บทที่ 14 สามการทดสอบเบื้องหน้าพระพุทธรูป

ภายในหอพระใหญ่ แสงสลัวทอดตัวลงมา สร้างบรรยากาศน่าขนลุกชวนให้หวาดกลัว

พระพุทธรูปสีดำมืดนั้นโดดเด่นสะดุดตา ทุกคนต่างเห็นได้ชัด นักท่องเที่ยวที่ขี้กลัวบางคนคิดว่าควรจะคุกเข่าก้มกราบพระพุทธรูปองค์นี้สักสามครั้งก่อนดีไหม

"ก้าวมาข้างหน้า!"

"คุกเข่า!"

"กราบไหว้!"

พระพุทธรูปสีดำที่ดูราวกับหล่อด้วยทองเหลืองเอ่ยวาจาสั้นกระชับ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดไม่มีที่สิ้นสุด

เหล่านักท่องเที่ยวต่างกระสับกระส่ายด้วยความไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

"ไป๋สือ จะไปกราบสักทีไหม?" ป้าแก่ถามด้วยความกลัว "แค่กราบเท่านั้นเอง ไม่ได้เสียเนื้อเสียหนังอะไร!"

"กราบไปก่อนดีกว่า!" ซือหม่ามู่เห็นด้วย

"โอปป้า กฎของวัตถุต้องมลทินคงเริ่มขึ้นแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะมีผลถึงตายยังไง" คิมยองจินรู้สึกว่าพระพุทธรูปองค์นี้ดูน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน คงไม่ใช่แค่กราบแล้วจะจบ

เมื่อมีคนมาก มักจะเกิดจิตวิทยาแบบฝูงชน

นักท่องเที่ยวกว่าแปดร้อยคนต่างมองดูกันไปมา

การกราบไม่ใช่ปัญหา แต่ที่กลัวคือถ้ากราบก่อนแล้วจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

พระพุทธรูปเห็นว่าไม่มีใครขยับ จึงแค่นเสียงเย็นชา

ประกายไฟพวยพุ่งออกมาจากรูจมูกทั้งสองข้างที่ใหญ่โตของพระองค์ จากนั้นก็กระจายตัวออกไป ดุจดั่งหิ่งห้อยในฤดูร้อน ล่องลอยร่วงหล่นลงมา

[หลบ!]

หลินไป๋สือได้ยินเสียงนั้น รีบหลบไปที่มุมห้องทันที

"ถอยไป!"

หลินไป๋สือเตือนคิมยองจินและคนอื่นๆ แต่จริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องบอก ทุกคนต่างหลบประกายไฟเหล่านั้นตามสัญชาตญาณ

ประกายไฟหล่นลงมาทีละดวง จู่ๆ ก็เร่งความเร็ว พุ่งไปยังศีรษะของคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

โครม!

เปลวไฟเล็กๆ ลุกโชนขึ้นที่หน้าผากของพวกเขา

"นี่มันอะไร?"

"ร้อนจัง!"

"ตอนนี้ต้องทำยังไง?"

นักท่องเที่ยวที่ถูกประกายไฟทำเครื่องหมายต่างตกใจกลัว

"อย่ามัวรีรอ อาจถึงตายได้ รีบไปกราบไหว้พระพุทธรูปเร็ว!" ชายวัยกลางคนผมสั้นตะโกนด้วยความร้อนใจ

ที่หน้าผากเขาไม่มีประกายไฟ พูดแบบนี้ก็เพื่อให้คนพวกนี้ไปลองทางก่อน ถ้ามีอันตรายก็ให้คนพวกนี้เป็นคนโดนก่อน

นักท่องเที่ยวที่ได้ยินคำพูดนี้ไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งไปหน้าพระพุทธรูป คุกเข่าลง เริ่มกราบไหว้

"ขอพระคุ้มครอง!"

"พระพุทธองค์โปรดเมตตา!"

"ลูกช้างเป็นคนดี ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายมาตลอดชีวิต ขอได้โปรดละเว้นลูกช้างด้วยเถิด"

นักท่องเที่ยวต่างกราบไหว้ สวดอ้อนวอน หลายคนยังสัญญาว่าจะถวายธูปเทียน

พระพุทธรูปเอามือเท้าคาง มองดูผู้คนเหล่านี้อย่างไร้อารมณ์ จู่ๆ ก็แย้มยิ้มอย่างน่าสะพรึงกลัว

"ผู้ที่ไม่เคารพพระพุทธเจ้า ตาย!"

