บทที่ 1 — ฉันจะขอเกิดใหม่เป็น ‘คริสเตียโน่ โรนัลโด้’

บทที่ 1 — ฉันจะขอเกิดใหม่เป็น ‘คริสเตียโน่ โรนัลโด้’

“โก้อลลลลลลลลลลลลลลลลล!”

“คริสเตียโน่ โรนัลโด้!!”

“ประตูมาแล้ว!”

“ในที่สุดเขาก็ยิงประตูแรกในกัลโช่ เซเรียอาได้สำเร็จ! ใช้เวลาไปทั้งสิ้น 320 นาที!”

“วันนี้เป็นวันของโรนัลโด้! เป็นวันที่ยูเวนตุสได้เฉลิมฉลอง!”

“มันคือภาพเปิดตำนานบทใหม่ที่เราต่างเฝ้ารอ!”

เสียงตะโกนสุดกระหึ่มของผู้บรรยาย และภาพของโรนัลโด้ที่กำลังดีใจอย่างสุดเหวี่ยงท่ามกลางทะเลแฟนบอลในสนามอัลลิอันซ์ สเตเดี้ยม ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าจอทีวีอย่าง “เดวิด” ถึงกับลุกขึ้นยืนอย่างลืมตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่

“เฮอะ! ทีนี้พวกนักเลงคีย์บอร์ดที่คอยสบประมาทโรนัลโด้ ว่าจะจมปลักในเซเรียอา คงเงียบกันเป็นเป่าสากแล้วล่ะ!”

แม้เขาอาจไม่ได้คลั่งไคล้โรนัลโด้ถึงขั้นเป็นแฟนพันธ์แท้ แต่เขาก็ชื่นชมในความพยายามของชายคนนี้เสมอ เขาอยากเห็นตำนานยังคงถูกสานต่อ และบางที...นั่นอาจเป็นสิ่งที่เรียกว่า “ความรู้สึกผูกพัน”

คืนนี้...คงจะนอนหลับฝันดีเป็นพิเศษ

และถ้าหากโชคดีพอจะฝันถึงอะไรหวาน ๆ ด้วยล่ะก็...คงจะดีไม่น้อย

เดวิดกลิ้งตัวไปมาอยู่บนเตียงพลางพึมพำ

“1 ประตู... 2 ประตู... 3 ประตู... 2046 ประตู... 2047 ประตู...”

ไม่รู้ว่านับไปถึงกี่ประตู สติของเขาก็ค่อย ๆ เลือนหายไป และเขาก็เผลอหลับเข้าสู่นิทราอย่างไม่รู้ตัว...แล้วฝันก็เริ่มขึ้น

แต่แม้ในฝัน เขาก็ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับเรื่องที่แปลกประหลาดเกินคาดแบบนี้ และยิ่งไม่คาดฝันไปใหญ่...เมื่อเขาตื่นขึ้นมา ฝันนั้นกลับกลายเป็น “ความจริง!”

"ขออภัยด้วยครับคุณผู้โดยสาร ทางเราเกิดข้อผิดพลาดบางประการในการทำงาน ทำให้คุณถูกส่งข้ามมิติโดยไม่ตั้งใจ สาเหตุเกิดจากความผิดพลาดของพนักงานชั่วคราว...ขอให้คุณวางใจ เราจะจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจัง"

เสียงหนึ่งดังขึ้นกลางความมืดมิด ปรากฏอยู่ในหัวของเดวิดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เดวิดอึ้งสนิท...ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง พยายามจะยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเคย แต่กลับพบว่า...ร่างกายของเขาไม่มีอยู่เลย เหลือเพียงจิตสำนึกลอยอยู่ในอากาศว่างเปล่า

“หรือว่านี่คือฝัน?” เขาเริ่มคิดอย่างงุนงง

“เพื่อเป็นการชดเชย ทางเราจะให้คุณเลือกว่าคุณอยากจะเกิดใหม่เป็นใคร” เสียงลึกลับกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง

“เลือกได้เหรอ!? จริงดิ! งั้น...ผมขอเป็นพระเจ้า!”

“...”

เสียงเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ

“ขออย่างอื่นเถอะครับ...ตำแหน่งนั้นมันเกินระดับไปนิด!”

“ก็ได้...งั้นเป็นไอรอนแมน!”

“ไม่มีเหล็กครับ...”

“ซูเปอร์แมนล่ะ?”

“ขาดแคลนกางเกงในครับ...”

