ตอนที่ 7 จินเอ้อ: แม่หนูคนนั้นน่ะเอง!

หอบูชา

"แม่หนูคนนั้นน่ะเหรอ?" จินเอ้อพูดอย่างงุนงง

อาจารย์หลิงยวน เขาเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้างในตอนนั้น เธอเป็นวิญญาณจารย์สามัญชนที่ดี มีพลังวิญญาณโดยกำเนิดระดับเก้า และมีวิญญาณการต่อสู้คือ ราชาวิหคเพลิง

ตอนนี้เธอน่าจะเป็นปรมาจารย์วิญญาณแล้วใช่ไหม?

เขาเคยเป็นกังวลว่าจะทำยังไงดีถ้าลูกชายหาคู่ที่เหมาะสมไม่ได้ แต่ดูเหมือนเขาจะกังวลเกินเหตุไปหน่อย

เขาประเมินเจ้าลูกชายคนนี้ต่ำไปจริงๆ

"ตาแก่ ความจริงลูกก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน สี่ปีผ่านไป เธอยังมีลูกอยู่ในใจ ไม่อย่างนั้นมันอาจจะไม่สำเร็จจริงๆ ก็ได้" จินซาพูด

ตอนที่เขาไปกับเฉียนสวินจี๋ครั้งแรก พูดตามตรง เขาไม่มั่นใจเลย

แต่เมื่อได้เจอเธอจริงๆ เขาก็รู้สึกโชคดี โชคดีที่ยังไม่สายเกินไป

ถ้าเวลาผ่านไปอีกสักสองสามปี หรือนานกว่านั้น ส่วนตัวเขาคิดว่ามันพูดยากจริงๆ

"พวกแกคุยกันหรือยังว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่?" จินเอ้อถาม

นี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

จินซาพยักหน้าและพูดว่า "อาจารย์หลิงยวนเป็นเด็กกำพร้า เลยไม่ต้องขออนุญาตพ่อแม่ ลูกอยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จภายในไม่กี่วันนี้ ยิ่งเร็วยิ่งดี"

เขาพูดความคิดของตัวเองออกมา ก็แหม ฟังก์ชันหลักที่สำคัญที่สุดของระบบเขาคือการมีลูกดกวาสนาดีนี่นา ยิ่งเร็วมันก็ยิ่งดีอยู่แล้ว

"ดี ปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่พ่อเอง แกกลับไปรอฟังข่าวเถอะ ในฐานะลูกชายของพรหมยุทธ์จระเข้ทองคำ พ่อจะจัดงานแต่งของแกให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติแน่นอน" จินเอ้อพูดอย่างมีความสุข

การที่ลูกชายได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา ก็ถือว่าไม่ทำให้ดวงวิญญาณของเธอบนสวรรค์ต้องผิดหวัง

"ตกลง ตาแก่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ลูกกลับก่อนนะ ถึงเวลาแล้วก็บอกลูกด้วยล่ะ" พูดจบ จินซาก็ทำท่าจะหันหลังเดินออกไป

จินเอ้อเรียกเขาไว้แล้วพูดว่า "อีกสองวันพาเธอมาที่บ้านด้วยนะ พ่ออยากเห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้หน่อย"

จินซาหันกลับมา ส่งเสียงตอบรับ แล้วเดินออกจากหอบูชาไป

จินเอ้อมองตามหลังเขาไปแล้วพึมพำว่า "ในที่สุดเขาก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ..."

เมื่อก้าวออกจากหอบูชา เขาก็ถอนหายใจยาว

เรื่องใหญ่ในชีวิตของเขาในที่สุดก็ลงตัวเสียที จากนั้นเขาก็มองไปทางวังสังฆราชแล้วยิ้ม

ทันทีที่เขากลับมา เฉียนสวินจี๋ก็รีบกลับวังสังฆราชไปทันที เพราะงานของเขาวันนี้ค่อนข้างหนัก

"พรุ่งนี้ พรุ่งนี้จะพาอาจารย์หลิงยวนไปหาตาแก่"

พอคิดได้ดังนั้น หัวใจของจินซาก็สว่างไสวขึ้นมาทันที

อีกด้านหนึ่ง

โรงเรียนวิญญาณจารย์

ภายในห้องทำงาน

อาจารย์หลิงยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า

"จินซา ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ อย่าให้ฉันรอนานเกินไปล่ะ"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ลอยเข้ามา

