บทที่ 41 ปลาขุมทรัพย์ชั้นที่สอง

บทที่ 41

ปลาขุมทรัพย์ชั้นที่สอง

หลี่ฟู่เฉินถอนหายใจยาวและกล่าวอย่างเรียบเฉย“ปลาขุมทรัพย์เหล่านี้ มันสำหรับข้าด้วยเช่นกัน ข้าขออภัยด้วย”

สีหน้าของฮวงซี่เทียนแสดงออกอย่างเย็นชา“น้องหลี่ ถ้าเจ้ายืนยันที่จะพังความสนิทสนมกับเพื่อนร่วมทีมของพวกเรา ในฐานะเพื่อนศิษย์ อย่าโทษข้าหากข้าไร้ความปราณี”

ซ่วด!

อากาศถูกแทงทะลวงด้วยหมัดในทันทีทันใด กำปั้นเหี้ยมโหดขนาดเท่าก้อนอิฐปรากฏต่อหน้าหลี่ฟู่เฉิน

หลี่ฟู่เฉินตอบโต้หมัดด้วยฝ่ามือโดยใช้วิชาฝ่ามือภูผาทลายต้านหมัดของฮวงซี่เทียน

ปัง!

เมื่อพลังฝ่ามือและพลังหมัดปะทะกันเสียงระเบิดดังสะท้านขึ้นในอากาศควบคู่กับแรงลมที่ถาโถมเข้ามา

ฮวงซี่เทียนถอยห่างออกไปสามก้าว ขณะที่หลี่ฟู่เฉินถอยไปสี่ก้าว

“เจ้าโต้พลังหมัดของข้า…”ฮวงซี่เทียน เหล่ตามอง

เมื่ออายุ17ปี ฮวงซี่เทียนได้บรรลุขั้นที่เจ็ดของขอบเขตพลังลมปราณสำหรับเคล็ดวิชานิกายเริ่มต้นของนิกาย วิชาลมปราณสีม่วงของเขาอยู่ในขั้นที่ห้า ในสถานการณ์ปกติ หลี่ฟู่เฉินซึ่งเป็นผู้มาใหม่อยู่ขอบเขตพลังลมปราณขั้นที่หกไม่น่าจะสามารถโต้หมัดเดียวจากเขาได้

“ลองดูพลังหมัดของข้าอีกครั้ง” ฮวงซี่เทียนจุดประกายความแข็งแกร่งและพลังลมปราณหมัดชกนั้นให้ความรู้สึกราวกับลูกอุกกาบาตที่ตกลงมาจากฟากฟ้าและตรงดิ่งไปที่หลี่ฟู่เฉิน

หลี่ฟู่เฉินสังเกตเห็นพลังหมัดของฮวงซี่เทียน เขาตัดสินใจไม่ยากตอบโต้ ลูกกลมที่เท้าของหลี่ฟุ่เฉินค่อยๆลอยออกจากพื้น เขาก็ยกตัวเองขึ้นจากผิวลูกกลมและปล่อยลูกเตะเป็นสายๆดังฝนตกลงไปหาฮวงซี่เทียน

"ท่าไม่ดีละ!"

ฮวงซี่เทียนไขว้แขนเพื่อเข้าสกัดลูกเตะที่โถมเข้ามาอย่างมากมาย

ปึงง!

หนึ่งในลูกเตะฟาดลงที่ไหล่ของฮวงซี่เทียน จนล้มลงกับพื้น

“นี่เหรอคือความแข็งแกร่งของศิษย์นิกายคังเหลียน…”

ความมึนงงยังคงเกาะกุมมือขวาของหลี่ฟู่เฉินความสามารถของฮวงซี่เทียนเกินความคาดหมายของเขา ถ้าไม่ใช่วิชาหยกแดงขั้นที่เจ็ด เขาคงต้องต่อสู้แลกกันอย่างน้อย นับร้อยครั้งก่อนที่จะเอาชนะฝ่ายตรงข้าม

“พื้นฐานของเขาไม่ได้ดีไปกว่าของข้า แต่ทักษะการต่อสู้ของเขานั้นยอดเยี่ยมมากไม่มีใครเหมือน”

การถูกลูกเตะจังๆจากหลี่ฟู่เฉิน ครึ่งหนึ่งของร่างกายฮวงซี่เทียนถึงกับมึนชาเพราะพลังลมปราณและเลือดของเขาถูกอุดกั้น

ในโลกของยุทธภพ การบ่มเพาะที่สูงขึ้นไม่ได้รับประกันความสามารถในการต่อสู้ที่สูงขึ้น จุดประสงค์ของวิชายุทธ์คือเอาชนะความแข็งแกร่งแม้ว่าผู้นั้นอ่อนแอ วิชายุทธ์มีความแข็งแกร่งในรูปแบบวิชา แต่มนุษย์นั้นมีความยืดหยุ่น มีเพียงการปรับและใช้วิชายุทธ์อย่างเหมาะสมเท่านั้นที่จะสามารถแสดงศักยภาพที่แท้จริงของวิชายุทธ์ออกมาได้

เป็นที่ชัดเจนว่าพลังเตะของหลี่ฟู่เฉินได้รับการฝึกฝนให้อยู่ในสภาวะสุดขั้ว

“พี่ฮวง ข้าขออภัย”

หลี่ฟูเฉินปัดขจัดคู่ต่อสู้ของเขา

ฮวงซี่เทียน จับไหล่ของเขาด้วยใบหน้าซีดเซียว

***

ด้วยจิตสำนึกของเขาที่ครอบงำบนตะขอ โลกที่อยู่ใต้ทะเลสาบราวกับว่าอยู่ต่อหน้าต่อตาหลี่ฟู่เฉิน

ในไม่ช้าหลี่ฟู่เฉินเพ่งความสนใจไปที่ปลายาวหนึ่งเมตรซึ่งมีกระแสไฟฟ้าเล็กน้อยไหลผ่านลำตัวดั่งสายน้ำหมึกสีน้ำเงิน

“นี่คือปลาชั้นที่สองนั่น มันคือ ปลาไฟฟ้าสีน้ำเงิน!” ดวงตาของหลี่ฟู่เฉินเปล่งประกาย

ปลาขุมทรัพย์ชั้นที่หนึ่งมีค่าร้อยแต้มต่อกิโลกรัม แต่ปลาชั้นที่สองมีมูลค่าพันแต้มต่อกิโลกรัม! ว่ากันว่าการกินปลาขุมทรัพย์ชั้นที่สองนั้นเกือบเทียบเท่ากับการแช่ตัวในสระน้ำทิพย์

แต่ในหมู่ศิษย์นิกายชั้นนอกนั้นแทบจะไม่มีใครที่สามารถจับปลาขุมทรัพย์ชั้นสองได้ ครั้งสุดท้ายที่มีคนทำได้ ก็เมื่อสามเดือนก่อน หลี่ฟู่เฉินวางคันเบ็ดไว้ข้างปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินอย่างระมัดระวัง

ดูเหมือนว่าปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินจะไม่ชอบเหยื่อและจะไม่กัดเหยื่อโดยทันที

หลี่ฟู่เฉินยิ้มเฝื่อนๆโดยทั่วไปแล้วปลาชั้นนที่สองชอบเหยื่อที่ดีกว่าของชั้นนที่สอง แต่ราคาของเหยื่อชั้นที่สองนั้นค่อนข้างแพงอยู่ที่ 50เหรียญทองต่อกล่องมันมีราคาถูกกว่าทองคำถึงกว่าสิบเท่า

หลี่ฟู่เฉินไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น เขายังคงยืนกรานและขยับตะขอตรงหน้าปากปลาไฟฟ้าสีน้ำเงิน

มันยังคงเป็นเหยื่อล่อชั้นที่หนึ่งและเนื่องจากมันอยู่ด้านหน้าปากปลาไฟฟ้าสีน้ำเงิน ปลาก็อ้าปากกว้างและเตรียมพร้อมที่จะกลืนกินเหยื่อ ความเร็วของปลานั้นเร็วเกินกว่าตะขอจะจับได้ทัน แต่โชคดีที่สติของหลี่ฟู่เฉินยังคงติดอยู่กับเบ็ด

ทันทีที่ปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินติดกับเหยื่อล่อของหลี่ฟู่เฉินได้ เขาจับคันเบ็ดและพยายามเกี่ยวเข้ากับปากปลา

ด้วยความแข็งแกร่งที่อธิบายไม่ได้ ปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินเกือบดึงหลี่ฟู่เฉินลงไปในทะเลสาบ

“นี่คือความแข็งแกร่งของหนึ่งพันกิโลกรัมเป็นอย่างน้อย!”