“ไอ้แมงมุมก็ได้! หรือกัปตันอเมริกาก็ไม่เลวนะ!”

“...”

“ถ้างั้น...อุลตร้าแมนก็ได้ ผมอยากต่อสู้กับสัตว์ประหลาด!”

“คุณช่วยเลือกเป็นคนปกติได้ไหมครับ!? คนธรรมดา! ไม่ใช่พวกซูเปอร์ฮีโร่!”

ในที่สุดเสียงนั้นก็อดรนทนไม่ไหว ปะทุอารมณ์ออกมาเต็มพิกัด

เดวิดหัวเราะเบา ๆ ในใจอย่างสะใจ ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่า “จะเลือกเป็นใครก็ได้!”

แล้ว...ถ้าให้เลือกเป็น “คนธรรมดา” ล่ะ? จะเลือกเป็นใครดี?

“ขอเป็น...คริสเตียโน่ โรนัลโด้!”

ในหัวเขามีเพียงชื่อเดียวลอยขึ้นมา

“ในที่สุดก็พูดชื่อคนธรรมดาออกมาซักที!” เสียงลึกลับตอบรับด้วยน้ำเสียงโล่งอก “ได้เลย! เดี๋ยวจะพาไปบินเดี๋ยวนี้แหละ!”

เดวิดพยักหน้าในใจ — เอาน่ะ จะฝันหรือเรื่องจริงก็ช่าง อย่างน้อยมันก็ไม่มีอะไรจะเสีย

แต่ก่อนที่เขาจะได้ข้ามไป เขาก็อดถามไม่ได้ว่า...

“ว่าแต่...แต่เดิมคนที่ควรจะได้ข้ามมิติคือใคร?”

“อ๋อ! มีนักเขียนคนนึงชื่อว่า ‘หวังต้าปู้’ เขาเขียนนิยายฟุตบอล...ทางเราตั้งใจจะให้เขาไปแทนนายเองล่ะ”

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน?”

“เอ่อ...ส่งเข้าวังไปเป็นขันทีแล้ว…”

เดวิดฟังแล้วได้แต่สงสารปนขำ...นึกในใจว่าโชคดีแค่ไหนที่เขาไม่เลือกเป็นจักรพรรดิในตอนแรก ไม่งั้นอาจจะได้อยู่ห้องข้าง ๆ กับไอ้หวังนั่นแน่ ๆ

“งั้น...ขอให้คุณโชคดีกับการเป็นคริสเตียโน่ โรนัลโด้นะครับ!” เสียงนั้นกล่าวอำลาและค่อย ๆ จางหายไป

แต่ในขณะนั้นเอง...เดวิดเริ่มรู้สึกแปลกๆ

“เฮ้ย...เดี๋ยวนะ! แล้วฉันจะข้ามไป ‘ตอน’ ไหนของชีวิตโรนัลโด้วะ!? ถ้าเกิดไปตอนอายุ 90 ล่ะจะทำยังไง!? จะให้ฉันนอนหยอดน้ำเกลืออยู่บนเตียงรอความตายหรือไง!?”

ยังไม่ทันคิดจบ เขาก็รู้สึกว่าร่างของเขา—กำลังถูกดึงเข้าไปยังจุดแสงหนึ่งที่สว่างอยู่ไกลลิบ

เขารู้ได้ทันที...เขากำลังจะ "ไปเกิด"

“โลกใหม่จ๋า! ฉันมาแล้วจ้าาาาา!” เขาตะโกนด้วยเสียงแห่งความหวัง

แต่ยังไม่ทันขาดคำ...

เสียงที่เคยหายไปกลับดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างร้อนรน

“เฮ้ย! ทำไมผิดอีกล่ะ!? ใครปล่อยให้พนักงานพาร์ทไทม์มาทำหน้าที่ตรงนี้อีกแล้วฟะ!”

“ขออภัยด้วยครับ...ข้ามิติเกิดข้อผิดพลาดอีกครั้ง! แต่ไม่เป็นไร คุณข้ามไปก่อน เดี๋ยวเราจะตามไปแก้ไขให้ทีหลัง!”

เดวิดยังไม่ทันร้อง...ร่างเขาก็ทะลุผ่านแสงสว่างนั้นไปทันที

และเสียงแรกที่เขาได้ยินเมื่อไปถึง...

“ความจริงมันก็แบบนี้แหละ...นายถูกบาร์เซโลน่าถีบหัวส่งออกมาแล้ว!”

(โปรดติดตามตอนต่อไป!)