บทที่ 3 โทรศัพท์จากโรนัลโด้

บทที่ 3 โทรศัพท์จากโรนัลโด้

ไม่มีการแถลงข่าว ไม่มีพิธีเปิดตัวให้อลังการ ควาเรสม่าเพียงแค่ถือเสื้อหมายเลข 7 ของปอร์โต้ถ่ายรูปเคียงข้างท่านประธานสโมสร ดา คอสต้า รอยยิ้มของเขาในภาพนั้น...ช่างดูแข็งทื่อและเป็นทางการเกินกว่าจะเรียกว่ายินดี

มันช่างเรียบง่ายจนน่าเศร้า เมื่อนึกถึงบรรดาซูเปอร์สตาร์ที่มักมีแฟนนับพันมารอต้อนรับที่สนามบิน หมื่นคนแห่แหนเข้าร่วมงานเปิดตัว บ้างถึงกับร่ำไห้ด้วยความปลาบปลื้ม...ดูอย่างตอนโรนัลโด้ย้ายทีมในชาติก่อนสิ ไม่ว่าจะไปมาดริดหรือตูรินก็เล่นเอาทั้งเมืองแทบหยุดหายใจ

เฮ้อ...เทียบกันแล้วก็ได้แค่เจ็บใจ

แต่ยังดีที่ชาตินี้เขาไม่ได้ไร้ทางเลือกเสียทีเดียว อย่างน้อยก็มีความรู้จากอนาคตติดตัว จะใช้มันสร้างเส้นทางที่แตกต่างออกไปจากเดิมให้ได้

ในเมื่อเกิดมาไม่ได้เป็นโรนัลโด้ งั้นก็ทำให้ควาเรสม่าเก่งกว่าโรนัลโด้ก็แล้วกัน!

คิดได้ไม่นาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น — และผู้ที่โทรมานั้น...ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก "โรนัลโด้" เอง แน่นอนว่าตอนนี้เขายังเป็นแค่ดาวรุ่ง ของวงการอยู่

“เฮ้ ไอ้น้อง ได้ยินว่ากลับมาที่โปรตุเกสแล้วนี่ เป็นไงบ้างวะ?” เสียงจากปลายสายฟังดูขี้เล่นตามเคย

“ถ้านายโทรมาเพื่อดูฉันพังล่ะก็ ขอโทษด้วยนะ ฉันยังยิ้มอยู่เลย” ควาเรสม่าตอบกลับไปพร้อมเสียงหัวเราะ

โรนัลโด้ถึงกับยักไหล่ แม้รู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น “งั้นก็น่าเสียดาย ฉันกะว่าจะได้เห็นนายซึมเศร้าหน่อย จะได้มีโอกาสปลอบใจสักนิด”

ควาเรสม่ายิ้มอ่อน แม้คำพูดจะดูเล่นๆ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่แฝงอยู่

ในชาติก่อนเขาก็รู้อยู่แล้วว่าสองคนนี้สนิทกันเหมือนพี่น้อง พอมาชาตินี้ก็ยิ่งแน่ใจว่าข่าวลือไม่เกินจริง

ทั้งคู่เริ่มต้นจากสปอร์ตติ้ง ลิสบอน ต่างก็เป็นอัจฉริยะในสนาม และต่างก็มีนิสัยหัวรั้นเหมือนกัน การที่พวกเขากลายมาเป็นพี่น้องร่วมสาบานจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ควาเรสม่าอายุมากกว่าโรนัลโด้สองปี เขาจึงมักเป็นฝ่ายสอนท่าลูกเล่นใหม่ ๆ ให้รุ่นน้องบนสนามซ้อม เสียงหัวเราะจากการซ้อมของพวกเขาเป็นเรื่องปกติในสนามซ้อมของสปอร์ตติ้ง

เสียดายที่หลังจากแยกย้ายออกจากลิสบอน เส้นทางของพวกเขาก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว — คนหนึ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของโลก อีกคนกลับกลายเป็นลูกผู้ชายหัวดื้อที่ล้มเหลวในความฝัน

แต่แม้เวลาจะเปลี่ยน อะไร ๆ ก็ยังเหมือนเดิม เมื่อเจอกันก็ยังโอบกอดกันแน่น พร้อมนั่งนึกถึงวันวานแสนสุขร่วมกัน

