บทที่ 30 - เพลงขจัดเศร้าที่ฆ่าไม่เลือกหน้า (ตอนจบ)

บทที่ 30 - เพลงขจัดเศร้าที่ฆ่าไม่เลือกหน้า (ตอนจบ)

เมื่อแสงไฟส่องมาที่เวที ชื่อเพลง เนื้อร้อง และทำนอง ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเช่นกัน

ชื่อเพลง สุราขจัดเศร้า

เนื้อร้อง ฉินฉางอัน (เหมาปู๋อี้)

ทำนอง ฉินฉางอัน (เหมาปู๋อี้)

ขับร้อง ฉินฉางอัน (เหมาปู๋อี้)

Salty : วงเล็บหลังคือชื่อเจ้าของเพลงในโลกจริงของเรานะครับ

พรสวรรค์ในการเขียนเพลงและร้องเองแบบนี้ เดิมทีก็หาได้ยากอยู่แล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่เพลงนี้สุดยอดมาก

ฉินฉางอันขึ้นเวทีร้องเพลงจนจบ บรรยากาศนั้นก็ยังคงปกคลุมอยู่ทั่วทั้งเวที

จังหวะการควบคุมเวทีที่มันส์สะใจของสวี่เซ่าหัว ถูกเพลงช้าเพลงหนึ่งทำลายลงอย่างง่ายดาย

สุราขจัดเศร้าแปดจอก ร้องทุกข์ระทมของคนคนหนึ่งตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ จนถึงวัยชรา นี่มันเกินกว่าจะใช้คำพูดมาบรรยายได้แล้ว

นี่ก็เป็นครั้งแรกที่การแข่งขันนี้ถูกคอมเมนต์ที่น่ากลัวปกคลุมไปทั่วทั้งหน้าจอ

“อ๊าาาาา ฉางอันมาแข่งด้วย แถมยัง… ยังมีผลงานที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้อีก”

“เร็วเข้า เมื่อกี้นักเลงคีย์บอร์ดที่ด่าฉินฉางอันรีบออกมาขอโทษเลย”

“เชี่ย ฉันนึกว่าสวี่เซ่าหัวจะสุดยอดแล้ว ที่แท้ฉินฉางอันคือตัวจริงนี่เอง”

“สุราขจัดเศร้าแปดจอก… สุดยอด สุดยอดจริงๆ”

“เพลงสุราขจัดเศร้าเพลงหนึ่ง กลับขจัดความเศร้าในชีวิตของฉันไม่ได้ ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ ได้แต่พูดคำว่า ‘เชี่ย’”

“หนึ่งจอกแด่พี่น้อง หนึ่งจอกแด่หญิงสาว หนึ่งจอกแด่ความจริง หนึ่งจอกแด่ความฝัน หนึ่งจอกแด่เจ้าบ่าว หนึ่งจอกแด่เจ้าสาว หนึ่งจอกแด่ความต่ำต้อย หนึ่งจอกแด่ความสูงส่ง… หนึ่งจอกแล้วหนึ่งจอกเล่า ซูบโซมแต่ไม่เมา วันหน้ากลับบ้านเกิด จะต้องไปเป็นเพื่อนท่านแน่นอน พูดคุยเรื่องราวชีวิต นับหยาดฝนและน้ำตา จากนั้นก็หัวเราะเบาๆ กลับคืนสู่วัยเด็กที่งดงาม”

“คนข้างบน (อิโมจิยกนิ้วโป้ง)… ถึงแม้เนื้อเพลงจะไม่ค่อยคล้องจอง แต่ทุกประโยคก็สะท้อนความเป็นจริง สุดยอด สุดยอดจริงๆ”

“ฉินฉางอันจะต้องดังแน่ๆ”

“สวี่เซ่าหัวแพ้ไปก็ไม่เสียดายเลยจริงๆ”

“…”

กระแสคอมเมนต์นี้ พลิกกลับเร็วเกินไปแล้ว

จากตอนแรก “ฉินฉางอันแพ้ให้กับสวี่เซ่าหัวก็ไม่เสียดายเลย” มาถึงตอนนี้ “สวี่เซ่าหัวแพ้ไปก็ไม่เสียดายเลยจริงๆ”

การตบหน้านี้ช่างรวดเร็วจริงๆ

จางต้าเหอขมวดคิ้วแน่นขึ้น ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลิงเอ๋อร์ถึงอารมณ์ไม่ดี

จางต้าเหอถึงกับไม่มีอารมณ์จะดูการแข่งขันต่อไปอีกแล้ว เขาโทรศัพท์ไปหาจ้าวหลิงทันที

หลังจากโทรไปสามครั้ง จ้าวหลิงก็รับสาย

จางต้าเหอก็เป็นจิ้งจอกเฒ่าในวงการทำงานคนหนึ่งเหมือนกัน ประโยคแรกที่เขาพูดออกมาก็ทำให้จ้าวหลิงอารมณ์ดีขึ้นมาทันที “หลิงเอ๋อร์ ฉันเข้าใจแล้ว ความสามารถในการร้องเพลงของฉินฉางอันไม่ได้ดีเท่าไหร่ ที่สามารถเข้ารอบได้ส่วนใหญ่เป็นเพราะคุณภาพของเพลงสุราขจัดเศร้าสูงเกินไป ถ้าอยากจะเข้ารอบต่อไปอีก ด้วยความสามารถในการร้องเพลงของเขา ก็ต้องมีผลงานที่ดีกว่านี้ออกมา”

หยุดไปครู่หนึ่ง จางต้าเหอก็พูดต่อ “บิดาแห่งดนตรีของเล่อซานเราคนนั้นเก็บไว้เป็นไม้เด็ดสุดท้าย วางใจได้เลย แชมป์ต้องเป็นของเธอแน่นอน ตราบใดที่ผลลัพธ์ไม่เปลี่ยนแปลง ก็ไม่ต้องไปสนใจขั้นตอนพวกนี้หรอก คืนนี้พาไปกินอาหารญี่ปุ่น”

…

ณ บ้านพักตากอากาศ 3 ชั้นแห่งหนึ่ง

สวี่เซ่าหัวมองดูบัญชีทางการของเขาที่ถูกชาวเน็ตมากมายเข้ามาแสดงความคิดเห็นปลอบใจ เขาก็ตกอยู่ในภวังค์

“พี่สวี่อย่าร้องไห้เลย แพ้ให้กับเพลงสุราขจัดเศร้าก็ไม่เสียดายเลยจริงๆ”

“พี่สวี่คะ การที่คุณตกรอบแรกครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุโดยสิ้นเชิง เพราะเพลงสุราขจัดเศร้าเพลงนี้ได้คะแนนสูงสุดของทั้งสนามแล้ว โดดเด่นมากจริงๆ แพ้ให้กับเพลงสุราขจัดเศร้าไม่น่าอายเลยสักนิด”

“พี่สวี่กอดๆ นะคะ ถ้าคุณต้องการ ฉันพร้อมจะนั่งเครื่องบินไปหาคุณได้ทุกเมื่อ คุณแค่บอกที่อยู่มาก็พอ”

“สุดยอดเลย ฉันนี่สุดยอดเลยจริงๆ พี่สาวคนข้างบน เธอคิดอะไรอยู่ฉันได้ยินไปถึงจินหลิงแล้วนะ”

“บอกเลยว่าฉันอยู่ที่หลินอันก็ได้ยินเหมือนกัน”

“ฉันอยู่ที่กูซูก็ได้ยินเหมือนกัน”

“…”

กระแสนี้พลิกกลับเร็วเกินไปแล้ว

วินาทีที่แล้ว ฉินฉางอันแพ้ให้กับสวี่เซ่าหัวก็ไม่เสียดายเลย

วินาทีต่อมา สวี่เซ่าหัวแพ้ไปก็ไม่เสียดายเลย

“มีพิษ”

มองดูความคิดเห็นเหล่านี้ แล้วมองดูแฟนคลับของเขาที่เพิ่มขึ้นมาอีกสิบกว่าหมื่นคน ในใจของสวี่เซ่าหัวก็รู้สึกปลอบใจขึ้นมาไม่น้อย

(จบแล้ว)