บทที่ 29: แกต้องเป็นระดับ S อย่างแน่นอน

สุนัขเขี้ยวเพลิงไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการถูกจู่โจมอย่างกระทันหัน มันพึ่งจะมารู้ตัวก็ตอนบอลอยู่ใกล้มันมากแล้ว

โชคดีที่ลูกบอลในในระดับแรกไม่ได้เร็วนัก สุนัขเขี้ยวเพลิงเพียงยกขาหน้าและขาหลังฝั่งซ้ายขึ้น ลูกบอลก็ไหลผ่านข่องว่างของตัวมันไปได้แบบสบายๆ

เครื่องขว้างบอลทั้งสองเครื่องยิงลูกพร้อมกัน ตัวเครื่องของมันหมุนเป็นครั้งคราวเพื่อเปลี่ยนทิศทางในการยิง

หลังจากหลบไปได้ประมาณหนึ่งนาที สุนัขเขี้ยวเพลิงก็เริ่มคุ้นเคยกับวิถีของลูกบอลมากขึ้น ท่าทางของมันก็เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น

มันเริ่มปล่อยให้บอลเข้าใกล้และหลบในวินาทีสุดท้ายและใช้การเคลื่อนไหวให้น้อยที่สุด

เฉียวซางสังเกตสิ่งนี้ด้วยความพึงพอใจ การหลบหลีกดังกล่าวต้องใช้ทักษะการตอบสนองมากในระดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ความตั้งใจของเฉียวซางในวันนี้ไม่ใช่แค่เพียงฝึกหลบความเร็วในระดับนี้เท่านั้น

เมื่อเห็นว่าสุนัขเขี้ยวเพลิงไม่มีปัญหากับระดับแรก เธอจึงลุกขึ้นและปรับเครื่องขว้างบอลทั้งสองเครื่องไปที่ระดับสอง

ความเร็วของลูกบอลในระดับแรกอยู่ที่ประมาณ 3 เมตรต่อวินาที ในขณะที่ระดับสองเพิ่มขึ้นเป็น 5 เมตรต่อวินาที

และเมื่อนำขนาดห้องที่ใหญ่เพียงไม่กี่เมตรมาพิจารณา สุนัขเขี้ยวเพลิงจึงต้องหลบลูกบอลสองลูกจากทิศทางที่ต่างกันทุกๆ สามวินาที

ด้วยความเร็วระดับนี้ สุนัขเขี้ยวเพลิงดูคล่องตัวน้อยลง หลังจากหลบบอลลูกหนึ่งได้สำเร็จ บอลอีกลูกก็จะตรงเข้าใส่ในทันที ด้วยอัตราการยิงที่ถี่ขึ้น มันเลยพลาดโดนลูกบอลอัดไปสองสามลูก

ลูกเทนนิสที่ใช้ในเครื่่องนี้เป็นแบบลูกบอลยางกลวงๆ ฉะนั้นต่อให้โดนเข้าจังๆมันก็ไม่เจ็บ

ในเวลาหนึ่งนาที สุนัขเขี้ยวเพลิงหลบลูกบอลไม่พ้นถึงห้าลูก เฉียวซางจึงเดินไปกดปุ่มสีแดงเพื่อหยุดเครื่อง

“ย่่าห์?” สุนัขเขี้ยวเพลิงเอียงศีรษะด้วยความสับสน มันมองไปที่เจ้านายของมันและเห่า หยุดทำไม? มันยังเล่นไม่เสร็จเลย

เฉียวซางนั่งยองๆข้างสุนัขเขี้ยวเพลิง ปลดกำไลแรงโน้มถ่วงออกจากขาขวาแล้วยิ้ม

“เราไม่ได้มาที่นี่กัันเพื่อเล่น แต่เพื่อทดสอบว่าผลการฝึกที่ผ่านมามันคืบหน้ามากน้อยแค่ไหนต่างหาก”

“ย่าห์!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สุนัขเขี้ยวเพลิงก็ใช้ขาหลังดันตัวเองขึ้น จากนั้นตบหน้าอกด้วยขาหน้าขวาที่เพิ่งปลดพันธนาการ มันพร้อมโชว์สิ่งที่มันฝึกฝนมาตลอดให้เจ้านายมันเห็นแล้ว!

เมื่อเห็นสุนัขเขี้ยวเพลิงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเฉียวซางก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวมัน

“มาลองกันอีกครั้งเถอะ”

สุนัขเขี้ยวเพลิงรู้สึกได้ถึงความฮึกเหิม มันวิ่งไปที่กระเป๋าเป้สะพายหลังของเฉียวซาง หยิบแว่นกันแดดเจ็ดคู่ออกมา หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มันก็เลือกแว่นกันแดดทรงสามเหลี่ยมสีเขียวเข้มขึ้นมาใส่

“ย่าห์!”

สุนัขเขี้ยวเพลิงกลับมาที่เดิม พยักหน้าอย่างจริงจังให้กับเฉียวซาง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉียวซางก็รู้ว่าสุนัขเขี้ยวเพลิงกำลังจะเอาจริง

"งั้นขอให้โชคดี" เธอให้กำลังใจอีกครั้ง จากนั้นจึงเริ่มเปิดใช้งานเครื่องที่ความเร็วระดับสอง

เมื่อถอดกำไลแรงโน้มถ่วงออก ความเร็วของสุนัขเขี้ยวเพลิงก็อยู่ในอีกระดับจากก่อนหน้า ความเร็วของบอลระดับสองไม่สามารรถสัมผัสตัวมันได้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากผ่านไปสองนาที เฉียวซางก็เพิ่มความเร็วอีกครั้ง ในความเร็วระดับสามความเร็วของลูกบอลเพิ่มขึ้นสองเท่าเป็น 10 เมตร/วินาที แต่ถึงจะเร็วมากขึ้นยังไง ก็ยังคงไม่มีบอลลูกไหนเลยได้สัมผัสเข้ากับตัวของสุนัขเขี้ยวเพลิง

แม้เฉียวซางจะรู้อยู่แก่ใจว่าสุนัขเขี้ยวเพลิงพัฒนามากขึ้นขนาดไหน กระนั้นพอได้มาเห็นด้วยตาตัวเองจริงๆเธอก็ยังคงปลื้มปริ่มอย่างบอกไม่ถูก หลังจากผ่านไปสองนาทีความเร็วก็เพิ่มเป็นระดับสี่

ความเร็วเพิ่มขึ้นจาก 10 เมตร/วินาที เป็น 20 เมตร/วินาที อาจเพราะไม่คุ้นชินและไม่ทันได้ระวัง ทำให้บอลลูกแรก ลูกสอง และลูกสามโดนเข้าที่ตัวของสุนัขเขี้ยวเพลิงอย่างจัง

ดูเหมือนว่าปฏิกิริยาตอบสนองของสุนัขเขี้ยวเพลิงจะอยู่ที่ประมาณ 10 เมตรต่อวินาที

เฉียวซางวิเคราะห์พลางเดินออกไปจะกดหยุดเครื่อง

“ย่าห์!” สุนัขเขี้ยวเพลิงประท้วงขึ้นทันที

อย่าพึ่งหยุด! มันยังไหว!

เฉียวซางผงะไป เธอไม่ได้คิดเลยว่าสุนัขเขี้ยวเพลิงจะสังเกตุเห็นการกระทำของเธอท่างกลางทุ่งลูกบอลที่พุ่งเข้ามาหาอย่างต่อเนื่อง

เพราะเป็นความต้องการของเจ้าตัว เธอเลยไม่ได้หยุด ไม่งั้นมันอาจจะงอนเธอและกระทบกับการกินอาหารและการสอบได้

สุนัขเขี้ยวเพลิงหันความสนใจไปที่ลูกบอลอีกครั้ง ก่อนหน้ามันไม่ทันได้ระวังเพราะความเร็วเพิ่มสูงขึ้นอย่างกระทันหัน

หลังจากการฝึกฝนที่ผ่านมาทั้งหมด มันจะยอมให้เจ้าลูกบอลนี่เอาชนะมันได้ยังไง?

ด้วยความประหลาดใจของเฉียวซาง สุนัขเขี้ยวเพลิงที่โดนลูกบอลทุกลูกก็จับจังหวะของมันได้อย่างรวดเร็ว

จากการโดนทุกๆสองสามลูก มันก็ก้าวหน้าไปสู่การหลบได้สองในสาม จากนั้นก็หลบได้เก้าในสิบ

ความก้าวหน้าของมันเร็วจนน่าทึ่่ง!

เฉียวซางอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับความพยายามและศักยภาพของสุนัขเขี้ยวเพลิง สามสิบนาทีต่อมาสุนัขเขี้ยวเพลิงก็ดีขึ้นมากไปอีกครั้งนี้มันโดนโจมตีแค่ครั้งเดียวในสี่สิบครั้ง

เนื่องจาก สุนัขเขี้ยวเพลิงไม่ได้แสดงอาการเหนื่อยล้าใดๆ เฉียวซางจึงไม่ได้หยุดการทำงานของเครื่อง

ในตอนแรก เธอแค่ต้องการทดสอบแบบง่ายๆ เพื่อให้ไม่กระทบกับผลการสอบในวันพรุ่งนี้

พรุ่งนี้วันที่ 10 มิถุนายน เป็นการทดสอบการรับเข้าเรียนแบบพิเศษของโรงเรียนมัธยมเซินซุ่ย และเธอต้องการให้เจ้าหมาของเธออยู่ในสภาพที่พร้อมที่สุด

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าตอนนี้้มันเป็นมากกว่าการทดสอบความเร็ว—มันกลายเป็นการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง

ถ้าปล่อยเอาไว้ สภาพร่างกายของมันคงไม่เพียบพร้อมในวันพรุ่งนี้แน่

เฉียวซางลังเล กำลังคิดว่าควรยกเลิกการฝึกดีไหม ทันใดนั้น สุนัขเขี้ยวเพลิงอีกตัวที่เหมือนกับตัวแรกทุกประการก็ปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่าทางด้านซ้ายของมัน!

เฉียวซางยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอขยี้ตาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้มีอาการประสาทหลอน

เหตุการณ์ผิดธรรมชาติแบบนี้อาจหมายถึงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือทักษะใหม่!

เธอตรวจสอบตำราอสูรทันที

ชื่อ: สุนัขเขี้ยวเพลิง*

คุณสมบัติ: ไฟ

ระดับ: ระดับเริ่มต้น (133/1000)+

ทักษะ: กัด (ขั้นต้น 74/100)+, พุ่งเข้าชน (ขั้นกลาง 198/500)+, เขี้ยวเพลิง (ขั้นกลาง 188/500)+, เพลิงปะทุ (ขั้นกลาง 232/500)+, แยกเงา (เริ่มต้น 2/100)+

คะแนน: 55

ในเวลาเพียงไม่กี่วันของการฝึก ทักษะทั้งหมดก็พัฒนาขึ้นมากเว้นเพียงแค่กัด เฉียวซางได้ตรวจสอบข้อมูลทุกคืนก่อนนอน และตอนนี้เธอก็ต้องประหลาดใจเพราะมันมีทักษะใหม่ที่เรียกว่าแยกเงา

เฉียวซางค้างไปทันที เพราะแยกเงาเป็นทักษะระดับกลาง เฉกเช่นเดียวกับเขี้ยวเพลิง สุนัขเขี้ยวเพลิงพึ่งปลุกทักษะเพลิงปะทุมาไม่นานแต่ตอนนี้มันได้ปลุกทักษะใหม่แล้ว แถมนั่นยังเป็นถึงทักษะระดับกลาง

โดยปกติแล้วการเรียนรู้ทักษะจะใช้เวลานานและจำเป็นต้องมีคำการฝึกสอนอย่างเฉพาะเจาะจง

ผู้ฝึกสัตว์อสูรมือใหม่หลายคนจะส่งสัตว์ของพวกเขาไปที่สถาบันเพื่อเรียนรู้ทักษะที่ต้องการ

สถาบันฝึกอบรมเหล่านี้ได้รับความนิยมเหลือเชื่อในปัจจุบัน ขอแค่ชำนาญในการปลุกทักษะระดับกลางเพียงแค่อย่างน้อยทักษะเดียวก็เรียกว่ามีกินมีใช้ไปทั้งชาติ

เฉียวซางกดปุ่มหยุดเครื่องขว้างบอล สายตามองไปที่สุนัขเขี้ยวเพลิงอย่างเชิดชู

“ย่าห์?” สุนัขเขี้ยวเพลิงมองไปรอบๆ ด้วยความสับสน จากนั้นจึงหันไปมองเจ้านายของมัน ทำไมบอลถึงหยุด?

โดยไม่ทันได้ตั้งตัวเฉียวซางก็เริ่มยกยอมัน “สุนัขเขี้ยวเพลิง ถ้ามีการจัดอันดับพรสวรรค์ แกจะเป็นต้องเป็นระดับ S อย่างแน่นอน”

“ย่าห์~” สุนัขเขี้ยวเพลิงส่งเสียงร้องอย่างขวยเขิน

ทำไมจู่ๆมันถึงได้รับคำชม? ไม่คาดไม่ฝันมาก่อนเลย

ช่วงเวลาต่อมา สุนัขเขี้ยวเพลิงตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างและหันไปมองทางซ้ายมือ

“หย๊าาาาา!!!”

สุนัขเขี้ยวเพลิงปล่อยเสียงร้องด้วยความตกใจ และรีบวิ่งมาหาเฉียวซางที่อยู่ไม่ไกลด้วยความเร็วที่สูงกว่าการหลบลูกบอลหลายเท่าตัวและกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของหญิงสาว