บทที่ 1342: ถ้วยท้าทายระดับปรมาจารย์

“ฟูลู่!”

เสียงเรียกดังขึ้นเบาๆ จากหน้าประตู โชคลาภประจำวันยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าทักทายกลับด้วยความกระตือรือร้นเช่นเคย

แจ็คเกอลีนยิ้มพลางถามขึ้นว่า

“เฉียวซางกับอาจารย์มิเคลล่าอยู่ข้างในใช่ไหม?”

“ซุนซุน” ซุนเป่าพยักหน้า แล้วชี้เข้าไปด้านใน

แจ็คเกอลีนกับโชคลาภประจำวันจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในบ้าน

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากข้างล่าง มิเคลล่าที่อยู่บนชั้นสองจึงเดินลงมา พอเห็นแจ็คเกอลีนมีสีหน้าร่าเริงสดใสก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า

“ดูท่าช่วงนี้เธอจะได้นอนหลับสบายเลยสินะ”

แจ็คเกอลีนยิ้มตอบอย่างสดใสแล้วกล่าวว่า

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเฉียวซางเลยค่ะ”

พูดจบเธอก็นึกถึงธุระที่ต้องทำ ก่อนจะยกถุงในมือขึ้นแล้วกล่าวว่า

“พอทูตเคราะห์ร้ายนั่นก็ไม่ได้มารบกวนอะไรอีก ฉันก็เลยพอมีเวลาว่างจัดการธุระของตัวเองค่ะ ถุงนี้เป็นเม็ดพลังงานที่ฉันจัดเตรียมไว้ให้มังกรน้อยอสนีค่ะ ข้อมูลร่างกายของมันโชคลาภประจำวันได้ตรวจสอบอย่างครบถ้วน ดังนั้นไม่มีผิดพลาดแน่นอนค่ะ”

ถ้าหากให้โชคลาภประจำวันผลิตเองทั้งหมด ต้องใช้เวลาร่วมอาทิตย์ แต่พอแจ็คเกอลีนลงมือทำด้วยตัวเองทำให้เวลาที่ต้องใช้ลดน้อยลงไปมาก

มิเคลล่าหันไปสั่งซุนเป่า

“ไปเรียกเฉียวซางกับมังกรน้อยอสนีมาหน่อยสิ”

“ซุนซุน~” ซุนเป่าพยักหน้ารับ แล้วพุ่งเข้าไปในหลุมดำทันที ก่อนจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

แจ็คเกอลีนเห็นแล้วก็ตกใจเบาๆ “ราชาบ่วงรัตติกาลเวลาเคลื่อนที่ก็ใช้ทักษะทะลวงเงาแบบนี้เป็นประจำเลยเหรอคะ?”

มิเคลล่าตอบพร้อมรอยยิ้ม “มันเอาทักษะเหนือระดับมาใช้ผสมกับกิจวัตรประจำวันน่ะ”

แจ็คเกอลีนฟังแล้วก็รู้สึกประทับใจขึ้นมาอย่างมาก

นี่แหละสมแล้วที่เป็นสัตว์อสูรของนักเรียนคณะจักรพรรดิ ถึงขนาดใช้ทักษะเหนือระดับในการเดินไปมาในชีวิตประจำวัน

แจ็คเกอลีนนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วถามว่า

“อาจารย์ลีออนติดต่อคุณบ้างหรือเปล่าคะ?”

มิเคลล่ามองหน้าเธอแวบหนึ่งแล้วตอบ

“เขาจะติดต่อฉันทำไมล่ะ?”

แจ็คเกอลีนจึงรีบบอกว่า “อาจารย์ลีออนกับนักเรียนโอเซียนก็อยู่ที่ดาวนภาเพลิงเหมือนกันน่ะค่ะ ถ้าเขารู้ว่าคุณก็อยู่ที่นี่ด้วย ยังไงก็ต้องติดต่อมาบ้างแน่ๆ”

มิเคลล่ายิ้มนิดๆ แล้วพูดว่า “ฉันกับเขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอกนะ”

ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นเอง เฉียวซางก็เดินเข้ามาจากสนามฝึกกลางแจ้ง พร้อมกับอุ้มมังกรน้อยอสนีไว้ในอ้อมแขน

แจ็คเกอลีนพอเห็นเธอก็มองไปด้วยรอยยิ้ม แล้วรีบเอ่ยทักอย่างกระตือรือร้น

“เฉียวซาง!”