“จริง ๆ ฉันก็อยากได้กำลังใจจากนายนะ บางทีในค่ำคืนอันเปล่าเปลี่ยว นายอาจจะต้องมานอนกอดฉันไว้แน่น ๆ ฉันถึงจะหลับลงได้!” ควาเรสม่าพูดจบก็หัวเราะลั่น

“ไปไกล ๆ เลย!” โรนัลโด้คงกำลังเบะปากด้วยความอับอาย

“โอเค ๆ พูดจริงจังบ้างก็ได้ จริง ๆ แล้วการกลับมาเล่นในลีกโปรตุเกสก็ดีนะ ฉันคิดว่าอย่างบาร์เซโลนาไม่เหมาะกับนายหรอก นายเองก็รู้ตัวใช่ไหม ตอนนี้นายได้กลับมาเริ่มต้นใหม่กับปอร์โต้แล้ว ฉันเชื่อในฝีเท้านายนะ นายจะกลับไปยิ่งใหญ่ในลีกใหญ่แน่นอน เชื่อฉันสิ!”

“โอ๊ย พูดปลอบใจก็ไม่ปลอบให้มันรู้สึกดีเลย...”

ควาเรสม่าเบ้ปากก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วเสริมต่อว่า ฟังนิทานก่อนนอนยังรู้สึกมีกำลังใจมากกว่าอีกว่ะ

โรนัลโด้ได้ฟังก็ยิ้มออก เขารู้ดีว่าน้ำเสียงแบบนี้แปลว่าควาเรสม่าไม่ได้จมอยู่กับความเศร้า

“เฮอะ นายจะให้ฉันหานางแบบมาเปย์ให้นายด้วยไหม ถึงจะลืมเรื่องเศร้า ๆ ได้สักที?” โรนัลโด้ประชดเสียงสูง

ควาเรสม่าหัวเราะจนตัวโยน เขารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ เรียกได้ว่าแฟนใหม่ทุกวัน แทบไม่มีคืนไหนที่ไม่ปาร์ตี้

“ฉันว่าแกควรหยุดได้แล้ว อย่าปล่อยให้พวกสาว ๆ หน้าเซ็กซี่ในอังกฤษดูดพลังชีวิตแกหมดเลย มีแฟนจริงจังสักคนจะเป็นไรไป”

พูดแบบนี้ก็รู้แหละว่าโรนัลโด้ไม่มีวันทำได้ งั้นขอฝากไว้เลย—รอบหน้า พาไปด้วยนะเพื่อน!

“เลิกพร่ำเหมือนพ่อฉันได้แล้วเถอะ แต่พูดถึงแฟนสาว ฉันแม่งซวยสุด ๆ เลย!”

ควาเรสม่าเลิกคิ้วทันที เรื่องเมาท์แบบนี้เขาชอบ

“อะไรซวย? เล่าให้ฟังหน่อยจะได้หัวเราะให้สาแก่ใจ”

โรนัลโด้ถอนหายใจยาว “คือช่วงนี้คบกับนางแบบอยู่คนนึง ฉันเลยอยากเซอร์ไพรส์ ซื้อสร้อยให้ แต่ไม่รู้ขนาดคอไง เลย...ตอนกลางคืนพอเธอหลับ ฉันก็เอาเชือกไปคล้องคอเธอ...จะวัดขนาด”

“แล้วไงต่อ?” ควาเรสม่าถามเสียงสั่น

“เธอตื่นขึ้นมาน่ะสิ!”

ควาเรสม่าแทบพ่นน้ำออกมา “...ตอนนี้นายโทรมาจากคุกใช่ไหม?”

“เกือบแล้ว! ฉันต้องซื้อสร้อยให้เธอห้าชิ้นถึงจะยอมให้อภัย ไม่งั้นคงได้ไปนอนในคุกสมใจ”

ได้ยินดังนั้น ควาเรสม่าก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมานิด ๆ ทั้งที่ตัวเองเจอเรื่องวุ่น ๆ โรนัลโด้ก็ยังอุตส่าห์โทรมาหา แบบนี้สิ...ถึงเรียกว่าพี่น้อง!

“ในเมื่อซื้อไปตั้งห้าชิ้นแล้ว ก็ส่งมาให้ฉันซักเส้นเหอะ ฉันก็อยากลืมเรื่องเศร้าบ้างเหมือนกัน!”