บทที่ 1251: ออกเดินทาง

ในภูมิภาคจงคง เมืองเทียนอัน

โรงแรมเทียนหวัง

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้อง เฉียวซางยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองลงไปยังด้านล่างที่มีพวกสื่อมวลชนที่นั่งอยู่บนสัตว์อสูรประเภทบิน บินวนไปมาบนท้องฟ้าไม่หยุด ทำเอาเธอรู้สึกแอบขนลุกนิดหน่อย

“ทำไมพวกสื่อเยอะขนาดนี้กันนะ... ถ้าใครไม่รู้เรื่องก็คงคิดว่าโรงแรมนี้เกิดข่าวใหญ่โตอะไรขึ้นแล้วล่ะ...”

แต่ก็ยังดีที่โรงแรมเทียนหวังมีความเป็นส่วนตัวสูงมาก ข้างในมองออกไปข้างนอกได้ แต่ข้างนอกกลับมองเข้ามาข้างในไม่ได้เลย

เย่เซียงถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เก็บข้าวของไปด้วยพร้อมกับคอยกำชับว่า “พอไปถึงภูมิภาคจือเตี้ยนแล้ว อย่าลืมฟังคำสั่งอาจารย์ให้ดีๆ ล่ะ แล้วถ้าเจอพวกสัตว์อสูรประเภทผีที่ยุ่งยาก ก็ให้ซุนเป่าออกมาช่วยพูดคุยเจรจาก่อนนะ”

ถึงแม้เธอจะไม่เคยไปภูมิภาคจือเตี้ยนมาก่อน แต่ก็รู้ดีว่าร้อยละเก้าสิบเก้าเหตุการณ์ลี้ลับที่นั่น ล้วนมีสาเหตุมาจากสัตว์อสูรประเภทผีทั้งนั้น

ซุนเป่าก็เป็นสัตว์อสูรประเภทผีเหมือนกัน การจะคุยกับพวกสัตว์อสูรประเภทผีด้วยกันก็น่าจะสะดวกขึ้นหน่อย

คิดได้อย่างนั้น เย่เซียงถิงก็ย้ำอีกว่า “ที่ดีที่สุดก็คือให้ซุนเป่าเลิกซ่อนตัว แล้วอยู่ข้างนอกตลอดเวลาไปเลย”

“ซุนซุน!”

ซุนเป่ารู้ดีว่าพื้นที่ที่กำลังจะไปนั้น มันมีหน้าที่สำคัญมากที่ต้องทำ เลยเอามือทุบหน้าอกตัวเองเบาๆ เป็นการแสดงถึงความมั่นใจ ว่ามันจะปกป้องผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันให้ดีแน่นอน!

เฉียวซางถอนหายใจเบาๆ “แม่ค่ะ หนูน่ะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B แล้วนะ แถมซุนเป่าต่อให้ซ่อนตัวอยู่ก็ไม่เป็นไรหรอก พวกสัตว์อสูรประเภทผีตัวอื่นๆ ก็ยังมองเห็นมันอยู่ดี”

เย่เซียงถิงหัวเราะ “แหม เกือบลืมไปเลย ว่าลูกเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B แล้วนี่นา”

จริงเหรอคะแม่... หนูไม่เชื่อหรอก เพราะเมื่อเช้าแม่ยังเอาข่าวที่พาดหัวว่า “แชมป์การแข่งขันระดับภูมิภาคที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ เฉียวซาง” มาแชร์ในโซเชียลของตัวเองอยู่เลย... เฉียวซางได้แต่แอบบ่นในใจ

“ใช่แล้ว แม่เพิ่งลงไปข้างล่างซื้อขนมไว้ให้พวกสัตว์อสูรน่ะ ใส่ไว้ในกระเป๋าให้แล้วนะ ตอนเดินทางก็เอาออกมาให้หยาเป่ากับตัวอื่นๆ กินได้เลย” เย่เซียงถิงพูดไปพลาง จัดการปิดกระเป๋าเดินทางไปด้วย

“ชิงชิง~”

พอเธอกำลังจะรูดซิปกระเป๋าให้เรียบร้อย เสียงของชิงเป่าก็ดังขึ้นมาจากข้างๆ

เย่เซียงถิงหันไปมอง เห็นชิงเป่ากระพริบตาใสๆ ที่บริสุทธิ์ราวกับท้องฟ้าสีครามมองมาที่เธอ หัวใจของเธอก็พลันอ่อนลงไปทันที เธอถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า

“ชิงเป่าพูดว่าอะไรเหรอ?”

