ตอนที่ 551 ไอ้บ้าเอ๊ย ดันมาละเลยฉันซะได้!

ตีสาม ทุกสรรพเสียงบนโลกเงียบงัน

ภายในห้องที่มืดสนิท ไม่มีแสงสว่างแม้แต่นิดเดียว

พ่อบ้านจ้าว นอนพลิกไปพลิกมาอย่างกระสับกระส่าย ข่มตาหลับไม่ลงอยู่บนเตียง ในหูยังวนเวียนด้วยเสียงกระซิบราวปีศาจของคุณหนูดังแว่วอยู่ว่า: “คุณลุงจ้าวคะ… คุณลุงก็คงไม่อยากให้คุณพ่อรู้… ใช่ไหมค่ะ…”

สุดท้ายด้วยความจนปัญญา เขาจึงจำต้องลุกขึ้นมาปฏิบัติ ‘ภารกิจลับยามดึก’ ตามที่คุณหนูมอบหมายไว้ให้สำเร็จ

นั่นคือ เข้าร่วมกลุ่มแฟนคลับของเถ้าแก่ซู แล้วกล่าวคำปฏิญาณเพื่อเข้ากลุ่ม

แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสะท้อนให้เห็นรอยตีนกาบนใบหน้าของ พ่อบ้านจ้าว อย่างชัดเจน

เขาเหลือบมอง ‘คำปฏิญาณเข้ากลุ่ม’ บนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง พลางบ่นในใจว่า: “คุณหนูนี่… เริ่มติดนิสัยไม่ดีแล้วนะ!”

ที่เขาต้องเลือกทำตอนดึกขนาดนี้ก็เพราะคิดว่า …เวลาแบบนี้ ทุกคนต้องนอนหลับกันหมดแน่ๆ ถ้าส่งข้อความเสียงในกลุ่ม ก็ไม่น่าจะดึงดูดความสนใจใครมากนัก ตัวเองจะได้ไม่ต้องอับอายขายขี้หน้าจนเกินไป

พ่อบ้านจ้าว สูดหายใจเข้าลึกๆ กดเปิดลิงก์ที่ เหอ เนี่ยนเนี่ยน ส่งให้คุณหนูไว้

พริบตาเดียว หน้าจอก็เด้งเข้าสู่หน้าต่างห้องแชตของกลุ่มได้สำเร็จ

บนหน้าจอแชตปรากฏข้อความแจ้งเตือน ‘สมาชิกใหม่เข้ากลุ่ม’ โผล่ขึ้นมาทันที

เพื่อความชัวร์ พ่อบ้านจ้าว นั่งนิ่งรอประมาณสามถึงสี่นาที เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร เขาก็รู้สึกภูมิใจขึ้นมานิดๆ ว่าแผนนี้ของตัวเองมันช่างหลักแหลมจริงๆ

ก็แน่ล่ะ อายุเขาก็ปูนนี้แล้ว จะให้เขามาพูดอะไรทำนองแบบว่า ‘ข้าจะขอติดตาม เถ้าแก่ซู จนวันตาย ไม่หันหลัง ไม่ทรยศ’ ซึ่งเป็นคำปฏิญาณแบบจูนิเบียวในกลุ่มแชต มันเหมือนโดนลากไปประจานกลางเมืองชัดๆ

“ข้าขอสาบาน… ตั้งแต่วินาทีนี้ไป จะไม่หวงของ ไม่กินเงียบคนเดียว…”

พ่อบ้านจ้าว กดอัดเสียง รีบๆ พูดคำปฏิญาณจบในรวดเดียว พอปล่อยปุ่ม เสียงก็ถูกส่งเข้าไปในกลุ่มทันที

หนึ่งวินาที

สองวินาที

สามสิบวินาที…

เงียบสนิท ไม่มีข้อความตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียว

จนกระทั่งผ่านไปครึ่งนาที ในกลุ่มก็ยังคงเงียบสงัด ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

พ่อบ้านจ้าว ถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าคราวนี้คงไม่มีปัญหาแล้ว กำลังจะล็อกหน้าจอโทรศัพท์เพื่อกลับไปนอนต่อ

ทว่า ในขณะนั้นเอง บนหน้าจอก็พลันปรากฏข้อความเด้งขึ้นมารัวๆ

“ไอ้แม่ม…เอ๊ย!!! กี่โมงกี่ยามกันแล้ว ใครมันส่งเสียงอะไรมาวะ?!”

