นี่ไม่ใช่บั๊ก แต่เป็นฟีเจอร์ของเกมตอนที่6

บทที่ 6 คะแนนเต็มคือ 100 จริงหรือ?

การแก้บั๊กเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

เฉินป้าที่จนแทบจะกินแกลบอยู่แล้ว กำลังหวังพึ่งยอดขายเกมที่เพิ่มขึ้นเพื่อหาเงินมาประทังชีวิต

วิดีโอของเฉียนตัวตัวได้ขึ้นหน้าเทรนด์ของทั้งแพลตฟอร์ม ทำให้มีผู้เล่นหลั่งไหลเข้ามามหาศาล เรียกได้ว่าผู้เล่นทุกคนต่างก็ถูกดึงดูดเข้ามาเพราะ “บั๊กสุดพิสดาร” นี้

ถ้าเขาแก้บั๊กนี้ไป แล้วใครจะมาชดเชยยอดขายที่หายไปล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น…

“ระบบจ๋า ตอบหน่อยสิ!”

เฉินป้ากำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว เขาเรียกหา【ระบบผู้สร้างเกมสายฮาร์ดคอร์ที่สุด】ในใจไม่หยุดหย่อน โดยหวังว่ามันจะตอบกลับมา

ไหนบอกว่าอัตราความสมบูรณ์ของเกมสูงมาก แถมยังได้คะแนนสูงถึง 91 คะแนนไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงเกิดบั๊กที่พิสดารขนาดนี้ขึ้นมาได้?

แม้ว่าแนวคิดของ【เกมจำลองชีวิตการเรียนหนัก】จะเป็นไอเดียของเฉินป้าเอง แต่ในระหว่างการพัฒนาเกม เขาก็ได้ใช้ฟังก์ชันเสริมของระบบอย่างเต็มที่

ซึ่งรวมถึง “การทดสอบเกม” ด้วย!

ใช่แล้ว…

ฟังก์ชันเสริมของระบบมีการทดสอบเกมรวมอยู่ด้วย ดังนั้นเฉินป้าจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการทดสอบเลย เขาจะใช้ระบบสร้างโค้ดหลักขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงส่งโค้ดให้ระบบทดสอบ หากระบบประเมินว่าไม่มีปัญหา เขาก็จะปล่อยเกมออกไปทันที

ตอนนี้เมื่อเกิดบั๊กร้ายแรงขึ้นในเกม คนที่งุนงงที่สุดก็คือเฉินป้าเอง

ระบบเป็นอะไรไป?

ตัวช่วยโกงที่ทั้งแฟนตาซีและทรงพลังขนาดนี้จะตรวจไม่เจอบั๊กแบบนี้ได้ยังไง? หรือว่าระบบที่เขาปลุกขึ้นมาจะเป็นเวอร์ชันเถื่อน?

น่าเสียดายที่ระบบไม่มีการตอบสนองใดๆ

ไม่ว่าเฉินป้าจะพยายามแค่ไหน เขาก็ยังไม่ได้รับคำตอบ ด้วยความไม่ยอมแพ้ เขาหลับตาลงและเริ่มสำรวจหน้าหลักของระบบในใจอีกครั้ง

หน้าหลักของระบบนั้นเรียบง่ายมาก

นอกจากข้อมูลพื้นฐานของเฉินป้าผู้เป็นโฮสต์แล้ว ก็มีเพียง【เกมใหม่】, 【โหลดเกม】 และ【ฟังก์ชันเพิ่มเติม】ที่สามารถคลิกเพื่อเปิดหน้าต่างย่อยได้

【การวางแผน: 87】

【การเขียนโปรแกรม: 84】

【ด้านศิลป์: 57】

【…คะแนนโดยรวม: 91】

หลังจากเปิดแถบเมนูของเกมจำลองชีวิตการเรียนหนักและไล่ดูข้อมูลพื้นฐาน เฉินป้าก็เริ่มเห็นปัญหาลางๆ

ตอนนั้น เมื่อเขาเห็นคะแนนประเมินนี้ เขาก็นึกว่า 100 คือคะแนนเต็ม เพราะระบบคะแนนเต็มร้อยมันฝังรากลึกอยู่ในความคิดของผู้คน การที่เขาจะคิดแบบนั้นจึงเป็นเรื่องปกติ

แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองมองข้ามเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่ง: แม้ว่า 91 คะแนนจะสูงก็จริง แต่คะแนนเต็มคือ 100 คะแนนจริงๆ หรือ?

ถ้าคะแนนเต็มไม่ใช่ 100 แต่เป็น 1000 หรือคะแนนอื่น การที่เกมนี้จะมีบั๊กร้ายแรงก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะคะแนนที่ต่ำขนาดนั้นย่อมบ่งชี้ถึงปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน

“ช่างมันเถอะ…”

หลังจากถอนหายใจเงียบๆ เฉินป้าก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่คิดเรื่องคะแนนเต็มในตอนนี้

มีบั๊กก็คือมีบั๊ก ในโลกนี้มีเกมไหนบ้างที่สมบูรณ์แบบและไม่มีบั๊กเลย?

บั๊กมันก็ต้องดูเป็นกรณีๆ ไป

ถ้าเป็นบั๊กที่สร้างความเสียหายอย่างรุนแรง ก็ต้องรีบแก้ไขและอธิบายเพื่อเอาใจผู้เล่น

แต่ในสถานการณ์ของ【เกมจำลองชีวิตการเรียนหนัก】 ตราบใดที่เขายืนกรานหัวชนฝาว่ามันเป็นกลไกของเกม มันก็จะไม่ใช่บั๊ก และเขาก็ไม่ต้องมานั่งเค้นสมองเพื่อแก้ไขมัน

อย่างไรก็ตาม แม้เขาจะปฏิเสธที่จะยอมรับว่ามีบั๊ก แต่เฉินป้าก็ยังคงอัปเดตเนื้อหาใหม่ๆ ให้กับเกม

ตัวอย่างเช่น ระบบความสำเร็จ !

ตอนที่สร้าง【เกมจำลองชีวิตการเรียนหนัก】 เฉินป้าไม่ได้ใส่ระบบความสำเร็จเข้าไปมากนัก เพราะเขามีเรื่องต้องทำเยอะเกินไปจนไม่มีเวลา

ตอนนี้เมื่อเกมวางจำหน่ายและถือเป็นผลิตภัณฑ์ที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว การปรับปรุงระบบความสำเร็จเพื่อตอบสนองนิสัยชอบสะสมและล่าความสำเร็จของผู้เล่นจึงเป็นเรื่องที่ต้องทำ

แพ็กเกจอัปเดตที่เพิ่งปล่อยออกไปก็คือหมวดหมู่ความสำเร็จอย่างละเอียดถึง 132 รายการ

…

ยอดวิววิดีโอล่าสุดของเฉียนตัวตัวยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ผู้ชมหน้าใหม่เห็นวิดีโอนี้อยู่เรื่อยๆ แล้วก็เริ่มสนใจ【เกมจำลองชีวิตการเรียนหนัก】 และกดซื้อมันเก็บเข้าคลังเกมของตนเอง

สิ่งนี้ส่งผลโดยตรงทำให้ยอดขายของ【เกมจำลองชีวิตการเรียนหนัก】ที่แต่เดิมย่ำแย่และมีคอมเมนต์น้อยนิด พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ณ วันที่สามหลังจากวิดีโอถูกปล่อยออกมา ยอดขายก็ทะลุหนึ่งหมื่นชุดได้สำเร็จ และไต่ขึ้นไปติดอันดับเกมขายดีของแพลตฟอร์ม Steam ในโซนประเทศจีน

“หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น…”

หลังจากนับอย่างละเอียด ในที่สุดเฉินป้าก็ยืนยันได้ว่าเกมจำลองชีวิตการเรียนหนักของเขาดังเป็นพลุแตกแล้วจริงๆ

ภายในเวลาเพียงสามวัน ยอดขายทะลุหนึ่งหมื่นชุดได้อย่างง่ายดาย แถมยังใกล้จะแตะสามหมื่นชุดแล้ว และจำนวนผู้รีวิวก็สูงถึงหลายพันคน

“รายงาน ผมรู้คำตอบข้อนี้!”

หวังคุนที่ตั้งใจมาหาเฉินป้าเพื่อกินหม่าล่าฉลองหลังเลิกงาน ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “18 คูณด้วย 27401 เท่ากับ… เท่ากับสี่สิบ…”

“คำนวณได้ดีมาก ทีหลังไม่ต้องคำนวณแล้ว!”

เฉินป้ากลอกตาแล้วพูดว่า “เวลาออกไปข้างนอกพยายามอย่าแสดงระดับการศึกษาของแกออกมานะ ไม่งั้นคนอื่นจะคิดว่าระดับของนักศึกษามหาวิทยาลัยเป็นแบบนี้กันหมด”

“ไม่ต้องคำนวณแล้ว ผลลัพธ์อยู่นี่ ดูเองเลย!”

เมื่อคลิกเปิดหน้าสรุปยอดด้วยเมาส์ หวังคุนก็เห็นตัวเลขที่เขาเฝ้าคิดถึงอย่างรวดเร็ว: 493218 โดยมีหน่วยเป็นหยวน

“โอ้โห นี่มันห้าแสนแล้วเหรอ”

หวังคุนน้ำลายสอด้วยความอิจฉาแล้วพูดว่า “พี่ก็ได้ไปอย่างน้อย 300,000 เลยสิ นี่มันลาภลอยชัดๆ! โค้ชครับ ผมอยากเรียนบ้าง!”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แพลตฟอร์มจะหักไป 30% แล้วก็หักภาษีอีก เหลือถึงมือจริงๆ ก็ประมาณ 270,000” เฉินป้าส่ายหัว

“นั่นก็ยังเยอะอยู่ดี…”

“ว่าแต่ เมื่อวานพี่ยังบอกอยู่เลยว่ายอดขายไม่ขยับแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงพุ่งขึ้นมาอีก” หวังคุนถามด้วยความสงสัย

“แพลตฟอร์ม Steam จัดให้ขึ้นหน้าแนะนำ แล้วมันก็ติดอันดับเกมขายดีของแพลตฟอร์มด้วย พอเกมเป็นที่รู้จักมากขึ้น ยอดขายก็เพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของเฉินป้าก็เจือไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง

ทุกอย่างมันยากตอนเริ่มต้นเสมอ!

ในช่วงสองสามวันแรกที่เกมวางจำหน่าย จะไปมีหน้าแนะนำหรือโอกาสในการเป็นที่รู้จักที่ไหนกัน? จนกระทั่งเฉียนตัวตัวช่วยดึงกระแสและสร้างฐานยอดขายที่ดีให้ แพลตฟอร์มถึงได้เริ่มโปรโมตให้อย่างจริงจัง

เรียกได้ว่าเฉียนตัวตัวคือผู้มีพระคุณของเฉินป้าอย่างแท้จริง ถ้าเขาไม่ช่วยผลักดันให้ แล้วเกมจำลองชีวิตการเรียนหนักจะมีวันที่มีคนซื้อถล่มทลายอย่างวันนี้ได้อย่างไร?

“ในที่สุดนายก็พลิกชีวิตได้สำเร็จ ว่าไงล่ะ เกมขายได้เป็นหมื่นๆ ชุดแล้ว จะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ฉันเมื่อไหร่”

“ตอนนี้เลย!”

เฉินป้าโบกมืออย่างยิ่งใหญ่ เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณของลูกผู้ชาย “กฎเดิม ที่โรงแรมใหญ่ซาเสี้ยนข้างล่าง อยากสั่งอะไรก็สั่งเลย”

ฉันว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

หวังคุนกลอกตา ไม่แปลกใจกับคำตอบเลย “ไปกินหม่าล่าเหมือนเดิมดีกว่า! พรุ่งนี้ผมหยุด จะได้ดื่มกับพี่สักสองสามแก้ว”

“ก็ได้เหมือนกัน ไปกันเถอะ…”

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทั้งสองคนรีบออกจากอพาร์ตเมนต์ที่เช่าอยู่และมุ่งตรงไปยังตลาดกลางคืนที่ใกล้ที่สุดทันที

ขณะที่เดินไป เฉินป้าก็ถามหวังคุนเกี่ยวกับแผนในอนาคตของเขา

“ผมจะมีแผนอะไรได้ ก็เรื่อยๆ เปื่อยๆ! ใช้ชีวิตไปวันๆ ยังไงพ่อแม่ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับผมสูงอยู่แล้ว ขอแค่เงินเดือนพอเลี้ยงตัวเองได้ก็พอ”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ สีหน้าของหวังคุนก็สงบนิ่ง ราวกับว่าเขาคิดเช่นนั้นจริงๆ

เขาอายุน้อยกว่าเฉินป้าหนึ่งปี

เนื่องจากพ่อแม่จัดการให้ หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาก็ใช้เส้นสายเข้าไปทำงานในรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่งที่สวัสดิการค่อนข้างดี งานค่อนข้างสบาย ถือเป็นงานในฝันที่มั่นคงสำหรับคนธรรมดาทั่วไป

“แล้วพี่ล่ะ”

“พี่ยังจะทำเกมต่อไปอีกไหม”

ตอนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัย สองพี่น้องเคยตกลงกันว่าจะอุทิศตนให้กับวงการเกมในอนาคตเพื่อสร้างประโยชน์ให้แก่เหล่าเกมเมอร์จำนวนมหาศาล แต่หลังจากเรียนจบ มีเพียงเฉินป้าเท่านั้นที่รักษาสัญญา

หวังคุนอยากรู้จริงๆ ว่าพี่ป้าที่เส้นทางอาชีพเพิ่งจะเริ่มเห็นแสงสว่าง จะเปลี่ยนอาชีพกะทันหันหรือไม่

“แน่นอนว่าต้องทำเกมต่อสิ!”

“พอได้เงินก้อนนี้มา ฉันอาจจะเปิดสตูดิโอเกม แล้วจ้างคนมาทำงานด้วยกัน” เฉินป้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปถามหวังคุนว่า “ทำไมแกไม่มาทำงานกับฉันด้วยล่ะ”

“ผมขอบายดีกว่า…”

แม้ว่าหวังคุนจะรู้สึกสนใจมาก แต่เขาก็รู้ขีดจำกัดของตัวเองดี ถ้าเขากล้าลาออกจากงานปัจจุบันแล้วไปอยู่กับพี่ป้า พ่อแม่ของเขาจะตัดพ่อตัดลูกกับเขาทันที

นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมจริงอย่างแน่นอน

เว้นเสียแต่ว่าวันหนึ่ง อาชีพของเฉินป้าจะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ สตูดิโอของเขาอัปเกรดเป็นบริษัทเกม และเกมของเขาก็โด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต เมื่อนั้นเขาอาจจะสามารถเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ของเขาได้

อย่างไรก็ตาม…

แม้ว่าหวังคุนจะไปเองไม่ได้ แต่เขาก็แนะนำผู้สมัครที่เหมาะสมให้เฉินป้า

“ถ้าพี่จะตั้งสตูดิโอ ก็ลองติดต่อเขาดู รุ่นพี่คนนี้กำลังหางานอยู่เหมือนกัน ฝีมือดีมากเลยนะ เคยทำงานอยู่ที่ ‘โรงงานหมู’ มาก่อน”

หวังคุนให้เบอร์โทรศัพท์แก่เขา

หลังจากบันทึกเบอร์ลงในโทรศัพท์แล้ว เฉินป้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับโปรแกรมเมอร์ธรรมดาๆ แบบนั้น พูดตามตรง จ้างใครก็เหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น สตูดิโอที่เขาพูดถึงก็ยังไม่ได้ก่อตั้งอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ! เขายังไม่ได้คิดชื่อเฉพาะสำหรับสตูดิโอเลยด้วยซ้ำไป…