ด้วยท่าทางที่มั่นคงและร่างกายที่เอนตัวไปด้านหลังหลี่ฟู่เฉินผลักร่างกายตนเองและพลังลมปราณจนถึงขีดสุด

สาด!

“ออกมาจากน้ำเดี๋ยวนี้!”

พื้นผิวของทะเลสาบมีคลื่นไฟฟ้าเข้ามา พร้อมกับปลาสายน้ำหมึกน้ำเงิน เสียงแตกระแหงดังจนได้ยิน

“ช่างเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่มาก ข้าขอปลาขุมทรัพย์ชั้นที่หนึ่งอีกตัวหนึ่งได้ไหม?”

“ข้าเกรงว่านี่จะไม่ใช่ปลา”

เมื่อทุกคนให้ความสนใจหลายคนรีบเข้ามายืนดูอยู่ข้างหลังหลี่ฟู่เฉิน

“ออกมาจากน้ำ เร็วเข้า!”

หลี่ฟู่เฉินดึงแขนทั้งสองข้างของเขาอย่างแรง คันเบ็ดโค้งเป็นดังรูปพระจันทร์เสี้ยว อย่างไม่เคยมีมาก่อน! คันเบ็ดในมือของหลี่ฟู่เฉินซึ่งเป็นคันเบ็ดชั้นที่สองมีมูลค่า3,000เหรียญทองและมันไม่ควรจะโค้งงอได้มากเท่านี้!

ตู้ม!

กระแสน้ำพวยพุ่งขึ้น ปลาสายน้ำหมึกสีน้ำเงินยาวหนึ่งเมตรทะลุโผล่พ้นผิวน้ำและพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เมื่อกระแสไฟฟ้าประทะกับอากาศ เสียงแตกระแหงดังจนได้ยินชัดเจน

“โอ้ สวรรค์ นี่มันคือปลาไฟฟ้าสีน้ำเงิน!”

“การต่อต้านสวรรค์เป็นสิ่งที่ขัดกับกฎธรรมชาติ เขาเป็นปรมาจารย์นักตกปลากลับมาเกิดใช่หรือไม่”

ทุกคนต่างตกตะลึง สิ่งที่ตามมาหลังจากคือเสียงลมหายใจอย่างหนักหน่วงและจ้องเขม็งไปที่ปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินอย่างตะกละตะกลาม

หลี่ฟูเฉินไม่ได้สนใจเกี่ยวกับผู้คนที่อยู่ข้างหลัง เขาหยิบก้านคันเบ็ดของเขาและเอื้อมมือออกไปจับปลาไฟฟ้าสีน้ำเงิน

แคร้ก!

ด้วยประกายไฟฟ้า มีมือมาคว้าตัวปลา แต่นั่นมันไม่ใช่มือของหลี่ฟู่เฉิน

มันเป็นมือของเยาวชนกำยำ

การประเมินค่ากระแสไฟฟ้าของปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินที่ต่ำไป มันทำให้ร่างกายเยาวชนผู้นั้นเป็นอัมพาตชั่วครู่ในขณะที่ควันสีเขียวพวยพุ่งออกจากมือของเขา

หลี่ฟู่เฉินจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างเยือกเย็น เขาคว้าปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินออกจากมือเด็กหนุ่มผู้กำยำผู้นั้น

ปลาไฟฟ้าสีน้ำเงินยังคงดิ้นรน แต่เมื่อมันออกมาจากทะเลสาบ ความแข็งแกร่งของมันก็ลดลงอย่างรวดเร็ว และการคายปะจุไฟฟ้าก่อนหน้านี้ มันไม่สามารถหนีออกจากมือของหลี่ฟู่เฉินได้

"กล้าดียังไง!"

เมื่อฟื้นตัวจากอาการอัมพาตชั่วขณะ เด็กหนุ่มผู้กำยำจ้องมองหลี่ฟูเฉิน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

“ไปซะ!”

