บทที่ 40 เดินเกมพิชิตความมืด

เมื่อหยางเฉินก้าวออกมาจากบ้านผีสิง ภายนอกก็เข้าสู่ยามเย็นแล้ว แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดลงบนใบหน้า ทำให้เขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

หยางเฉินกดโทรศัพท์แจ้งความ ไม่นานนักตำรวจก็มาถึงที่หน้าบ้านผีสิง

เขาถูกเชิญไปให้ปากคำและเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เริ่มตรวจสอบศพที่ถูกพบภายในบ้านผีสิง ก่อนเปรียบเทียบข้อมูลกับฐานข้อมูลพลเมือง ผลที่ได้สร้างความสะเทือนใจอย่างยิ่ง บางศพเป็นประชาชนที่เคยหายตัวไปนานแล้ว

หนึ่งในนั้นหายสาบสูญไปถึงห้าปี แต่จากสภาพความสดใหม่ของศพกลับยืนยันว่าเพิ่งเสียชีวิตได้ไม่เกินสัปดาห์ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลการเฆี่ยนตีและร่องรอยการทารุณกรรม

นี่เป็นหลักฐานชัดเจนว่าฆาตกรได้เลี้ยงเหยื่อเหล่านี้ไว้เหมือนสัตว์ทดลอง ก่อนจะฆ่าทิ้งก็ใช้วิธีทรมานทางกายและจิตใจอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ผู้เคราะห์ร้ายจมอยู่ในความทุกข์ทรมานที่ไร้ทางหลุดพ้น

ตำรวจเคยพบคดีลักษณะโหดร้ายเช่นนี้มาแล้วหลายแห่งในประเทศ ล้วนแต่มีรูปแบบการทารุณก่อนฆ่าเหมือนกันทุกประการ ทั้งหมดต่างเลวร้ายเกินจะบรรยายและครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน

แต่มีสิ่งที่พิเศษ ผู้ต้องสงสัยรายนี้มาจากต่างประเทศ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ตำรวจสามารถจับกุมตัวอาชญากรที่มีเชื้อสายและความเชื่อมโยงจากภายนอกประเทศได้ ตำรวจหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะสามารถสืบสาวไปถึงเครือข่ายที่ใหญ่กว่านี้จากปากคำของเขา

หยางเฉินยืนเงียบ มองเหตุการณ์ตรงหน้า พลันในใจเริ่มเชื่อมโยงเรื่องราวเข้าด้วยกัน

“ถ้าตำรวจมั่นใจว่าคดีเหล่านี้เกี่ยวพันกัน แปลว่าหลักฐานในมือพวกเขาต้องหนักแน่นแน่... และพลังงานเบื้องหลังคงไม่พ้นอวิ๋นหมิง…”

จากการเผชิญหน้ากับโลกนั้นมาหลายครั้ง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าโลกที่ตนมีชีวิตอยู่นี้ก็คือคลังสินค้า ของพวกผู้ลาดตระเวนจากอีกโลกหนึ่งและพวกเขาต้องการเครื่องสังเวยที่ถูกปนเปื้อน เพื่อแลกกับพลังอำนาจ

และวิธีสร้างการปนเปื้อนที่ได้ผลที่สุด ก็คือการทำให้เหยื่อทนทุกข์ทรมานจนวิญญาณสกปรกเหมือนกับสิ่งที่ฆาตกรพวกนี้ทำมาโดยตลอด

ความจริงในใจของหยางเฉินเริ่มชัดขึ้นแต่เขาไม่ได้บอกความลับเกี่ยวกับอวิ๋นหมิงให้ตำรวจรู้เพราะเขาไม่อยากถูกสงสัยว่าเป็นพวกเดียวกับอาชญากร หากถูกมองอย่างนั้น ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำก็ล้างความผิดไม่ออก

เมื่อเสร็จสิ้นการให้ปากคำ ตำรวจแจ้งว่าเขาจะได้รับรางวัลตอบแทนเหมือนครั้งก่อน ถือเป็นการยืนยันคุณงามความดีที่ช่วยเปิดโปงอาชญากรรมร้ายแรง

หยางเฉินรู้สึกหิว จึงยังไม่รีบกลับห้องพัก แต่แวะไปที่ร้านอาหารก่อน

“เจ้าของร้าน จำสัญญาได้ใช่ไหมครับ มื้อนี้ผมขอกินฟรีนะ”

เจ้าของร้านเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “นายแน่ใจนะว่าไปถ่ายทอดสดในบ้านผีสิงจริง?” เขายังไม่ค่อยจะเชื่อแต่ก็ยอมทำตามที่เคยรับปากไว้ ยกอาหารมาเสิร์ฟโดยไม่คิดเงิน

หลังอิ่มท้องและเดินกลับห้องพัก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเหยียนชิง เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในบ้านผีสิงให้เธอฟัง