พร้อมกับเสียง 'ตาย' ที่ดังก้อง นักท่องเที่ยวที่มีประกายไฟที่หน้าผากก็พบกับวาระสุดท้าย

ประกายไฟนั้นระเบิดขึ้นด้วยเสียงปัง จุดไฟที่ผมของพวกเขา ทำให้พวกเขาลุกไหม้ราวกับเทียน เปลวไฟลามอย่างรวดเร็ว ครู่เดียวก็กลืนกินร่างทั้งร่าง

โครม! โครม! โครม!

ในหอพระใหญ่มี 'คบเพลิง' มากมายในทันที ขับไล่ความมืดไปได้มาก แต่นักท่องเที่ยวที่รอดชีวิตกลับรู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง กลับยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บ

ป้าแก่กับหัวเยว่ยวี๋รีบคว้าแขนหลินไป๋สือไว้ ตัวสั่นด้วยความกลัว

คนโชคร้ายเจ็ดสิบห้าคนที่ถูกเผา ต่างร้องครวญคราง ร้องโหยหวน ขอความช่วยเหลือ...

พวกเขาวิ่งพล่านไปมาเหมือนแมลงวันไร้หัว แต่ทนได้แค่สิบกว่าวินาที ก็ล้มลงกับพื้น ถูกเผาตาย

ศพกลายเป็นถ่านดำ ควันลอยคุกรุ่น อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเนื้อไหม้

แหวะ! แหวะ!

หลายคนอาเจียนออกมา

"ก้าวมาข้างหน้า!"

"คุกเข่า!"

"กราบไหว้!"

พระพุทธรูปสีดำเอ่ยอีกครั้ง

คราวนี้ทุกคนไม่กล้าช้า ยกเว้นคนสองสามคนที่ยังยืนอยู่ ที่เหลือต่างคุกเข่ากราบพระพุทธรูป

"ไป๋สือ รีบคุกเข่าสิ!" ป้าแก่เห็นหลินไป๋สือยังไม่คุกเข่า จึงรีบดึงเขา

"น้องหลิน อย่าเพิ่งคิดถึงเรื่องวัตถุต้องมลทินเลย ชีวิตสำคัญกว่า" พี่กู่เร่งเร้า

ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ กราบไปก่อนค่อยว่ากัน

แม้นักท่องเที่ยวจะยอมก้มหัวให้แล้ว แต่พระพุทธรูปองค์นี้ก็ยังไม่พอใจ พระองค์แค่นเสียงอีกครั้ง ประกายไฟพวยพุ่งออกมาจากรูจมูก

พึ่บ!

นักท่องเที่ยวรีบถอยหลังอย่างร้อนรน บางคนถึงกับผลักไสกัน พยายามเบียดเข้าไปในฝูงชน ใช้คนอื่นเป็นโล่

ประกายไฟเคลื่อนที่เร็วมาก และเส้นทางการบินก็ไม่มีแบบแผน ยากที่จะหลบ

เป็นเรื่องของดวงล้วนๆ

มีคนโชคร้ายอีกหกสิบกว่าคนถูกประกายไฟติดที่หน้าผาก

ประกายไฟดวงหนึ่งพุ่งผ่านหน้าหัวเยว่ยวี๋ ตกลงบนหน้าผากของคิมยองจิน

"อปป้า..." คิมยองจินตกใจ

"อย่าเพิ่งสิ้นหวัง!" หลินไป๋สือให้กำลังใจ สายตากวาดมองภาพจิตรกรรมฝาผนัง พร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากเสียงระฆังดัง และพระพุทธรูปให้ทุกคนเข้ามากราบไหว้

"วิธีกราบไหว้ คุกเข่า คัดลอกพระสูตร จุดธูป ถวายเครื่องบูชา สวดมนต์... สวดมนต์?"

หลินไป๋สือเกิดความคิดวูบหนึ่ง

สวดมนต์

แน่นอนว่าเป็นวิธีหนึ่งในการกราบไหว้ แต่พระพุทธรูปไม่พอใจ เป็นเพราะฟังไม่เข้าใจหรือเปล่า?