หลี่ฟู่เฉินไม่แสดงความปราณีใด ๆ ต่อผู้ที่เอารางวัลของคนอื่นเป็นของตนเอง

“เจ้ารนหาที่ตาย เจ้ากล้าพูดน้ำเสียงแบบนี้กับรุ่นพี่โล่” เด็กหนุ่มผิวสีแทนที่ยืนอยู่ข้างๆพูดอย่างหนักแน่น

“ข้าไม่คุ้นเคยกับเจ้า ฉะนั้นโปรดอย่ามาขวางข้า”

หลี่ฟู่เฉินโยนปลาลงในตะกร้าที่ทำขึ้นมาเป็นพิเศษ

“ออกไป? มันคงไม่ง่ายนักหรอก”

เยาวชนผิวแทนเอื้อมมือจับไหล่ของหลี่ฟู่เฉิน

หลี่ฟู่เฉินเอียงตัวหลบ หลีกเลี่ยงมือที่จะเข้ามาจับ เขาหมุนตัวกระโดดขึ้นไปกลางอากาศและส่งลูกเตะหลายสิบลูกไปที่เยาวชนผิวแทน การเตะของเขาเหมือนห่าฝนที่กระหน่ำมาไม่ยั้ง ผู้ชมจำนวนมากหน้าซีดเซียวตกอกตกใจและคิดว่าหลี่ฟู่เฉินไม่ได้เอาชนะได้ง่าย

เด็กหนุ่มผิวสีแทนกลับมาอีกครั้งและอีกครั้ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ พยายามที่จะทนต่อลูกเตะ

เมื่อเขามาอยู่ที่ขอบแท่น เด็กหนุ่มกำยำก็ออกกระบวนท่า

เช่นเดียวกับหลี่ฟู่เฉินเขาใช้ทักษะลูกเตะด้วยเช่นกัน

ถ้าการเตะของหลี่ฟู่เฉินเป็นเหมือนพายุหมุนอันรุนแรง สายฟ้าที่โดดเด่นก็คงเป็นคำอธิบายที่สมบูรณ์แบบสำหรับลูกเตะของเด็กหนุ่มผู้กำยำผู้นี้ พวกเขาทั้งคู่ดูดุร้าย และเมื่อกวาดขา ลูกเตะของหลี่ฟู่เฉินถูกปัดออก

ปัง!

หลี่ฟู่เฉินถูกแรงพลังลมปราณบังคับใถอยหลัง

“ขอบเขตพลังลมปราณขั้นที่แปด!” อารมณ์ของหลี่ฟู่เฉินแปรปรวน

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มผิวแทน คือเด็กหนุ่มผู้กำยำกล่าวขึ้นอย่างชัดเจน “เจ้ามีสองทางเลือก หนึ่งมอบปลาของเจ้าทั้งหมด หรือสองเอาชนะข้าเหมือนลูกหมา”

คำประกาศของเขาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร ทุกคนรอบ ๆ รู้ว่าเด็กหนุ่มผู้กำยำผู้นี้คงไม่ล้อเล่นเป็นแน่

“เจ้าผู้มาใหม่ผู้นี้ช่างโชคร้ายที่สุดโล่ไคอยู่ในขั้นที่แปดของพลังลมปราณ เมื่อ 3เดือนก่อนเขาเอาชนะศิษย์อาวุโสที่อยู่ขั้นที่เก้า”

“มนุษย์ตายเพื่อแสวงหาความมั่งคั่งและนกตายเพื่อแสวงหาอาหาร สำหรับข้าแล้วผู้น้อยคนนี้ไม่ได้ล้อเล่นเช่นเดียวกัน”

(หมายเหตุ: มนุษย์เสียชีวิตเพื่อแสวงหาความมั่งคั่งและนกตายเพื่อแสวงหาอาหารหมายถึงเมื่อหลงไหลสิ่งนี้จนยอมละทิ้งทุกสิ่งแม้แต่ชีวิตของตัวเอง)

ทุกคน ณ ที่นั้นเริ่มกระจายออกและขยายพื้นที่ให้ใหญ่พอสำหรับพวกเขาทั้งสองคน.....