บทที่ 1336: ทักษะของมังกรน้อยอสนี

“ถิงถิง!”

ทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้ายนั้น สีหน้าของมังกรน้อยอสนีก็หม่นลงทันตา ร่างของมันเริ่มปล่อยสายฟ้าสีเหลืองแลบแปลบออกมา

แต่มันก็นึกถึงเรื่องที่เพิ่งมีปากเสียงกับผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองเมื่อครู่ขึ้นมาได้ สุดท้ายเลยพยายามอดกลั้นไว้ แล้วก็ปล่อยให้กระแสไฟนั้นค่อยๆ สลายหายไป

มิเคลล่าเห็นแล้วก็มีท่าทางประหลาดใจขึ้นมาทันที ดูเหมือนจะไม่ได้คาดคิดว่ามังกรน้อยอสนีจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ขนาดนี้

เฉียวซางเหลือบตามองมังกรน้อยอสนีนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า

“ความเข้าขากันในการต่อสู้มันฝึกกันได้ค่ะ ยังไงฉันก็จะทำพันธสัญญากับมังกรน้อยอสนีแน่นอนอยู่แล้ว”

“ถิงถิง…”

มังกรน้อยอสนีเงยหน้าขึ้นมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของมัน แววตาดูซึ้งใจอยู่ไม่น้อย

“งั้นเธอจะสมัครแข่งไหม?” มิเคลล่าถามต่อ

“สมัครแน่นอนอยู่แล้วค่ะ” เฉียวซางตอบ “ฉันก็อยากลองสู้ร่วมกับมังกรน้อยอสนีดูเหมือนกันค่ะ”

ยิ่งระดับของผู้ฝึกสัตว์อสูรสูงขึ้น การพัฒนาโดเมนสมองก็ยิ่งทำได้ยากขึ้นไปด้วย หลายคนที่อยู่ระดับ B ตลอดชีวิตยังไม่สามารถทะลวงขึ้นไปสู่ระดับ A ได้เลย แม้ว่าเธอจะไม่ได้คิดว่าตัวเองจะติดหล่มอยู่แบบนั้นตลอดไป แต่ก็แน่ใจว่าคราวนี้คงใช้เวลาเป็นปี ไม่ใช่แค่ไม่กี่เดือนเหมือนที่ผ่านมาแน่

ตอนนี้มังกรน้อยอสนีอยู่ในช่วงที่สามารถเริ่มฝึกได้แล้ว เธอจะมัวรอให้ถึงตอนที่สามารถทำพันธสัญญากับมันก่อนค่อยเริ่มพัฒนาไม่ได้ การแข่งขันรูปแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการฝึกซ้อมที่ดีมากเหมือนกัน

“ถิงถิง!”

มังกรน้อยอสนีแสดงสีหน้าจริงจังแล้วร้องตอบกลับ เห็นได้ชัดว่าตกลงเข้าร่วมการแข่งขันแล้วเหมือนกัน

“ย่าห์?”

หยาเป่าที่อยู่ข้างๆ ได้ยินทั้งหมดก็ร้องเสียงดังขึ้นมาทันที

สัตว์อสูรที่ทำพันธสัญญาไปแล้วแบบมัน ยังพอจะลงแข่งได้ไหม?

“ไม่ได้หรอก” เฉียวซางบอก “กฎของงานนี้คือ ต้องเป็นสัตว์อสูรที่ยังไม่ได้ทำพันธสัญญาเท่านั้น”

“ย่าห์…”

หยาเป่าทำหน้าผิดหวังขึ้นมาทันที

“ถ้าอยากแข่ง หลังจากนี้ยังมีอีกหลายโอกาสเลยนะ” เฉียวซางปลอบ

“ย่าห์…”

หยาเป่าร้องตอบเบาๆ แสดงว่ามันเข้าใจแล้ว

จังหวะนั้นเอง ชิงเป่าก็ลอยกลับเข้ามาจากลานกลางแจ้งพอดี

มิเคลล่าหันไปมองทางที่ชิงเป่าอยู่แล้วพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวพอแข่งกับมังกรน้อยอสนีเสร็จ ก็คงถึงเวลาที่ต้องจัดแข่งให้ภูติเร้นเมฆาแล้วเหมือนกัน”

แข่งเหรอ? ชิงเป่าชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะเผยสีหน้าตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย

“เดี๋ยวฉันจะลองหาการแข่งดูแน่นอนค่ะ” เฉียวซางพยักหน้า

ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวฉันพาเจ้าถิงเป่าออกไปดูหน่อยว่าตอนนี้มันใช้ทักษะอะไรได้บ้างแล้วนะคะ”

จะว่าไป ตอนนี้เธอก็รู้แค่ว่าถิงเป่าปล่อยกระแสไฟได้อย่างเดียว ถ้าให้ลงแข่งเลย ก็คงมีแต่สั่งให้ “หลบ” “ปล่อยไฟฟ้า” หรือ “ลุกขึ้นมา” เท่านั้นเอง