“หรือว่ามีข่าวใหม่เถ้าแก่ซู?!”

“เฮ้ย แกอ่ะตื่นรึยัง? ละเมอห่าไร เถ้าแก่ซูเพิ่งบอกไปเองหยกๆ ว่าสัปดาห์นี้ไม่ขายแล้ว!”

“แล้วไหนพวกเราตกลงกันว่ายังไงนะ? ห้ามส่งข้อความในกลุ่มตอนดึกๆ!”

“โอ๊ะ มีสมาชิกใหม่เข้ากลุ่มมาคนหนึ่ง?”

ในกลุ่มที่เงียบอยู่เมื่อครู่ ตอนนี้กลับคึกคักเหมือนตลาดเช้าทันที ข้อความต่างๆ เด้งขึ้นมาไม่หยุด

พ่อบ้านจ้าว อึ้งสนิท จ้องจออย่างไม่อยากเชื่อสายตา

เดี๋ยวสิ นี่มันบ้าอะไรกัน?! ดึกดื่นป่านนี้ไม่คิดจะนอนกันรึไง?!

นี่มันกลุ่มลูกค้าหรือว่ากลุ่มค้างคาวกันแน่?!

เขารู้สึกเหมือนตัวเอง ‘เดินเข้ากับดักกลางดึก’ แบบไม่ทันตั้งตัว นี่ฉันไม่ได้โดนหลอกจัดฉากใช่ไหม?

มือที่พิมพ์ข้อความยังสั่นไม่หยุด ก่อนพิมพ์กลับไปว่า: “พวกคุณ… ไม่คิดจะหลับนอนกันบ้างหรือครับ?”

ทันทีที่ส่งไป ข้อความตอบกลับก็มาเป็นชุด

“ก็หลับอยู่ไงล่ะ แต่คุณดันส่งเสียงมาปลุกพวกเราต่างหาก!”

“กะคิดว่าแอบมาพูดคำปฏิญาณตอนดึกๆ จะไม่มีใครเห็นเหรอ? ใสซื่อมากนะคุณน่ะ 5555”

“ลองถามดูสิ ในกลุ่มนี้มีใครบ้างที่กล้าปิดการแจ้งเตือนตอนกลางคืน?”

“เถ้าแก่ซู เขาเคยมีประวัติออกขายของตอนตีสี่ด้วยนะเออ~”

สมาชิกในกลุ่มพิมพ์แซวกันอย่างคึกคัก สนุกกันใหญ่ราวกับดูละครสด

เนื่องจาก เถ้าแก่ซู ไม่มีแพทเทิร์นใดๆ ทั้งสถานที่และเวลาออกขาย เหล่าสมาชิกแฟนคลับที่อยู่ในกลุ่มจึงต้องอยู่ในสภาพ ‘พร้อมรบ 24 ชั่วโมง’

หลายคนปักหมุดกลุ่มนี้ไว้บนสุดและไม่กล้าเปิดโหมดห้ามรบกวนแม้แต่ตอนนอน กลัวว่าพลาดข้อความประกาศตั้งร้านออกขาย จะอดกินของของ เถ้าแก่ซู

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับที่ดูวุ่นวายแต่ก็อัดแน่นไปด้วยข้อมูลเหล่านี้ พ่อบ้านจ้าว ที่ไล่อ่านข้อความพวกนี้ก็ถึงกับเข้าใจในทันที

สรุปคือ…ไม่ว่าจะตอนไหน เขาก็หนีไม่พ้นการถูกจับได้อยู่ดีสินะ

แล้วไอ้การที่เขาอดหลับอดนอนถึงตีสาม… มันจะมีประโยชน์อะไร?!

เขาถอนหายใจหนัก โธ่… โทษไอ้ปากไม่รักดีของตัวเองแท้ๆ

………………………………..

วันศุกร์ เวลาแปดโมงเช้า

ซูเฉิน ลืมตาตื่นอย่างสบายใจหลังนอนเต็มอิ่ม

ตอนที่ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน เขาก็รู้สึกเหมือนลืมเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างไป มีความคิดแวบไปแวบมาอยู่ในหัว

จนกระทั่งเขาเดินเข้าห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวจนลำไส้โล่งโปร่ง ถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่า รางวัลภารกิจประจำสัปดาห์ของตัวเองดูเหมือนจะยังไม่ได้เลยนี่หว่า…

“ระบบ รางวัลฉันล่ะ? อย่าบอกนะว่าลืม?” ซูเฉิน เอ่ยปากถาม

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจประจำสัปดาห์สำเร็จ]

พอเห็นการแจ้งเตือนนี้ ซูเฉิน ก็รีบพูดขึ้นมาว่า: “เดี๋ยวๆๆ อย่าเพิ่งให้รางวัลนะ! ขอไปล้างมือล้างซวยก่อน!”

พูดจบ เขาก็เปิดก๊อกน้ำ จุ่มมือทั้งสองข้างลงไปในน้ำ แล้วลงมือล้างมืออย่างจริงจัง

รางวัลวงล้อรูเล็ตในสัปดาห์นี้ เขาไม่อยากจะสุ่มได้พวกประเภททักษะอีกแล้วจริงๆ

ไม่ใช่ว่ารางวัลที่เป็นทักษะมันไม่ดี ท้ายที่สุดแล้วทักษะเหล่านั้นมันก็ดีมากๆ นั่นแหละ

แต่การที่สุ่มได้ของคล้ายๆ เดิมตลอด มันก็เหมือนกับการได้กินอาหารอร่อยอย่างเดียวกันทุกวัน พอนานๆ เข้า ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามันไม่สดใหม่แล้ว

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับรางวัล ‘เครื่องบินเจ็ทส่วนตัว’ 1 ลำ]

ซูเฉิน: ……?!!!

เครื่องบินส่วนตัว?!

นี่มัน… มันคือ เครื่องบินจริงๆ นะเฮ้ย! ของชิ้นนี้มันใหญ่เกินไปหน่อยแล้ว!!!

เขามองไปที่ช่องเก็บของในระบบ ตอนนี้มีภาพโมเดลเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวตั้งอยู่จริงๆ ทันใดนั้นเขาก็เริ่มสติแตกเล็กๆ

เครื่องบินน่ะมีแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงทีมงานบนเครื่องทั้งชุด ตั้งแต่กัปตันไปจนถึงลูกเรือ ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่ลานจอดเครื่องบินเลยด้วยซ้ำ

แล้วจะเอามันออกมายังไงล่ะเนี่ย?

ยังไม่รวมว่าเวลาออกบินต้องมีการแจ้งเส้นทางกับการบินพลเรือนอีก…

ซูเฉิน ลูบหัวอย่างเหนื่อยใจ ในใจด่าเจ้า ‘ระบบเฮงซวย’ นี้เบาๆ ไอ้ระบบเอ๊ย จะให้เครื่องบินทั้งที ดันทำเหมือนโยนปัญหาใส่ฉันเฉย ไม่คิดจะให้มาพร้อมคนขับเลยหรือไง?!

เฮ้อ ไม่ใส่ใจกันเลยจริงๆ!

ก็นะ ตอนนี้เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เจอรางวัลดีๆ ก็ยังเลือกที่จะจู้จี้จุกจิกได้แล้ว

จริงอย่างที่เขาว่า พอความมั่งคั่งมันมากขึ้นถึงจุดหนึ่ง มันก็เป็นแค่ตัวเลขแสนเย็นชาไร้ความหมายกองหนึ่งเท่านั้นเอง มองอะไรก็ไม่ค่อยรู้สึกตื่นเต้นอีกแล้ว