“อาจารย์แจ็คเกอลีนคะ เม็ดพลังงานของมังกรน้อยอสนีเสร็จแล้วเหรอคะ?” เฉียวซางถามขึ้นทันที

“ใช่แล้วล่ะ” แจ็คเกอลีนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเปิดถุงแล้วหยิบกระปุกเก็บอาหารออกมา “อยู่ในนี้เลย ลองให้มังกรน้อยอสนีชิมดูว่าชอบรสชาติไหม”

ในฐานะนักพัฒนาสัตว์อสูรมืออาชีพ สิ่งที่แจ็คเกอลีนปรุงขึ้นมานั้นไม่เพียงแต่จะช่วยให้สัตว์อสูรเติบโตได้ดี แต่รสชาติก็ต้องถูกปากสัตว์อสูรด้วยเช่นกัน

ว่าแล้วเธอก็ควักเม็ดพลังงานออกมาหนึ่งกำ แล้ววางไว้ตรงหน้ามังกรน้อยอสนี

“ลองกินดูสิ” เฉียวซางบอก

มังกรน้อยอสนีก้มลงกินคำหนึ่ง แล้วตาของมันก็เปล่งประกายขึ้นทันที

พอกินหมดไปทั้งกำ มันก็พยักหน้าร้องเสียงหนึ่ง

“ถิงถิง!”

อร่อยใช้ได้เลย!

“ดูท่ามันจะชอบมากเลยค่ะ” เฉียวซางยิ้มพลางพูด

“แค่มันชอบก็ดีแล้ว” แจ็คเกอลีนยิ้มรับแล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“ว่าแต่ เธอเข้าร่วมการแข่งขันประลองความเข้ากันของพันธสัญญาระหว่างผู้ฝึกสัตว์อสูรกับสัตว์อสูรงั้นเหรอ?”

เฉียวซางแปลกใจเล็กน้อย

“อาจารย์รู้จักการแข่งขันนี้ด้วยเหรอคะ? ไม่คิดว่าจะดังขนาดนี้เลย…”

“เปล่าหรอก ฉันไม่ได้ดูหรอก” แจ็คเกอลีนส่ายหัว

“แค่ตอนเดินทางมาที่นี่เห็นโปสเตอร์โฆษณาการแข่งขันอยู่บนถนน แล้วในโปสเตอร์นั้นมีรูปมังกรน้อยอสนีด้วย ฉันก็เลยนึกขึ้นได้ว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรที่มีมังกรน้อยอสนีอยู่ในดาวนี้ก็คงมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นแหละ”

มังกรน้อยอสนีได้ขึ้นโปสเตอร์โฆษณาด้วยเหรอ? แต่มันเพิ่งโผล่ในสนามแข่งเมื่อเช้าเองนี่นา เฉียวซางได้แต่นิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง

มิเคลล่าอธิบายขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “การแข่งขันบนดาวนภาเพลิงมีเยอะมาก เพื่อดึงดูดคนและสัตว์อสูรมากขึ้น พวกเขาก็เลยเปลี่ยนรูปแบบโฆษณาอยู่ทุกวัน โปสเตอร์ที่แจ็คเกอลีนเห็นก็น่าจะเป็นโปสเตอร์รวมภาพสัตว์อสูรที่ชนะการแข่งขันในวันนั้น มังกรน้อยอสนีเป็นสัตว์อสูรจากต่างดาว แน่นอนว่าเป็นจุดขายสำคัญของงานนี้อยู่แล้ว”

“จริงค่ะ” แจ็คเกอลีนพยักหน้า

“ถึงจะมีสัตว์อสูรมากมายอยู่ในโปสเตอร์ แต่มังกรน้อยอสนีก็เด่นหราจนเห็นได้ชัดเจนเลยล่ะ”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง...เฉียวซางเข้าใจทันที

มังกรน้อยอสนียังคงกินเม็ดพลังงานอย่างเพลิดเพลินโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เหมือนไม่สนใจอะไรรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

“ซุนซุน…” ซุนเป่าที่นั่งอยู่ด้านข้างถึงกับทำหน้าผิดหวัง

ถ้าตัวเองได้เข้าร่วมการแข่งขันบ้างละก็ คงจะได้มีรูปขึ้นบนโปสเตอร์กับเขาบ้างเหมือนกัน…

“การแข่งขันรอบต่อไปเริ่มเมื่อไหร่เหรอ ถ้าฉันว่างจะไปเชียร์ถึงขอบสนามเลย” แจ็คเกอลีนถามขึ้น

“พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงครึ่งค่ะ” เฉียวซางตอบกลับทันที

รอบสองนี้จะเหมือนกับรอบคัดเลือก โดยจะมีผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ทั้งหมด 128 คนลงแข่งพร้อมกันอีกครั้ง

เช้าวันถัดมา เวลา 9 โมงครึ่ง

เช้าวันใหม่มาถึง เฉียวซางลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว พอทานข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อย เธอก็ออกจากบ้านพร้อมกับอาจารย์มิเคลล่า

แต่พอเปิดประตูออกมา กลิ่นเหม็นคุ้นจมูกก็ลอยมาทักทายทันที

ซุนเป่าคว้าช่อดอกไม้ที่ถูกวางเอาไว้แล้วหายวับไปจากจุดนั้น ไม่ถึงสามวินาที มันก็กลับมาพร้อมกับเสียงร้องเบาๆ

“ซุนซุน~”

เอาดอกไม้ไปวางไว้ในสนามกลางแจ้งแล้ว

“ทำดีมาก” เฉียวซางชมขึ้นหนึ่งประโยคก่อนจะเปิดระบบนำทาง

การเดินทางวันนี้ เธอไม่ได้เรียกรถแท็กซี่หรือใช้สัตว์อสูรโดยสารให้ยุ่งยาก แต่เลือกที่จะนั่งอยู่บนหลังของหยาเป่าแทน

ตอนนี้หยาเป่าอยู่ในร่างขนาดใหญ่ที่โดดเด่นและสะดุดตาสุดๆ ไม่ว่าจะเดินทางทางบกหรือทางอากาศก็ดึงดูดสายตาคนรอบข้างอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่โชคดีที่ถ้ามีซุนเป่าอยู่ด้วย พอมันแตะตัวหยาเป่าก็สามารถทำให้ทุกคนล่องหนได้

มิเคลล่ามองหยาเป่าแวบหนึ่ง ก่อนจะลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า เลือกจะบินแยกไปคนเดียว

หยาเป่าในตอนนี้มีความเร็วมากกว่าแท็กซี่เสียอีก ถึงจะบินแบบคุมความเร็วไว้แล้ว แต่ก็ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงสถานที่แข่งขัน

วันนี้อาจารย์แจ็คเกอลีนติดธุระกับแขกที่นัดไว้แต่เช้าเลยไม่ได้มาด้วย

เมื่อมาถึงด้านหน้าของสนามแข่งขัน เฉียวซางก็ปีนลงจากหลังหยาเป่า เหลือบมองเห็นอาจารย์มิเคลล่ากำลังยืนดูป้ายโฆษณาขนาดยักษ์อยู่ เธอเลยเผลอมองตามไปด้วย

“ศึกชิงถ้วยมาสเตอร์…”

“ศึกชิงถ้วยมาสเตอร์เหรอคะ?” เฉียวซางหลุดถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“เรื่องนั้นยังอีกไกลมากสำหรับเธอ อย่าเพิ่งคิดถึงมันเลยจะดีกว่า” มิเคลล่าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เฉียวซาง “……”

ไม่ได้คิดอะไรซะหน่อย แค่สงสัยเฉยๆ เองค่ะ…

“เป็นการแข่งขันที่มีเฉพาะผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับมาสเตอร์เข้าร่วมใช่ไหมคะ?” เฉียวซางถามต่อ

“ไม่ใช่” มิเคลล่าตอบทันที

“มันคือการแข่งขันสำหรับผู้ฝึกสัตว์อสูรที่อยากจะเป็นมาสเตอร์ต่างหาก”

ตำแหน่งมาสเตอร์แห่งสัตว์อสูร เป็นตำแหน่งที่มอบให้กับผู้ฝึกสัตว์อสูรเพียงไม่กี่คนในโลกที่สามารถสร้างผลงานโดดเด่นในการแข่งขันระดับโลกเท่านั้น

เฉียวซางเองก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง

มิเคลล่าพูดต่อว่า “การจะได้เข้าร่วมการแข่งขันผู้ฝึกอสูรระดับโลกได้นั้นมันยากมาก เพราะแต่ละประเทศจะเป็นผู้จัดสรรโควต้าเอง หลายคนมีฝีมือก็จริงแต่กลับไม่มีสิทธิ์สมัครเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าชนะการแข่งขันศึกชิงถ้วยมาสเตอร์นี้ได้ก็สามารถฝ่ากฎนั้นไปได้ทันที ไม่ว่าคนคนนั้นจะสังกัดประเทศไหน มหาวิทยาลัยไหน องค์กรไหน หรือแม้แต่มาในนามบุคคลธรรมดาก็สามารถเข้าร่วมการแข่งขันระดับโลกได้ทั้งหมด”

เฉียวซางฟังจบก็ถอนหายใจเบาๆ

“แบบนี้ก็คงไกลเกินตัวสำหรับฉันจริงๆ นั่นแหละค่ะ…”

เพราะต้องไม่ลืมว่า ผู้ที่จะเข้าแข่งขันระดับโลกได้ ล้วนแต่เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ A ที่มีอันดับโลกเท่านั้น แต่ตัวเธอตอนนี้ยังไม่ถึงระดับ A ด้วยซ้ำ

“ในอนาคตเธอจะได้เข้าร่วมเองนั่นแหละ” มิเคลล่าพูดเรียบๆ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในสนามแข่งโดยไม่รอใคร

เฉียวซางรีบอุ้มหยาเป่าที่หดร่างกลายเป็นขนาดเล็ก ไปพร้อมกับลู่เป่าที่อยู่ในกระเป๋าเป้เบื้องหลัง และมังกรน้อยอสนีที่ห้อยอยู่ที่คอ แล้วตามอาจารย์มิเคลล่าเข้าไปด้านในสนามแข่ง