เหยียนชิงกำลังตามสืบกลุ่มองค์กรต่างประเทศ เพราะเธอปักใจเชื่อว่าคนที่ฆ่าพี่สาวของเธอก็เกี่ยวพันกับพวกนั้นเช่นกัน

เมื่อเขากลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ก็เห็นเธอพิงรออยู่ที่หน้าประตูห้องเขา มองเขาด้วยสายตาจริงจัง

“ครั้งหน้าที่คุณจะทำภารกิจ…ให้ฉันไปด้วยได้ไหม?” เหยียนชิงถามเสียงหนักแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ถ้าได้อยู่ใกล้คุณ ฉันอาจจะตามรอยเจอคนที่ฆ่าพี่สาวของฉันสักที”

หยางเฉินสบตาเธอ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “ภารกิจครั้งต่อไป…ผมยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆ ผมไม่สามารถพาคุณไปได้ มันอันตรายเกินไป”

คำตอบของเขาชัดเจน แต่ในหัวใจกลับมีบางสิ่งสั่นไหว…

“จะเข้าไปนั่งสักหน่อยไหม?”

“ไม่ล่ะ” เหยียนชิงปฏิเสธ เพราะเธอกะว่าจะกลับขึ้นไปข้างบน “ฉันยังต้องไปรดน้ำผักที่ระเบียงอยู่”

แต่หยางเฉินก็รีบเรียกเธอเอาไว้ มือของเขามีถุงดินปลูกเพิ่มขึ้นมา “เหยียนชิง ตอนเดินผ่านริมถนน ฉันเลยซื้อดินปลูกมาให้หนึ่งถุง เค้าว่าดินชนิดนี้เหมาะกับปลูกผัก เลยเอามาฝากเธอ”

ดินที่มีพลังวิญญาณ ผนวกกับเสื้อคลุมแห่งความแค้นของเหยียนชิง ก็น่าจะปลูกผักที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นขึ้นได้ หยางเฉินรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

หลังจากยกดินไปส่งให้ หยางเฉินก็ถือโอกาสเข้าไปชมระเบียงบ้านของเหยียนชิงอีกครั้ง คราวนี้หน้าหนาหน่อย ขอยกผักและผลไม้ที่มีพลังวิญญาณติดมือกลับมาด้วย

มองดูหยางเฉินที่ก่อนหน้านี้เพิ่งทำตัวเย็นชา แต่ตอนนี้กลับอุ้มผักผลไม้เต็มกะละมัง เดินฮัมเพลงออกไป เหยียนชิงถึงกับยืนงง ไม่เข้าใจอาการกลับกลอกของเขา

อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากนัก พฤติกรรมไม่เกรงใจของหยางเฉินกลับแสดงให้เห็นว่าเขาเห็นเธอเป็นเพื่อนจริงๆแล้ว

กลับมาถึงห้อง หยางเฉินก็อัญเชิญเจ้าแมวดำออกมา

พอเห็นผักผลไม้ที่เต็มกะละมังอยู่บนโต๊ะ แมวดำก็เบิกตาโตเป็นประกาย ถึงขั้นทำท่าทางเหมือนเลียปากราวกับคน

มันหันหน้ามองหยางเฉิน แล้วร้องเหมียวๆ คล้ายถามว่า “กินได้หรือยัง?”

เมื่อเห็นเจ้าของพยักหน้า มันก็พุ่งตัวเข้าใส่ทันที กินผักผลไม้ที่มีพลังวิญญาณจนหมดเกลี้ยงในคราวเดียว

ในสายตาที่มองผ่านดวงตาหยิน-หยาน ร่างของแมวดำปกคลุมไปด้วยไอความมืดที่เข้มข้นกว่าเดิม การกลืนกินพืชผักที่มีพลังวิญญาณทำให้มันแข็งแกร่งขึ้น แม้จะยังไม่เพียงพอให้มันอัพเวลแต่ก็ถือว่าก้าวหน้าไปอีกขั้น

“ตำรวจน่าจะให้รางวัลฉันอีก จากที่ได้ยินมา ครั้งนี้เบาะแสที่ฉันให้ไปสำคัญมาก คราวก่อนให้ตั้งห้าหมื่น ครั้งนี้น่าจะมากกว่านั้น ถือว่าได้กำไรโดยไม่คาดคิดเลย”

“แต่ช่วงนี้ ฉันควรโฟกัสไปที่เกมมากกว่า ถ้ามันเกี่ยวพันกับอวิ๋นหมิงจริง การเคลียร์เกมอาจทำให้ฉันได้ข้อมูลเพิ่ม เวลาต้องเจอภารกิจอันตรายแบบนั้นอีก ก็จะได้มีการเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า หรือบางที ฉันอาจหาทางบุกไปถึงฐานที่มั่นของศัตรูในเกม จับรายชื่อสายลับของพวกมันทั้งหมดได้ ใครจะไปรู้ บางทีสมาชิกที่แฝงตัวอยู่…อาจรวมถึงพวกที่อยู่ในโลกนี้ด้วย”

ในความเป็นจริง หยางเฉินยังไม่มีพลังมากพอจะต่อกรกับพวกอาชญากร เพราะชีวิตเขามีเพียงครั้งเดียวแต่ในเกมนั้น เขา ในฐานะผู้ลาดตระเวนยังมีสิทธิ์ที่จะฟื้นคืนชีพได้อีกหลายครั้ง

เขาย่อมมีความลำเอียงอยู่แล้ว แต่เดิมหยางเฉินก็หวังจะใช้เกมอวิ๋นหมิง เป็นบันไดสู่ความรุ่งเรือง ทุกวันนี้ก็ยังคิดแบบนั้น เพียงแต่ต่างออกไปตรงที่ เขาไม่คิดจะพึ่งพาพลังความมืดอีก แต่จะก้าวขึ้นมาด้วยการต่อสู้กับความมืดแทน

เงินรางวัลจากตำรวจ หรือค่าคอมมิชชันจากงานทดลองพักในบ้านผี แม้จะน้อยกว่าที่คิด แต่ก็ได้มาอย่างสบายใจ ไม่ต้องรู้สึกผิด และไม่ต้องฝันร้ายยามค่ำคืน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หยางเฉินเปิดเกมอวิ๋นหมิง”

【คุณกำลังเดินอยู่บนถนนในหมู่บ้าน ถนนที่ว่างเปล่าเป็นเหมือนคู่หูของผู้ลาดตระเวน คุณกำลังปฏิบัติหน้าที่ลาดตระเวน เสียงเคลื่อนไหวจากมุมหนึ่งทำให้คุณระแวดระวัง】

【ในพงหญ้าตอนกลางคืน มักจะแฝงไปด้วยแมลง มีบางครั้งที่อาจเจอแมลงระดับดาว ซึ่งถือเป็นภัยคุกคามที่ซ่อนอยู่】

【คุณหยิบกริชเปื้อนเลือดจากกระเป๋า เดินเข้าไปใกล้พงหญ้าข้างถนน】

【คุณรู้สึกขอบคุณสายลับที่มอบไอเท็มเหนือธรรมชาติให้ คุณมองว่าเขาเชื่อถือได้มากกว่าสายลับคนก่อน คุณคิดจะบ่มเพาะเขาไว้ให้ดี ในสายตาคุณ เขาเป็นคนที่มุ่งไปทางแสงสว่างเหมือนคุณ】

“ชมเกินไปแล้ว…” หยางเฉินอดเก้อๆเขินๆไม่ได้ ผู้ลาดระเวนเล่นชมเขาเสียยกใหญ่ แบบนี้จะเป็นการพยายามสร้างความสนิทสนมหรือเปล่า?

【คุณไม่ได้พบแมลงใดๆในพงหญ้า แต่กลับมี กระต่ายป่าวิ่งออกมา คุณคว้ามันไว้ได้ กำลังจะย่างเป็นอาหารค่ำ】

【แต่แล้วทันใดนั้น แผ่นป้ายเรียกวิญญาณในกระเป๋ากลับร้อนระอุ วังวนสีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าคุณ เสียงของผู้เรียกวิญญาณดังออกมาจากภายใน】

【นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เรียกวิญญาณติดต่อคุณผ่านแผ่นป้าย คุณจึงให้ความสำคัญอย่างยิ่ง】

【เขาบอกคุณว่าตำแหน่งของผู้ลาดตระเวนคนที่รบกวนสายลับของคุณถูกเปิดเผยแล้ว อยู่ที่หมู่บ้านถู่โกวทางตอนเหนือของหมู่บ้านเหมืองถล่ม】

【ที่นั่นเป็นอาณาเขตของกึ่งเทพฝ่ายศัตรู ด้วยสถานะของผู้เรียกวิญญาณเองจึงไม่สะดวกที่จะไปกำจัดผู้ลาดตระเวนคนนั้น】

【เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้ลาดตระเวนคนนั้นตามมารังควานสายลับของคุณ บางทีคุณจำเป็นต้องโจมตีเสียก่อน รีบไปยังหมู่บ้านถู่โกว กำจัดผู้ลาดตระเวนที่ชั่วร้ายคนนั้น】

【ผู้เรียกวิญญาณยังมอบข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับหมู่บ้านถู่โกวให้ หมู่บ้านแห่งนั้นถูกกึ่งเทพตนหนึ่งปกครองมาตั้งแต่สามปีก่อน นับแต่นั้น หมู่บ้านรอบๆ ก็เริ่มมีเหตุการณ์คนหายเกิดขึ้น…】