บทที่ 46 ไข่มุกทลายมิติ

หลี่เฉาไห่ยังคงรู้สึกไม่วางใจ สองมือลูบคลำไปบนร่างของหลี่เฉาเหอไม่หยุด พึมพำด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ไม่เจ็บจริงๆ รึ? จะไม่ใช่ว่าบาดเจ็บตรงไหนแล้วไม่ทันสังเกตกระมัง?"

"ไม่เป็นไรจริงๆ" หลี่เฉาเหอตอบกลับหนึ่งประโยค ตนเองก็ลองลูบคลำบนร่างดู ก็ไม่พบบาดแผลที่ซ่อนลึกอยู่

ขณะที่พี่น้องทั้งสองกำลังจะผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์นั้น มือข้างหนึ่งของหลี่เฉาเหอก็พลันสัมผัสไปโดนที่หน้าอกของตนเองโดยไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก แปรเปลี่ยนไปมา

"เป็นอะไรไป? กระดูกหักรึ?" หลี่เฉาไห่เห็นสีหน้าน้องชายเปลี่ยนไป ก็ถามอย่างร้อนรนทันที

"ไม่ใช่" มือข้างหนึ่งของหลี่เฉาเหอควานหาในกระเป๋าเสื้อ แต่กลับไม่พบอะไรเลย

แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

หลี่เฉาเหอมองหลี่เฉาไห่อย่างสิ้นหวัง กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ไข่มุกทลายมิติหายไปแล้ว"

"อะไรนะ?!" หลี่เฉาไห่ได้ยินดังนั้นเบื้องหน้าก็พลันมืดดับไป น้ำเสียงสูงขึ้นหลายส่วนโดยพลัน ซักไซ้โดยไม่รู้ตัว

"ไข่มุกทลายมิติไม่ได้อยู่ในแหวนมิติของเจ้ารึ? แล้วจะทำหายได้อย่างไร?"

"ก่อนหน้านี้มันน่าเบื่อเกินไป ข้าก็เลยหยิบออกมาเล่นสักหน่อย ต่อมาพอคนพวกนั้นมา ข้าก็เลยโยนใส่กระเป๋าเสื้อไปส่งๆ"

หลี่เฉาเหอราวกับเด็กที่ทำผิด ก้มหน้ากล่าวเสียงเบา

"ต้องเป็นตอนที่สู้กันอย่างโกลาหลเมื่อครู่ ถูกซัดจนหล่นไปแน่ๆ"

หลี่เฉาไห่ตบหน้าผากตนเองอย่างแรง ลุกขึ้นยืนทันทีกล่าวว่า "ไป พวกเรากลับไปหา ถ้าไม่มีไข่มุกทลายมิติ การประลองทหารเต๋าประกาศิตสวรรค์ที่แคว้นเป่ยก็จัดไม่ได้แล้ว สำนักพวกนั้นจะไม่พากันอาละวาดจนฟ้าถล่มดินทลายหรอกรึ"

กิจกรรมการประลองทหารเต๋าประกาศิตสวรรค์จำเป็นต้องเข้าไปในโลกใบเล็ก และไข่มุกทลายมิติก็คือกุญแจที่ใช้เปิดผนึกของโลกใบเล็ก

ขนาดกุญแจยังทำหาย แล้วจะไปจัดกิจกรรมพระแสงอะไรได้อีก หากสำนักในแคว้นเป่ยก่อความไม่พอใจจนลุกฮือขึ้นมา พวกเขาสองคนจะต้องรับผิดชอบเป็นหลัก

หลี่เฉาเหอก็ร้อนรนตามไปด้วย ถามอย่างตื่นตระหนก "ถ้าหาไม่เจอจะทำอย่างไร?"

"หาไม่เจอก็ทำได้แค่กลับไปเมืองหลวงเพื่อขอมาใหม่หนึ่งลูกเท่านั้น"

หลี่เฉาไห่กล่าวด้วยสีหน้าเจ็บปวด ไข่มุกทลายมิติมีราคาแพงอย่างยิ่ง หากลูกที่สองต้องจ่ายราคาเต็ม คาดว่าคงจะรีดเค้นกระเป๋าสตางค์ของพวกเขาสองพี่น้องจนหมดตัว

หลี่เฉาเหอก็เสียใจอย่างยิ่งยวดแล้วเช่นกัน พวกเราอยู่ดีไม่ว่าดีไปหาเรื่องหอพิรุณโปรยทำพระแสงอะไรวะ! เที่ยวนี้ไม่เพียงแต่เกือบตาย ยังทำไข่มุกทลายมิติหายอีก ช่างเป็นการเสียทั้งขึ้นทั้งล่องโดยแท้ เป็นไอ้ชาติหมาตัวไหนกันแน่ที่เสนอให้ล้อมปราบหอพิรุณโปรย! หลี่เฉาเหอด่าทอในใจ

จนกระทั่งบัดนี้ ในกลุ่มผู้ล้อมปราบหอพิรุณโปรย นอกจากจี้ผิงเซิงและรองเจ้าเมืองหวังแล้ว คนอื่นๆ ล้วนเสียใจอย่างยิ่ง กระทั่งผู้อาวุโสหลินยังไม่มีโอกาสที่จะเสียใจด้วยซ้ำ

......

สำนักซ่างชิง เรือนน้อยของเจ้าสำนัก

จี้ผิงเซิงกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สกปรกบนร่างออก พอถอดไปได้ครึ่งหนึ่งก็พลันได้ยินเสียงกระทบพื้นที่ใสดุจกระดิ่ง

"ของอะไร?"

จี้ผิงเซิงก้มหน้าลงมอง ลูกแก้วขนาดเท่าเล็บลูกหนึ่งกำลังกลิ้งอยู่บนพื้น กลิ้งไป กลิ้งไป ก็ไม่น่าจะใช่ลูกแก้วกระมัง เพราะอย่างไรเสียโลกใบนี้ก็ไม่มีแก้ว

จี้ผิงเซิงก้มลงเก็บลูกแก้วลูกนั้นขึ้นมา ทันทีที่สัมผัสก็รู้สึกเย็นเยียบจนถึงกระดูก พื้นผิวที่แข็งของมันถึงกับเรียบลื่นยิ่งกว่าขาของฉีหลัวเสียอีก ทำให้คนรู้สึกรักจนไม่อยากปล่อยมือ อย่าได้ถามว่าเหตุใดเขาจึงรู้สัมผัสของเรียวขาฉีหลัว หากถามก็คือเรื่องเข้าใจผิด

"ของเล่นชิ้นนี้มาอยู่บนตัวข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

จี้ผิงเซิงกล่าวอย่างสงสัย เขาพยายามนึกย้อนดูอย่างละเอียด การสัมผัสร่างกายเพียงครั้งเดียวก่อนหน้านี้ ก็คือตอนที่รับร่างของหลี่เฉาเหอที่ถูกซัดจนลอยละลิ่วในสนามรบ

น่าจะเป็นตอนที่หลี่เฉาเหอกระแทกใส่ร่างข้า แล้วบังเอิญกลิ้งเข้าไปในรอยพับของเสื้อผ้าข้ากระมัง

"คาดไม่ถึงว่าหลี่เฉาเหอจะยังเล่นของเล่นแบบนี้อยู่ ลูกแก้วนี่ขนาดโหย่วคุนยังไม่เล่นแล้วเลยกระมัง"

จี้ผิงเซิงกล่าวพลางหัวเราะร่า คิดในใจว่าครั้งหน้าเจอเขาแล้วค่อยคืนให้แล้วกัน พื้นผิวของลูกแก้วลูกนี้เรียบลื่นไร้รอยขีดข่วน กลมเกลี้ยงราวกับสวรรค์สร้าง จี้ผิงเซิงยกมันขึ้นมาใกล้ตาซ้ายของตนเองอย่างปกติธรรมดา แล้วหลับตาขวาลงมองเข้าไปข้างใน

"โย่ ข้างในมีของอยู่ด้วยนี่!"

จี้ผิงเซิงประหลาดใจเล็กน้อย ตาซ้ายของเขามองทะลุผ่านพื้นผิวของลูกแก้วเข้าไป มองไปยังภายในด้วยความสนใจใคร่รู้

ภายในของลูกแก้วลูกนี้ ไม่ได้โปร่งใสโดยสมบูรณ์ ข้างในมีประกายแสงสีขาวสองสามสายไหลเวียนอยู่ กำลังหมุนวนอย่างช้าๆ ประกายแสงสีขาวนั้นเล็กละเอียดราวกับเส้นไหม แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเนื้อ

"พลังวิญญาณสองสามสายนี้ถูกใส่เข้าไปได้อย่างไรกัน?"

จี้ผิงเซิงบ่นพึมพำ ดูเหมือนว่าลูกแก้วลูกนี้จะไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เขาจินตนาการไว้ ฝีมือการสร้างประณีตถึงเพียงนี้ ยังมีลูกเล่นให้เล่นได้อีก ราคาอย่างน้อยที่สุดก็คงจะหลายหินวิญญาณกระมัง?

"พลังวิญญาณสองสามสายนี้ถูกใส่เข้าไปได้อย่างไรกัน?"