มิเคลล่าแน่นอนว่าไม่มีปัญหาอะไรกับการกระทำของลูกศิษย์ของตน

เฉียวซางอุ้มมังกรน้อยอสนีมาถึงลานฝึกกลางแจ้ง ก่อนจะวางมันลงบนพื้นแล้วพูดว่า

“ลองปล่อยทักษะที่แกมีทั้งหมดออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ”

พอไม่ได้ทำพันธสัญญาก็จะดูข้อมูลในตำราอสูรไม่ได้ ดังนั้นก็ต้องใช้วิธีพื้นฐานที่สุด นั่นคือถามเจ้าสัตว์อสูรโดยตรง

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีพยักหน้าอย่างตั้งใจ จากนั้นก็เริ่มควบแน่นพลัง พริบตาเดียวกระแสไฟฟ้าสีเหลืองก็แลบแปลบล้อมรอบทั่วทั้งร่างของมัน ก่อนจะรวมตัวเป็นสายฟ้าหนึ่งเส้นผ่าลงไปบนพื้นดิน

เศษดินบางส่วนกระเด็นแตกกระจาย

ท่าใช้ไฟฟ้านี่เห็นกันทุกวันเลยนะ รู้อยู่แล้วล่ะว่ามีทักษะนี้…

เฉียวซางถามต่อว่า “มีอย่างอื่นอีกไหม?”

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีคิดนิดนึงก่อนจะพยักหน้า แล้วค่อยๆ ยกหางขึ้นแล้วฟาดลงพื้นแรงๆ

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ถิงถิง…”

มังกรน้อยอสนีรู้สึกอับอายอยู่หน่อยๆ สีหน้าหม่นลงอีกครั้ง จากนั้นก็ยกหางขึ้นแล้วฟาดลงอีกที

ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย… แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี

“ถิงถิง!”

มังกรน้อยอสนีเริ่มหงุดหงิด สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น จากนั้นมันก็ฟาดหางลงไปอย่างแรง

ฝุ่นฟุ้งขึ้นมากกว่าเดิม… เท่านั้น

มังกรน้อยอสนีหยุดนิ่งไปทันที

เฉียวซางไอเบาๆ แล้วถามว่า

“แกมีทักษะโจมตีด้วยหางอยู่จริงๆ ใช่ไหม?”

“ถิงถิง…”

มังกรน้อยอสนีพยักหน้าเบาๆ

“งั้นลองใช้พลังในร่างกายไปอัดรวมไว้ที่หางก่อน แล้วค่อยฟาดลงไป” เฉียวซางแนะนำ

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีชะงักไปนิด แล้วก็ทำหน้าจริงจังอีกครั้ง มันยกหางขึ้นสูง แล้วเริ่มรวบรวมพลัง พริบตานั้นเอง กระแสไฟฟ้าสีเหลืองบางเบาก็แลบขึ้นบริเวณหาง ทว่าไม่นานนักก็จางหายไป

มันฟาดหางลงพื้นอีกครั้ง ฝุ่นดินกระจายขึ้นมาเหมือนเดิม

“ถิงถิง…”

มังกรน้อยอสนีดูท้อแท้สุดๆ ถึงกับเริ่มสงสัยว่าจริงๆ แล้วมันมีทักษะนี้อยู่ในตัวเองจริงรึเปล่า

เฉียวซางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ในร่างกายของแกมีทั้งพลังประเภทมังกรแล้วก็ประเภทไฟฟ้า ถ้าของไฟฟ้าใช้ไม่ได้ผล ลองใช้พลังของประเภทมังกรดูสิ”

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีชะงักไปแว้บหนึ่ง ก่อนจะเริ่มมีสีหน้าจริงจังอีกครั้ง มันยกหางขึ้น แล้วเริ่มขับเคลื่อนพลัง

คราวนี้พลังสีเงินขาวก็ปรากฏขึ้นมาปกคลุมอยู่ที่หาง

และคราวนี้พลังนั้นไม่หายไปในทันที

เสียง “ปัง!” ดังขึ้นทันที หางที่ห่อหุ้มด้วยแสงสีเงินขาวฟาดลงบนพื้นอย่างแรง!

เศษหินกระเด็นกระจายออกไปทุกทิศทาง พื้นตรงจุดที่หางฟาดลงไปเกิดเป็นหลุมขนาดไม่น้อยเลยทีเดียว

“ถิงถิง!”

มังกรน้อยอสนีเห็นผลงานตัวเองก็ทำหน้าตื่นเต้นสุดๆ

หางมังกร ทักษะขั้นสูงของประเภทมังกร…

เฉียวซางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกดีใจขึ้นมา

ไม่นึกเลยว่ามังกรน้อยอสนีจะใช้ท่านี้ได้ทั้งที่อายุยังน้อยแบบนี้ แสดงว่ามันมีพรสวรรค์สูงมากจริงๆ!