"อาจารย์หลิงยวนอยู่ไหมคะ?" เสียงนั้นเป็นของเด็กสาววัยใส

แค่ฟังเสียง อาจารย์หลิงยวนก็รู้ว่าใคร มันคือเสียงของนักเรียนหญิงแถวหน้าในชั้นเรียนของเธอ ระดับพลังวิญญาณของเธออยู่ใเกณฑ์เฉลี่ย และเธอมักจะกล้าถามคำถามเวลาไม่เข้าใจเสมอ

เธอเอ็นดูแม่หนูคนนี้มาก

อาจารย์หลิงยวนเปิดประตู ลูบหัวเด็กสาวแล้วพูดว่า "เสี่ยวเซียว มีอะไรไม่เข้าใจที่ครูสอนเหรอจ๊ะ?"

เธอมีรอยยิ้ม รอยยิ้มที่เสี่ยวเซียวไม่เคยเห็นมาก่อน

ดวงตากลมโตของเสี่ยวเซียวกระพริบปริบๆ เต็มไปด้วยความสงสัย

เธอรู้สึกว่าอาจารย์ดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก แต่เธอก็บอกไม่ถูกว่าเปลี่ยนไปยังไง

แต่สิ่งที่เธอมั่นใจได้คือ อาจารย์กำลังยิ้ม

"ค่ะอาจารย์ หนูยังไม่ค่อยเข้าใจบทเรียนที่สามในคาบเรียนค่ะ"

เมื่อเห็นอาจารย์มีความสุข เสี่ยวเซียวก็ยิ้มตามและขอคำชี้แนะอย่างนอบน้อม

ภายในห้องทำงาน อาจารย์หลิงยวนอธิบายให้เสี่ยวเซียวฟังอีกครั้ง

นี่ไม่ใช่การอู้งาน ใครใช้ให้เธอมาถามล่ะ?

นักเรียนที่กล้าพูดและถามคำถามอย่างนอบน้อมย่อมเป็นที่รักของอาจารย์เสมอ

แน่นอนว่าพวกเกรียนเป็นข้อยกเว้น

หลังจากส่งเสี่ยวเซียวกลับไปแล้ว อาจารย์หลิงยวนก็เริ่มจัดเอกสารและเตรียมการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้ ในฐานะอาจารย์ที่โรงเรียนวิญญาณจารย์ นอกจากการบ่มเพาะประจำวันแล้ว เวลาที่เหลือก็ใช้ไปกับการเตรียมการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้

วังสังฆราช

เฉียนสวินจี๋กำลังนั่งจมกองเอกสารอย่างขะมักเขม้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวิญญาณจารย์ทะเลาะวิวาทที่ไหนสักแห่ง หรือปัญหาที่เกิดขึ้นในพื้นที่ต่างๆ แค่ครึ่งวันที่ไม่ได้จัดการก็ทำให้เขางานล้นมือแล้ว

"ในที่สุดก็จัดการงานราชการเสร็จสักที เหนื่อยชะมัด!"

เฉียนสวินจี๋ถอนหายใจยาวแล้วบิดขี้เกียจ

"ฉันอิจฉาชีวิตของน้องจินจริงๆ ไว้ฉันได้เป็นสังฆราชเมื่อไหร่ ฉันจะรีบส่งต่อตำแหน่งนี้ให้เร็วที่สุดเลย งานสังฆราชนี่หมายังไม่อยากทำ เหนื่อยอย่างกับหมา" เฉียนสวินจี๋บ่นอุบ

ในความเป็นจริง สิ่งที่เฉียนสวินจี๋ไม่รู้ก็คือ งานของสังฆราชจริงๆ แล้วไม่ได้เยอะขนาดนั้น

เหตุผลที่มันดูเยอะสำหรับเขาก็เพราะเฉียนเต้าหลิวแอบบงการอยู่เบื้องหลัง

จุดประสงค์ก็เพื่อให้เฉียนสวินจี๋ปรับตัวได้เร็วขึ้น ไม่อย่างนั้นถ้าแม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างวิญญาณจารย์ทะเลาะวิวาทต้องมารายงาน แล้วจะมีอัศวินผู้พิพากษาและหัวหน้าสาขาของวิหารวิญญาณไว้ทำไม?

มีแต่เฉียนสวินจี๋เท่านั้นที่ถูกปิดหูปิดตา

ถ้าเฉียนสวินจี๋รู้ เขาคงด่าออกมาว่า "ตาแก่นั่นเจ้าเล่ห์จริงๆ"

ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก วิญญาณจารย์คนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกองเอกสารพะเนินเทินทึก แล้วพูดว่า "นายน้อย ยังมีอีกขอรับ"

"ทำไมยังมีอีก...?" เฉียนสวินจี๋พูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด

วิญญาณจารย์พูดว่า "นายน้อยไม่ต้องห่วง นอกจากพวกนี้แล้ว ยังมีอีกเพียบ รับรองว่าจุใจแน่นอนขอรับ"

ได้ยินดังนั้น เฉียนสวินจี๋ก็ถลึงตาใส่เขา ไม่พูดอะไร แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปอย่างขยันขันแข็ง

"น้องจิน น้องจิน นายควรจะดีใจกับชีวิตตอนนี้ของนายไว้นะ พี่ชายคนนี้อิจฉาจนไม่รู้จะอิจฉายังไงแล้ว" เฉียนสวินจี๋คิดในใจ

สวนหลังบ้านคฤหาสน์ตระกูลจิน

จินซานอนอยู่บนเก้าอี้โยกแล้วจามออกมา

"ใครคิดถึงคนหล่ออย่างฉันอีกแล้วเนี่ย? อาจารย์หลิงยวนเหรอ?"

เฉียนสวินจี๋: ...

【หน้าต่างสถานะระบบ: จินซา】

【วิญญาณจารย์: วิญญาณจารย์หนึ่งวงแหวน (18/100)】

【แหวนวิญญาณ: สีม่วง (1000 ปี)】

【วิญญาณการต่อสู้: เฉียนฮวน (พันมายา) (ไม่ทราบระดับ)】

【ตระกูล: ผู้นำตระกูลจิน】

【ทายาท: 0】

【แต้ม: 0】

【พื้นที่พิเศษ: ไม่มี】

【ร้านค้าพิเศษ (ปลดล็อกแล้ว)】

ในเวลานี้ หลังจากจินซากลับมาจากหอบูชา เขาก็เริ่มศึกษาระบบ

"ระบบ ทำไมร้านค้าพิเศษถึงขึ้นว่า 'ปลดล็อกแล้ว' ล่ะ?" จินซาถามอย่างสงสัย

ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มจินตนาการถึงสินค้าในร้านค้า ในฐานะคนที่อ่านนิยายมาเยอะ เขารู้ดีว่าร้านค้าระบบคืออะไร

มันไม่เพียงแต่มีทุกอย่างที่จินตนาการได้ แต่ยังมีสิ่งที่คาดไม่ถึงอีกด้วย

【ร้านค้าพิเศษจะปลดล็อกก็ต่อเมื่อแต้มของโฮสต์ถึงระดับที่กำหนดเท่านั้น】

【นอกจากนี้ โฮสต์จะได้รับแต้มทุกครั้งที่แต่งงาน ทุกครั้งที่มีลูก และทุกครั้งที่ทายาทปลุกวิญญาณการต่อสู้】

แค่สองประโยคก็อธิบายเงื่อนไขการปลดล็อกร้านค้าพิเศษได้แล้ว

แต่มันไม่ได้บอกสิ่งที่สำคัญที่สุด: ต้องใช้แต้มเท่าไหร่?

มันไม่บอกตัวเลขที่แน่นอนด้วยซ้ำ จะให้เขาเดาเอาหรือไง?

จินซาโบกพัดจีบ เมินเฉยต่อระบบ แล้วเริ่มศึกษาหน้าต่างสถานะด้วยตัวเอง

พลังวิญญาณของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ เมื่อคืนเขาบ่มเพาะไปพักหนึ่ง แต่วันนี้มันก็ยังคงอยู่ที่สิบแปด

ถ้าพึ่งพาแต่การบ่มเพาะของตัวเอง เขาคงไม่รู้ว่าจะได้เลื่อนขั้นเป็นมหาวิญญาณจารย์เมื่อไหร่

จบตอน