จี้ผิงเซิงเกิดความสนใจขึ้นมา เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง รวบรวมสมาธิทำใจให้สงบแล้วเปิดวังชีวิตออกกว้าง ปลดปล่อยพลังวิญญาณข้างในออกมา

ภายใต้การควบคุมของจี้ผิงเซิง พลังวิญญาณที่หลั่งไหลออกมาจากวังชีวิตก็พุ่งทะลักเข้าไปในลูกแก้วลูกนั้น

"เข้าไปได้จริงๆ รึ?"

จี้ผิงเซิงประหลาดใจเล็กน้อย ใช้แบบนี้จริงๆ ด้วย

เขาได้แต่เบิกตากว้างมองพลังวิญญาณที่ราวกับแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลทะลักเข้าไปในลูกแก้ว ไม่เบี่ยงเบนเลยแม้แต่น้อยนิด ประกายแสงสีขาวภายในลูกแก้วก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามการหลั่งไหลเข้ามาของพลังวิญญาณ

หนึ่งนาที

ห้านาที

สิบนาที

พลังวิญญาณยังคงหลั่งไหลเข้าไปอย่างต่อเนื่อง แต่ลูกแก้วกลับไม่มีทีท่าว่าจะเต็มเลยแม้แต่น้อย

"เจ้าของเล่นชิ้นเล็กๆ นี่ถึงกับบรรจุพลังวิญญาณได้มากมายถึงเพียงนี้รึ?"

จี้ผิงเซิงแสดงสีหน้าตกใจ พลังวิญญาณในร่างกายของเขา ในวังชีวิตใกล้จะหมดสิ้นแล้ว ทั้งหมดถูกลูกแก้วที่ราวกับขุมนรกไร้ก้นนี้กลืนกินไป

อีกสิบนาทีผ่านไป

"ฟู่ ในที่สุดก็เต็มเสียที"

เมื่อเห็นว่าส่วนที่โปร่งใสภายในลูกแก้วถูกประกายแสงสีขาวเติมเต็มจนหมดแล้ว จี้ผิงเซิงก็ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ความอยากรู้อยากเห็นชั่ววูบเกือบจะทำเขาเหนื่อยตาย

"ของสิ่งนี้ จะไม่ใช่ของวิเศษลับที่ใช้เก็บพลังวิญญาณกระมัง?"

จี้ผิงเซิงคิดเช่นนั้น

แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็รู้ว่าไม่ใช่แล้ว

ในชั่วพริบตาที่ลูกแก้วถูกพลังวิญญาณเติมเต็ม ก็พลันสาดประกายแสงเจิดจ้าออกมา!

ประกายแสงสีขาวสิบกว่าสายส่องทะลุออกมาจากลูกแก้วราวกับแสงไฟ ปกคลุมไปทั่วทั้งเรือนน้อย และพื้นผิวของลูกแก้ว ราวกับจะทนทานต่อแรงกดดันไม่ไหว แตกร้าวออกเป็นหลายเส้น

"เกิดอะไรขึ้น อิ่มจนระเบิดรึ?"

สีหน้าของจี้ผิงเซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เจ้ากินเข้าไปไม่ได้ก็อย่ากินสิ

หลังจากประกายแสงสีขาวสิบกว่าสายสาดส่องอย่างไม่เป็นระเบียบแล้ว ก็พุ่งเข้าใส่ร่างของจี้ผิงเซิงอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ทั้งร่างของเขาสว่างกว่าหลอดไฟถึงสามส่วน

ประกายแสงสีขาวเหล่านี้พุ่งออกมาจากภายในลูกแก้ว ทะลวงเข้าไปในร่างกายของจี้ผิงเซิง ตรงกลางราวกับมีสะพานยาวที่เป็นเส้นตรงทอดออกมา เมื่อรู้สึกได้ถึงความไม่ถูกต้อง จี้ผิงเซิงกำลังจะโยนลูกแก้วในมือทิ้งไป ก็สายไปเสียแล้ว

ลูกแก้วเคลื่อนไปตามสะพานยาวที่ทอดจากประกายแสงสีขาว

ฟุ่บ!

มันทะลวงเข้าไปในร่างกายของจี้ผิงเซิง ไม่มีความรู้สึกใดๆ ไม่ได้สัมผัสกับผิวหนัง ไม่ได้สัมผัสกับอวัยวะภายใน ราวกับว่ามันเคลื่อนย้ายในพริบตาเข้าไป

จี้ผิงเซิงมองลูกแก้วที่หายไปในฝ่ามืออย่างเหม่อลอย ใบหน้าเหวอไปหมด ของมันเข้าไปในร่างกายข้าได้อย่างไรกัน!

ในชั่วพริบตา ยังไม่ทันที่เขาจะได้มีปฏิกิริยาใดๆ สมองก็พลันดังอื้ออึงขึ้นมา เบื้องหน้ามีแสงสีทองสาดส่อง ทัศนวิสัยค่อยๆ มืดลง

จี้ผิงเซิงหมดสติไปอีกครั้ง...