ถึงตอนนี้เธอจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B แล้ว และได้พัฒนาพวกหยาเป่าและผ่านอะไรต่อมิอะไรมาเยอะจนเห็นสัตว์อสูรเก่งๆ มามากพอสมควร ทำให้ไม่ได้ตกใจจนออกนอกหน้าเหมือนตอนที่เห็นหยาเป่าใช้ทักษะระดับสูงฝนดาวตกได้ครั้งแรก แต่ก็อดดีใจไม่ได้อยู่ดี

หลังจากที่รู้สึกยินดีอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เรียกสติตัวเองกลับมาแล้วยิ้มพลางพูดว่า

“ดีมาก เรียนรู้ได้เร็วมาก แกยังมีอย่างอื่นอีกไหม?”

“ถิงถิง…”

มังกรน้อยอสนีกลับมาเป็นปกติแล้วลองรับรู้พลังในร่างกายอีกที ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

“ไม่มีแล้วเหรอ?” เฉียวซางถามย้ำ

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีส่ายหัวอีกครั้ง

ถ้าไม่มีแล้ว จะส่ายหัวทำไมล่ะ… เฉียวซางเริ่มงงๆ นิดหน่อย

จังหวะนั้นเอง ซุนเป่าที่ล่องหนและแอบแวะเข้ามาดูความวุ่นวายก็ร้องออกมา

“ซุนซุน~”

เจ้าหกมันบอกว่าไม่มีพลังเหลือแล้วน่ะ

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีพยักหน้า ยอมรับว่าพี่ใหญ่ของมันพูดถูก

“ซุนซุน~”

ถึงก่อนหน้านี้จะเคยได้ยินคำว่าพี่ใหญ่ระหว่างอยู่บนยานอวกาศตลอดหนึ่งเดือนครึ่ง แต่พอได้ยินอีกที ซุนเป่าก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้จนเผยตัวออกมา

แล้วมันก็เห็นมังกรน้อยอสนีที่เพิ่งบอกว่าไม่มีพลังเหลือแล้ว กำลังจ้องมันด้วยสายตาไม่ค่อยเป็นมิตร พร้อมกับมีสายฟ้าสีเหลืองกระตุกๆ แบบเหมือนปลั๊กหลุดแลบออกมาบนร่างกาย

ผลจากความเกลียดชังเปลี่ยนทิศยังไม่สิ้นสุดอีกเหรอเนี่ย…

เฉียวซางเริ่มรู้สึกแล้วว่าตอนนั้นที่เจอกับทูตเคราะห์ร้ายนั่น เธออาจจะโดนหลอกเข้าให้แล้วจริงๆ

“ซุนซุน……”

ซุนเป่าค่อยๆ ล่องหายไปอย่างเงียบๆ

“ถิงถิง……”

มังกรน้อยอสนีที่พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไปก็ทำหน้ารู้สึกผิดขึ้นมา

เฉียวซางเห็นสีหน้าของมันก็พูดปลอบว่า

“ไม่เป็นไรหรอก แกก็โดนผลของลักษณะเฉพาะตัวความเกลียดชังเปลี่ยนทิศเล่นงานอยู่นั่นแหละ ซุนเป่ามันเข้าใจแกดี”

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าที่ยังล่องอยู่ในอากาศก็ร้องตอบออกมา เห็นด้วยกับที่เจ้านายของตัวเองพูดทุกอย่าง

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีได้ยินแบบนั้นก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย

“ซุนเป่า ช่วยเอาน้ำยาฟื้นฟูพลังออกมาขวดนึง” เฉียวซางหันไปพูด

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าร้องรับทันที

ผ่านไปประมาณห้าวินาทีก็มีขวดน้ำยาฟื้นฟูพลังลอยขึ้นมากลางอากาศอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

แต่ในสายตาของเฉียวซาง มันก็คือซุนเป่าดึงวงแหวนออกมาแล้วหยิบของจากข้างในเท่านั้นเอง

เฉียวซางรับขวดมาจากอากาศแล้วยื่นให้มังกรน้อยอสนี

“ดื่มซะ เดี๋ยวแกพักฟื้นพลังก่อนนะ”

มังกรน้อยอสนีก็ว่าง่าย ยกขวดขึ้นดื่มจนหมด

สิบกว่านาทีผ่านไป เฉียวซางก็พูดขึ้นว่า

“คราวนี้ปล่อยทักษะที่แกยังไม่ได้แสดงเมื่อกี้ออกมาดูหน่อย”

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีพยักหน้า จากนั้นก็มองตรงไปข้างหน้าพร้อมกับเบิกตาโพลง แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบ!