีทำให้อารยธรรมระดับดาราจักร, ระดับกระจุกดาวต่างก็ตกใจ

แต่ว่า นี่ยังไม่จบ

มิติที่สิบ, ที่สิบเอ็ด

หลังจากขั้นตอนการขยายสุดท้ายเสร็จสิ้น...นอกจากอารยธรรมเพียงไม่กี่แห่ง...แทบทุกชีวิตต่างก็ตกตะลึง

ตกตะลึงกับภาพบนม่านฟ้า

นี่มันอนุภาคระดับจุลภาคเล็กๆ ที่ไหนกัน...มันคือโลกที่ใหญ่โตเทียบเท่ากับจักรวาล

แค่โครงสร้างที่ซับซ้อนภายในอนุภาคระดับจุลภาคเดียว...ก็เพียงพอที่จะทำให้อารยธรรมธรรมดาสำรวจจนถึงจุดสิ้นสุดของจักรวาลโดยไม่รู้สึกเหนื่อยล้า

...

【ผู้โดดเดี่ยวทางการทหาร: การขยายสิบเอ็ดมิติของอนุภาคระดับจุลภาค ไม่คิดว่า... จะขยายไปถึงมิติที่สิบเอ็ดได้จริงๆ】

【อารยธรรมชายขอบ: เทคโนโลยีนี้น่าทึ่งมาก อนุภาคระดับจุลภาคทุกครั้งที่ขยายขึ้นไปหนึ่งมิติ ความยากก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เขาสามารถเพิ่มมิติของอนุภาคระดับจุลภาคได้ตามใจชอบ ก็หมายความว่าเขาได้ควบคุมมิติเหล่านี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว】

【อารยธรรมนักล่า: นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหรอ? ก็มีแต่พวกแกเท่านั้นที่จะใช้อาวุธมิติเป็นอาวุธสังหาร สำหรับพวกเราอารยธรรมระดับจักรวาลแล้ว ก็ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจากมิติที่หนึ่งถึงมิติที่สิบเอ็ดได้นานแล้ว】

【อารยธรรมนักล่า: การขยายสิบเอ็ดมิติของอนุภาคระดับจุลภาค ฉันทำได้ทันที แต่เพื่อให้อารยธรรมระดับต่ำบางส่วนเข้าใจ ฉันจึงจงใจใช้เทคโนโลยีที่โง่ที่สุดมาแสดงให้ดู ขอบคุณฉันสิ】

....

พูดตามตรง...ไม่ว่าจะไม่พอใจทัศนคติของอารยธรรมนักล่าอย่างไร...ไม่ว่าจะโกรธแค้นการดูถูกของอารยธรรมนักล่าอย่างไร

อนุภาคระดับจุลภาคที่ขยายไปถึงสิบเอ็ดมิติเหล่านี้...สำหรับอารยธรรมในจักรวาลกรวยแสงแล้ว

เป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน

เป็นจุดสิ้นสุดสูงสุดที่อารยธรรมของพวกเขาในชีวิตนี้ยากที่จะไปถึงได้

เป็นตัวแทนของความงามที่กลมกลืนที่สุดของจักรวาล

ต่อหน้าผลงานศิลปะและวิทยาศาสตร์ขั้นสุดยอดที่ยิ่งใหญ่, กว้างใหญ่, และงดงามนี้...ชีวิตเองก็ดูหม่นเล็กน้อย

...

แต่ว่า...ในขณะที่เหล่าอารยธรรมกำลังดื่มด่ำกับอนุภาคสิบเอ็ดมิติ...การระเบิดของดาวฤกษ์ก็ขัดจังหวะความคิดของทุกคน

นั่นคือยานรบที่กำลังเปลี่ยนรูปทรงอยู่ในความว่างเปล่า

ระดับต่ำจนน่าขัน ระดับพลังงานก็ต่ำจนน่าขัน

แต่กลับยิงดาวฤกษ์แตกได้

เหล่าอารยธรรมสงสัย...ใครกล้าลงมือกับอารยธรรมนักล่า? นี่คืออารยธรรมระดับจักรวาลนะ

ไม่สิ!

ในไม่ช้า อารยธรรมระดับสูงก็พบความจริง

นี่ไม่ใช่อารยธรรมในโลกมหภาค

แต่คือ...อารยธรรมจุลภาคในโลกจุลภาค

...

【โปรโตคอลชำระล้าง: แกจงใจเลือกมาใช่ไหม?】

【อารยธรรมนักล่า: ใช่ ฉันจงใจเลือกอนุภาคที่มีอารยธรรมจุลภาคที่แข็งแกร่งอยู่ภายใน เพื่อที่จะได้เพิ่มความสนุกหลังจากอนุภาคขยายตัว】

ต้องบอกว่า...อารยธรรมจุลภาคนี้แข็งแกร่งมาก

อาศัยแค่มวลและพลังงานของอนุภาคระดับจุลภาคเดียว...ก็สามารถทำลายดาวฤกษ์ได้

แต่ว่า...ต่อให้เป็นแบบนั้นแล้วจะยังไง?

มวลรวมของโลกจุลภาคมีเพียงอนุภาคระดับจุลภาคเดียว

อารยธรรมจุลภาคไม่ว่าจะพัฒนาไปถึงขั้นไหน...ก็ยังเป็นเพียงอารยธรรมจุลภาค

...

"พอแล้ว อย่าต่อต้านเลย"

"แกสามารถระดมมวลทั้งหมดของทั้งจักรวาลจุลภาคได้ แสดงว่าแกแข็งแกร่งอย่างยิ่งในโลกของแก!"

"แต่นั่นไม่มีความหมาย"

"เราไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน"

"แกสามารถทะลุขอบเขตของจักรวาล ทิ้งร่องรอยไว้ในโลกมหภาคได้ ก็ถือว่าดีมากแล้ว"

พูดจบ...ทั้งพื้นที่ว่างเปล่าก็เริ่มเดือดพล่าน

อวกาศที่มีอุณหภูมิศูนย์สัมบูรณ์...ตอนนี้อุณหภูมิเริ่มเพิ่มขึ้นเป็นหน่วย "ล้านล้าน"

โลกจุลภาคไม่มีทางที่จะทนทานต่อพลังแบบนี้ได้

ยานรบที่เปลี่ยนรูปทรงได้นั้น ก็ระเหยไปในพริบตา

โลกอนุภาคระดับจุลภาคที่ขยายเป็นมหภาคก็กำลังพังทลาย

แต่ในขณะนั้น...เสียงคำรามแห่งความสิ้นหวังก็ดังขึ้นบนม่านฟ้า

เหมือนกับอารยธรรมผู้ยิ่งใหญ่ ที่คำรามก่อนจะล่มสลาย

...

"อ๊าาาาา!!"

"พวกแกปีศาจแห่งโลกมหภาค! พวกแกมองลงมายังพวกเรา มองพวกเราเป็นมดปลวก!"

"พวกแกขยายจักรวาลของเราตามใจชอบ!!"

"ทำลายจักรวาลของเราตามใจชอบ!!"

"เหยียบย่ำจักรวาลของเราตามใจชอบ!!"

"สักวันหนึ่ง ก็จะมีอารยธรรมที่มองลงมายังพวกแก เหยียบย่ำพวกแก!"

"พวกแกคิดว่า... พวกแกคือเทพที่อยู่บนจุดสูงสุดแล้วเหรอ?"

"พวกแกคิดว่า... พวกแกจะอยู่สูงส่งตลอดไปเหรอ?"

"เหมือนกับพวกเรา... ไม่สามารถใช้น้ำหนักของอนุภาคระดับจุลภาคเดียวมาต่อต้านพวกแกได้ สักวันหนึ่ง พวกแกก็จะประสบกับความสิ้นหวังเหมือนกับพวกเรา"

"จุลภาคไม่มีทางเอาชนะมหภาคได้ และโลกมหภาคที่พวกแกคิดว่าตัวเองอยู่ ก็ไม่มีทางเอาชนะโลกที่มหภาคกว่าได้!"

"จักรวาลของเราคืออนุภาคระดับจุลภาค พวกแกจะรับประกันได้ไหม... ว่าจักรวาลของพวกแกไม่ใช่?"

"ประตูแห่งนรกจะเปิดต้อนรับพวกแก"

"ส่วนฉัน... มดปลวกในสายตาของพวกแก จะในสภาพที่ต่ำต้อยที่สุด ในนรก... รอรับพวกแก!"

***