“มันบอกว่ามันอยากกินตอนนี้เลยค่ะ” เฉียวซางช่วยแปลให้

เย่เซียงถิงถึงกับรีบเปิดกระเป๋าออกอีกรอบ “อยากกินอะไรก็หยิบเลยนะ”

“ชิงชิง~”

ชิงเป่าหยิบถุงขนมออกมาหนึ่งถุง ก่อนจะยิ้มหวานอย่างพอใจ แล้วก็หมุนตัวเดินออกไป

เย่เซียงถิงถึงกับลืมเรื่องที่จะกำชับต่อ เพราะมัวแต่เคลิ้มไปกับรอยยิ้มของชิงเป่า

ผ่านไปสักพัก เธอจึงกลับมารวบรวมสติแล้วจัดการเก็บของต่อให้เสร็จ

ของทั้งหมดก็เก็บเรียบร้อยในที่สุด

ซุนเป่าก็ถอดวงแหวนออกมา แล้วก็ทำให้มันขยายใหญ่ขึ้น ก่อนจะเก็บสัมภาระทั้งหมดเข้าไปในวงแหวนนั้นอย่างคล่องแคล่ว

สายตาของเย่เซียงถิงก็เหลือบไปเห็นไข่สัตว์อสูรที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล เธอจึงถามขึ้นว่า...

“แล้วไข่สัตว์อสูรนี่จะทำยังไงดีล่ะ จะให้วางไว้ข้างนอกแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”

เฉียวซางมองตามสายตาของแม่ แล้วก็พยักหน้า “อื้ม ไข่สัตว์อสูรไม่เหมาะที่จะเก็บไว้ในวงแหวนของซุนเป่าหรอกนะคะ เพราะถ้าเก็บเข้าไปแล้วก็จะไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่มันจะฟักออกมา”

“จะไม่เป็นอะไรแน่นะ?” เย่เซียงถิงถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล

เธอเองตอนนี้ก็เปิดร้านเพาะเลี้ยงสัตว์อสูรอยู่ รู้ดีว่าบางทีไข่สัตว์อสูรบางประเภทเปราะบางมาก ถ้าเกิดอะไรขึ้นนิดหน่อย อย่างมากก็อาจพัฒนาได้ไม่ดี อย่างร้ายก็คือไข่เสียไปเลย

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” เฉียวซางตอบ “อาจารย์มิเคลล่าบอกว่า อุปกรณ์ที่ครอบอยู่รอบๆ ไข่สัตว์อสูรนี้คืออุปกรณ์ป้องกันไข่ที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว มันทั้งให้สารอาหาร แถมยังกันกระแทกและป้องกันการสั่นสะเทือนได้อีก ขอแค่ให้ไข่สัตว์อสูรวางอยู่ในนี้ก็ปลอดภัยหายห่วงแน่นอน”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี...” เย่เซียงถิงรู้สึกโล่งใจขึ้นมา แต่จู่ๆ เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ก่อนจะถามขึ้นด้วยความกังวลอีกครั้งว่า “แต่มันจะไม่ถูกขโมยไปใช่ไหม?”

จำได้ว่าเมื่อวานหลิวเหยาบอกว่า นี่เป็นไข่ของสัตว์อสูรประเภทมังกรที่ชื่อว่า “มังกรน้อยอสนี”

ถึงเธอจะไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน แต่ก็รู้ดีว่าไข่ของสัตว์อสูรประเภทมังกรมีมูลค่าสูงจนน่ากลัว

พอไปค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมในอินเทอร์เน็ต ก็มีแค่ข่าวคราวและข้อมูลนิดหน่อยเท่านั้น

แต่ก็น่าเสียดายที่เมื่อวานหลิวเหยาถูกเรียกตัวกลับไปด่วนหลังจากเฉียวซางได้แชมป์ เพราะมีข่าวว่าทางเบื้องบนอนุมัติงบประมาณมาให้เขาเร่งวิจัยรูปแบบการวิวัฒนาการขั้นต่อไปของสุนัขเพลิงเร้นลับ ไม่อย่างนั้นเธอก็คงจะได้ถามรายละเอียดเรื่องไข่ของมังกรน้อยอสนีได้มากกว่านี้

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ” เฉียวซางหัวเราะเบาๆ “ต่อให้พวกเขาไม่กลัวหนู อย่างน้อยก็ต้องกลัวอาจารย์มิเคลล่าบ้างล่ะน่า”

พูดตามตรง ต่อให้ตอนนี้เธอเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B แล้ว ก็ยังไม่กล้าเอาไข่สัตว์อสูรประเภทมังกรที่มีคุณสมบัติทั้งประเภทมังกรและประเภทไฟฟ้ามาเดินเล่นให้เห็นได้ง่ายๆ หรอก

แต่พอมีผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ S อย่างอาจารย์มิเคลล่าอยู่ข้างๆ ต่อให้มีไข่สัตว์อสูรประเภทมังกรเป็นสิบฟอง เธอก็มั่นใจว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน

เย่เซียงถิงกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่มิเคลล่าก็ปรากฏตัวขึ้นกลางห้องราวกับวาร์ปมาจากที่ไหนสักที่แล้วถามขึ้นว่า “ของทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วหรือยัง?”

“เตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ” เฉียวซางพยักหน้า

“งั้นก็ได้ เราออกเดินทางกันเลย” มิเคลล่าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เฉียวซางสะพายกระเป๋าที่ใส่ลู่เป่าอยู่ แล้วก็อุ้มหยาเป่าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

“ซุนซุน~” ซุนเป่าเดินมาที่ข้างโต๊ะ หยิบอุปกรณ์ที่ใส่ไข่สัตว์อสูรขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“ตั้งใจฟังที่อาจารย์บอกด้วยนะ แล้วพอไปถึงภูมิภาคจือเตี้ยนแล้วก็โทรหาแม่หน่อยนะ” เย่เซียงถิงที่รู้ดีอยู่แล้วว่าเวลานี้ลูกสาวต้องออกเดินทาง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหาย

“หนูจะโทรมาหาแน่นอนค่ะ” เฉียวซางคิดอะไรขึ้นมาได้ก็พูดขึ้นว่า “แม่ไหนๆแม่ก็มาถึงภูมิภาคจงคงแล้ว ทำไมไม่ลองเที่ยวให้ทั่วๆ ก่อนกลับล่ะคะ?”

เย่เซียงถิงหัวเราะออกมา “เที่ยวเทอะไรกันล่ะ ตอนนี้ไม่มีเวลาเลย ตั้งแต่ลูกคว้าแชมป์มาได้ โทรศัพท์แม่ก็แทบจะระเบิดอยู่แล้ว ราคาของสุนัขเขี้ยวเพลิงในร้านเพาะเลี้ยงสัตว์อสูรกับฐานสัตว์อสูรที่อื่นๆ ก็พุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ร้านของแม่ยังไม่ได้ขึ้นราคาเลย ตอนนี้ที่ร้านยุ่งจะตาย คนงานในร้านก็ตามเร่งให้แม่รีบกลับไป ไหนจะต้องทำอะไรอีกตั้งหลายอย่างก็คงต้องรอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน ถึงจะได้ออกไปเดินเที่ยวกับเขาบ้าง”

หยาเป่าที่อยู่ในอ้อมแขนของเฉียวซาง ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับอย่างตื่นเต้น

“ก็ได้ค่ะ” เฉียวซางถอนหายใจแล้วก็ยอมรับ

ถึงแม้ว่าตอนนี้เงินที่เธอมีจะมากพอให้แม่ใช้ได้ทั้งชีวิตแล้ว แต่เธอก็รู้ดีว่าแม่ไม่มีทางจะทิ้งธุรกิจที่ตัวเองสร้างมาอย่างง่ายๆ แบบนั้นหรอก

“อาจารย์ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอฝากเฉียวซางไว้ด้วยนะคะ” เย่เซียงถิงหันไปพูดกับมิเคลล่าด้วยสีหน้าจริงจัง

มิเคลล่ายิ้มและพยักหน้าเบาๆ “ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”

พูดจบ มิเคลล่ากับเฉียวซาง รวมทั้งหยาเป่าและซุนเป่าก็หายไปจากห้องทันที

เย่เซียงถิงมองดูห้องที่ว่างเปล่า ความรู้สึกหงอยเหงาแผ่ซ่านเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก...

ในเวลาเดียวกัน ข้างนอกโรงแรมเทียนหวัง พวกสื่อต่างๆ ก็ยังคงรายงานข่าวกันอย่างต่อเนื่อง

“แชมป์การแข่งขันระดับภูมิภาคในครั้งนี้ เฉียวซาง ตอนนี้พักอยู่ที่โรงแรมเทียนหวัง ตั้งแต่เมื่อคืนที่เธอเข้าไปในโรงแรมจนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่ได้ออกมาเลย พวกเราจะรออยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าจะได้เจอเธอครับ”

“ตอนนี้พวกเราอยู่บนท้องฟ้าเหนือตึกที่เฉียวซางพักอยู่ เราจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้สัมภาษณ์จากเฉียวซาง”

“ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงสี่สิบสามนาที ไม่รู้ว่าเฉียวซางตื่นรึยัง เมื่อวานเธอเพิ่งผ่านการแข่งขันที่หนักหนาสาหัสมา ฉันเชื่อว่าเมื่อคืนเธอน่าจะหลับสนิทไปเลยจนอาจจะยังไม่ตื่นค่ะ”

“แชมป์การแข่งขันระดับภูมิภาคที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ตอนนี้พักอยู่ที่โรงแรมเทียนหวังซึ่งอยู่ด้านหลังฉันนี่เองค่ะ จริงๆ แล้วฉันรู้สึกกังวลนิดหน่อยนะคะ ทุกคนก็รู้ว่าเธอมีราชาผีวงแหวนที่สามารถใช้ทักษะข้ามพิกัดมิติได้ ไม่แน่ว่าเฉียวซางอาจจะออกจากโรงแรมนี้ไปแล้วก็ได้ค่ะ”