Chapter 15 - พระราชกฤษฏีกาจากองค์จักรพรรดิ

เสียงรอบๆของกลุ่มคนในตระกูลมู่หรงเมื่อมองมายัง'หลิวเย่'นั้นต่างเต็มไปด้วยความริษยา 'หลินเย่'จ้องมองกลับไปแต่เลือกที่จะไม่ใส่ใจ เธอมองดูดาบในมือ คนๆนี้ช่างลึกลับเสียจริง

ในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ทำให้'หลินเย่'ตระหนักได้ถึงความหมายของการพุ่งขึ้นสู่สวรรค์จากนรก หรอความรู้สึกเมื่อลูกเป็ดขี้เหร่หลายเป็นหงส์ เป็นการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง

จากบ้านที่เก่าทรุดโทรม เธอย้ายไปอยู่ในตึกหลัก เสื้อผ้าที่เก่าขาดรุ่งริ่งของเธอก็เปลี่ยนเป็นผ้าไหมและมัดหมี่ อาหารที่จืดชืดเบาบางก็กลายเป็นอาหารที่รสชาติหลากหลายจากทั่วประเทศ

เธอมีสาวใช้ 20 คนสำหรับใช้แรงงาน 20 สาวใช้ภายในคฤหาสน์นี้ และอีก 4 สาวใช้ส่วนตัว ทั้งหมดถูกมอบให้โดยภรรยาของ'มู่หรงวู่ตี้' 'เซียงอันเฉิน' สาวใช้ทั้งหมดถูกคัดเลือกให้มีคุณภาพสูงโดยย่าของเธอ ทุกอย่างนั้นดีขึ้นกว่าเดิมไม่สามารถดีได้กว่านี้แล้ว แต่เธอก็ยังไม่พอใจนัก

จริงอยู่ว่า'หลิวเย่'ที่ได้สัมผัสสิ่งนี้ควรจะร้องไห้ด้วยซ้ำ แต่เธอไม่ เธอมีประสบการณ์ในความร่ำรวยและฟุ่มเฟือยกว่านี้ในชีวิตก่อนหน้า ดังนั้นมันจึงไม่ได้ทำให้เธอติดใจ

ในช่วงเย็น เขตที่พักของตระกูลมู่หรง นอกเหนือจากการเฉลิมฉลองวันเกิดครบ 60 ปีของ'มู่หรงวู่ตี้'แล้วยังมีการถือกำเนิดขึ้นใหม่ของผู้เชี่ยวชาญในตระกูล นั้นจึงทำให้การฉลองมีมากขึ้น

'หลิวเย่'นั่งอยู่ด้านขวาของ'มู่หรงวู่ตี้' เธอเฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหมือนดังเธอดูการละเล่น ด้วยตัวละครในเรื่องและเธอก็เป็นผู้ชม พ่อและแม่เลี้ยงของเธอต่างส่งยิ้มหวานให้กัน มันดูเหมือนช่อดอกไม้เบ่งบานรอบตัวพวกเขา ขณะที่พวกเขาได้รับคำเยินยอและคำชื่ชมจากคนอื่นๆในตระกูล พวกเขาดูมีความสุขมากกว่า'หลินเย่'

อย่างไรนอกเหนือจากความปรารถนาดีอันหลอกลวง 'หลิวเย่'สังเกตได้ชัดเจนถึงคนที่เก็บซ่อนเจตนาที่ดำมืดเอาไว้ แสยะยิ้มอย่างเงียบเชียบ เธอ, 'หลิวเย่' ไม่ได้ใส่ใจเกี่ยวคนผู้คนในตระกูลมู่หรง

ในวันพรุ่งนี้ คนตระกูลมู่หรงและเธอ 'หลิวเย่' จะเป็นองค์กรที่แตกต่างกัน เธอไม่ประสงค์จะอาศัยอยู่ในตระกูลมู่หรงอีก

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงดาวริบหรี่ดังเพชร

แสงจันทร์แสงประกายลงมาที่พื้นดินเผยให้เห็นแสงสว่างสีเงิน

ยามรุ่งอรุณมาถึง

“นายหญิงตื่นเถอะ ผู้อาวุโสต้องการจะพบท่าน”

สี่สาวใช้ส่วนตัวเข้ามายืนข้างเตียง ในมือถืออ่างน้ำที่แช่ผ้าไว้และใส่น้ำหอม พวกเธอมายืนเงียบๆรอให้'หลิวเย่'ตื่น 'หลิวเย่'บิดร่างกายและขยับอย่างเกียจคร้าน แสงแดดอบอุ่นต้อนรับเธอ เธอยืดมือของเธอตั้งใจจะสับคอสี่สาวใช้ เมื่อวานนี้เธอได้แต่ผูกติดตัวเองไว้กับบรรดาผู้อาวุโสที่ไม่ปล่อยเธอไปไหน ตอนนี้เป็นโอกาสที่เธอจะแอบออกไป

“นายหญิง, นายหญิงเจ้าคะ เกิดเรื่องใหญ่ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

ก่อนที่เธอจะขยับมือของเธอไป มีความวุ่ยวายเกิดขึ้นข้างนอก สาวใช้เปิดประตูเข้ามา ตามหลังมาด้วยสาวใช้ที่เป็นแม่เลี้ยงของเธอ 'อี๋ฉิวหยิน'

ที่มา : https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=15