หลินไป๋สือก้มมองพระสูตรที่จารึกบนพื้นหินสีเขียว ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นภาษาของเผ่าพันธุ์ใด นึกถึงเสียงสวดมนต์ที่ดังขึ้นตอนเริ่มต้นในหอพระใหญ่

ไม่ใช่ภาษาจีน

"ยองจิน เธอลองสวดตามฉันนะ!"

หลินไป๋สือรีบเปิดกระเป๋า หยิบบาตรสีดำออกมา พึมพำคำว่า 'กินข้าวต้ม' 'กินข้าวต้ม' สองครั้ง แล้วนำเบาะหอมออกมา

หัวเยว่ยวี๋เห็นภาพนั้นก็แปลกใจมาก หากเป็นยามปกติ เธอคงถามว่านี่คืออะไร แต่ตอนนี้คนกำลังจะตาย จึงไม่มีอารมณ์สนใจ "ไป๋สือ สวดมนต์ใช้ไม่ได้ผลหรอก!"

"ยังไม่แน่!" หลินไป๋สือเดินไปทางพระพุทธรูป "เร็วเข้า!"

คิมยองจินรีบตามไป

หลินไป๋สือวางเบาะหอม ให้คิมยองจินคุกเข่าลงบนนั้น จากนั้นเขาก็เริ่มสวดมนต์

ขอบคุณพลังจดจำได้ในครั้งเดียวจริงๆ!

ทำให้เขาฟังเพียงครั้งเดียวก็จำบทสวดนั้นได้

คิมยองจินฟังหลินไป๋สือสวดหนึ่งประโยค เธอก็ท่องตามหนึ่งประโยค เพราะคุกเข่าอยู่บนเสื่อที่มีพลังจดจำในครั้งเดียว ทำให้ความจำของคิมยองจินดีเป็นพิเศษในตอนนี้

นักท่องเที่ยวบางคนเดินไปมาในหอพระใหญ่ ยังไม่ยอมละทิ้งการค้นหาเบาะแส บางคนก็ยอมแพ้ ปล่อยตามยถากรรม

พวกเขามองคิมยองจินสวดมนต์ คิดว่าเธอเสียแรงเปล่า

คนแก่คนนั้นได้ใช้ชีวิตพิสูจน์แล้วว่าสวดมนต์ใช้ไม่ได้ผล

"เมื่อเทียบกับการถูกตบเละเป็นโจ๊ก ฉันขอเลือกถูกเผาตายดีกว่า!" ป้าแก่พึมพำ

ไม่นาน ผู้คนก็พบความผิดปกติ พระพุทธรูปไม่ได้ฆ่าใคร กำลังฟังหญิงสาวหน้ารูปไข่คนนั้นสวดมนต์ สีหน้าดุดันของพระองค์ก็เริ่มอ่อนลง

ห้านาทีผ่านไป

คิมยองจินสวดจบ มองพระพุทธรูปด้วยความกังวล

"ถอยไปได้!"

พระพุทธรูปโบกมือ ประกายไฟที่หน้าผากของคิมยองจินก็ส่งเสียงปังแล้วหายวับไป

"รอดแล้ว! รอดแล้ว!"

คิมยองจินดีใจจนกระโดดขึ้นมา กอดหลินไป๋สือราวกับหมีโคอาล่า แล้วหอมเขาอย่างแรงหนึ่งที

"อปป้า พี่คือซูเปอร์แมนของหนู!"

คิมยองจินรอดตายมาได้ รู้สึกซาบซึ้งใจในตัวหลินไป๋สือ

เขาช่วยชีวิตฉันอีกครั้งแล้ว!

"สวดมนต์ได้ผลเหรอ?"

"แล้วทำไมคนแก่คนนั้นถึงถูกฆ่าล่ะ?"

"ดูเหมือนว่าบทสวดจะไม่เหมือนกัน!"

นักท่องเที่ยวต่างพูดคุยกัน รวมตัวมาที่ข้างหลินไป๋สือ อยากถามให้รู้เรื่อง

ทุกคนต่างเห็นชัด

หญิงสาวที่ดูเหมือนสมาชิกวงเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีคนนี้ที่รอดชีวิตมาได้ ก็เพราะอาศัยชายหนุ่มร่างสูงคนนี้ทั้งนั้น

(จบบท)