บทที่ 7 บันทึกการทำธุรกรรมที่มองไม่เห็น

หยางเฉินเดินตามหลังเหยียนชิงด้วยความครุ่นคิด เขาเข้ามาในห้อง 3407 ภายในมุมมืดมีแสงสีจางๆส่องออกมา กล้องไลฟ์สดเพิ่งจับภาพเหตุการณ์ที่หน้าประตูไว้ได้

ผู้ชมในไลฟ์: “ผู้ช่วยสาวที่พิธีกรไลฟ์หามา สองผมม้ายาว ใบหน้ารูปไข่ ปากสีเชอร์รี่ ถูกใจผมเลย”

หนึ่งในผู้ชม: “มองดูใกล้ๆก็สวยจริงๆแต่ทำไมหน้าคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?”

ผู้ชมในไลฟ์: “อยากจะบอกว่าหน้าคล้ายหลานสาวคุณรึเปล่า”

หนึ่งในผู้ชม: “เลิกพูดเถอะฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น แค่รู้สึกว่าเคยเห็นในหนังสือพิมพ์ ดูเหมือนจะเป็นนักข่าวแต่จำรายละเอียดไม่ได้”

ผู้ชมอีกคนที่แสดงความคิดเห็น: “นักข่าว? นักข่าวปกติไม่ค่อยปรากฏในหน้าหนังสือพิมพ์นะ คุณแน่ใจเหรอว่ามองไม่ผิด”

……

หยางเฉินเอาใจจดจ่อกับเงาผีแขวน ไม่ได้สนใจว่ามุมไลฟ์สดมีคนแสดงความเห็นอะไรบ้าง

เขาสังเกตเห็นเหยียนชิงเดินตรงไปยังเงาผีแขวนใต้พัดลมเพดาน ทุกย่างก้าวมีความลังเล ไม่กี่ก้าวก็หันมาส่งมือเรียกหยางเฉินให้ตามมา

หยางเฉินหันไปมองกล้องไลฟ์สดที่ตั้งอยู่มุมกำแพง แล้วจึงตามเหยียนชิงต่อ

ยิ่งเข้าใกล้ผีแขวนคอ ความหนาวเย็นในอากาศยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาเห็นเงามืดในห้องแล้วขนลุกจนผิวเป็นหนังไก่

ในมุมมองของตาเหนือธรรมชาติ “ตาเห็นผี” เขาเห็นพลังอาฆาตที่หมุนวนรอบตัวแล้วรวมตัวอยู่ใต้พัดลม นั่นคือแหล่งความหนาวและรวมทุกความอาฆาตแค้น

ถ้าเป็นแค่เหตุการณ์อุบัติเหตุธรรมดา ความอาฆาตไม่ควรแรงขนาดนี้ แสดงว่าคำพูดของเหยียนชิงอาจเป็นจริง การตายของพนักงานหญิงมีปมลึกลับ

ทั้งสองยืนอยู่ใต้พัดลม เธอมีเท้าเปล่าสีฟ้าใสแขวนอยู่ห่างจากเหยียนเฉินไม่ถึงครึ่งเมตร ผ่านตาเหนือธรรมชาติเขามองเห็นสิ่งที่เหยียนชิงมองไม่เห็น จึงไม่ก้าวเข้าไป แต่เงยหน้ามองผีแขวนคออย่างสนใจ

ร่างที่เกิดจากพลังอาฆาตรุนแรง มองเห็นเป็นผู้หญิง ผมยาวมัดเป็นสองผมม้าเหมือนเหยียนชิง

นี่อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

หยางเฉินมองหลังเหยียนชิง ผมม้าของเธอสั่นไหวเบาๆ ตามการเคลื่อนไหว คล้ายเส้นบะหมี่ยืดหยุ่น เหมือนผีแขวนคอ

เหยียนชิงเดินตามทิศทางที่ไม้ทั้งสามชี้ไป แสดงว่ามีเบาะแสที่ตำรวจยังไม่พบ

ใบหน้าของเธอดูเคารพเป็นอย่างยิ่ง ริมฝีปากสีเชอร์รี่สั่น พูดกระซิบบางสิ่งที่คนอื่นฟังไม่ออก ดูเหมือนมนต์คาถาแต่ไม่ชัดเจน

“เกือบเจอแล้ว เบาะแสเกือบเจอแล้ว…ขอโทษด้วยนะ ที่ฉันมาช้าไปหน่อยแต่เร็วๆนี้เธอจะหลุดพ้นแล้วล่ะ…”

เธอพูดกระซิบแล้วหยุดอยู่ที่ตู้ไม้สีแดงใกล้ผนัง เธอชูมือเล็กๆออกมา มือกลมมน เล็บเรียวยาว แผ่นหน้าตู้เริ่มมีแสงสีฟ้า

เธอเปิดลิ้นชักตู้ ลิ้นชักว่างเปล่า

หยางเฉินมองแล้วพูดขึ้น “ว่างเปล่า ถ้ามีเบาะแสก็คงไม่ทิ้งไว้ที่นี้หรอก”

“ไม่ เบาะแสอยู่ตรงนี้” เหยียนชิงยืนยัน “ครั้งนี้ฉันคิดว่าจะสำเร็จซะอีก”

เธอดึงลิ้นชักออกทั้งหมด พลิกคว่ำเผยรหัสล็อกสี่ตัว

“รหัสล็อก? มีช่องลับในลิ้นชักด้วยเหรอเนี้ย” เหยียนชิงตกใจ

ของที่ซ่อนด้วยรหัสควรสำคัญมาก การวางไว้ด้านนอกแบบนี้ดูอันตรายแต่กลับปลอดภัยซะงั้น?

“ลองเปิดดู อาจมีอะไรอยู่ข้างในก็เป็นได้”

หยางเฉินแตะลิ้นชัก รู้สึกเย็นมือ และดูแข็งแรง เหมือนจะเป็นโลหะแต่ไม่รู้ชนิดแต่ที่แน่ๆไม่ใช่ไม้

เขาจึงยกเลิกความคิดในการใช้ค้อนงัด “เสียดายไม่รู้รหัส เปิดไม่ได้ ต้องให้ร้านช่างกุญแจช่วย”

ทันทีที่พูด เขาเห็นเหยียนชิงเริ่มหมุนรหัสแล้ว

รหัสสี่ตัว มีโอกาสถูกต้องแค่ 1 ใน 10,000

เพิ่งคิดถึงตรงนี้อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียง “กึก” ของกุญแจล็อกโค้ด ล็อกเกอร์ถูกหมุนเปิดออกมาได้สําเร็จ! โอกาสเพียงหนึ่งในหมื่นแต่ดันเดาถูกซะอย่างนั้น?

ทุกขั้นตอนดำเนินไปอย่างราบรื่นไม่มีสะดุด หยางเฉินมองไปที่เหยียนชิงที่เปิดลิ้นชักโลหะ ภายในบรรจุถุงพลาสติกสีดำ

เมื่อหยิบถุงพลาสติกสีดําออกมาและเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในคือเอกสาร ดูเหมือนเป็นบันทึกการทำธุรกรรมระหว่างบริษัทหนึ่งกับองค์กรผิดกฎหมายต่างประเทศ

วันที่ 23 มิถุนายน: สถานที่ สะพานโค้งที่สาม สวนสาธารณะเฟิงหู เมืองบินเฉิง สิ่งของ ไตหมูคู่หนึ่ง

วันที่ 5 กรกฎาคม: สถานที่ บ้านร้างหมายเลข 59 ชานเมืองหมู่บ้านเหล็ก เมืองหวังไห่ เมืองบินเฉิง สิ่งของ ปืนเรมิงตัน 5 กระบอก

วันที่ 9 กันยายน: สถานที่ เมืองบินเฉิง บ้านผีสิงแห่งความสิ้นหวัง สวนสนุกธีมตัวตลก สิ่งของ หุ่นคน

…...

เอกสารที่ดูเหมือนเป็นบันทึกการทำธุรกรรมเหล่านี้ปรากฏต่อหน้าหยางเฉิน แต่ละบรรทัดเป็นสิ่งของที่ไม่เหมาะกับการปรากฏต่อสาธารณะ บางชิ้นไม่มีคำเรียกแทนที่เหมาะสม จึงต้องบันทึกชื่อจริงตรงๆ

“นี่คือหลักฐานสำคัญ” หยางเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพเอกสารเก็บสำรองไว้

แต่พอถ่ายเสร็จและเปิดอัลบั้มภาพดู ปรากฏว่าเอกสารบันทึกการทำธุรกรรมที่ถ่ายไปกลับว่างเปล่า

“กล้องถ่ายรูปไม่สามารถถ่ายเอกสารนี้ได้ นี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน”

หยางเฉินอึ้งไปชั่วขณะ สิ่งนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน เวลาที่ใช้เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ถ่ายภาพวิญญาณ มักจะไม่ปรากฏอะไรขึ้นเลย

หรือว่าเอกสารนี้ จะไม่เคยมีอยู่จริง?

“แล้วเธอรู้รหัสล็อกได้ยังไงกัน แค่ลองเดาแล้วโชคดีใช่ไหม”

หยางเฉินเงยหน้าขึ้นทันทีและสังเกตเห็นสีหน้าของเหยีนชิงที่ดูผิดปกติ

ฝ่ามือเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้า ใบหน้ามีแววหม่นหมอง

“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

หยางเฉินถามเบาๆ ขณะเริ่มรู้สึกเคารพและเกรงใจหญิงสาวคนนี้มากขึ้น

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ตอนนี้หญิงสาวคนนี้กลับดูลึกลับและน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

เธอคงจะไม่ใช่วิญญาณหรอกใช่ไหม?

แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะเขามีดวงตาหยิน-หยาง สามารถมองเห็นวิญญาณได้แต่เธอยังมีอุณหภูมิร่างกายปกติเหมือนมนุษย์ธรรมดา

“ฉันตามหามาสามปีแล้วล่ะ พี่สาวก็บอกฉันมาสามปีแล้วแต่ทำไมยังไม่เจออะไรเลย หรือหลักฐานทั้งหมดจะถูกเอาไปหมดแล้ว”

เหยียนชิงพูดอย่างมุ่งมั่น

แปะ! กล่องโลหะว่างเปล่าตกลงพื้นดังตุบ เงียบสงบอยู่บนพื้น

เอกสารที่วางอยู่บนกล่องโลหะ กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร