บทที่ 528 ชีวิตหรือความตาย

“ท่าน แนวป้องกันของอังกฤษด้านหน้ามีความแข็งแกร่งมาก จุดยิงปืนตั้งอยู่ในจุดบอดของเรา ยากที่จะทำลาย!” ร้อยตรีรายงานต่อร้อยเอกผู้บังคับกองร้อย

ร้อยเอกขมวดคิ้ว “ส่งพลแม่นปืนไปอ้อมและโจมตีได้หรือไม่?”

“ท่าน เราได้ลองใช้พลแม่นปืนแล้ว แต่อังกฤษเจ้าเล่ห์มาก” ร้อยตรีรายงาน

“ติดต่อกองพัน เราต้องการกำลังเสริม ขอให้ปืนใหญ่ระดมยิงพื้นที่นี้ ฉันอยากเห็นว่าแนวป้องกันอังกฤษจะทนการยิงปืนใหญ่หนักได้หรือไม่” ร้อยเอกสั่ง

“ครับ!”

คำขอของพวกเขาถูกส่งต่อไปยังกองบัญชาการกองพลทีละชั้น กองพลออกคำสั่งไปยังแนวปืนใหญ่ทันที โดยบังเอิญ แนวปืนใหญ่หนักขนาด 150 มม. เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจสนับสนุน เมื่อได้รับคำขอจากกองร้อยทหารราบนี้ พวกเขารับหน้าที่ระดมยิง

ปืนใหญ่หนักขนาด 150 มม. หกกระบอกเริ่มหมุนปากกระบอกและเล็งไปที่เป้าหมาย

“ยิง!” ด้วยคำสั่งของผู้บังคับการ ปืนใหญ่หนักทั้งหกเริ่มยิงอย่างรุนแรง

“ตูม! ตูม! ตูม!”

พร้อมเสียงดังสนั่น กระสุนถูกยิงออกไปทีละนัด

ในเขตเมืองปารีส กองร้อยทหารราบเยอรมันนี้ยังคงรอ ทหารทุกนายหมอบอยู่ในหลุมหลบภัย เพื่อไม่ให้ได้รับผลกระทบจากการยิงปืนใหญ่ของฝ่ายตัวเอง มิฉะนั้นจะเสียมากกว่าได้

“วี๊ด! วี๊ด! วี๊ด!”

ไม่นาน เสียงหวีดดังในท้องฟ้า

“มาแล้ว!”

ทหารผ่านศึกที่ผ่านสมรภูมิมาหลายครั้งรู้ดีว่านี่คือเสียงของกระสุนที่พุ่งผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง

“ตูม! ตูม! ตูม!”

ไม่นาน กระสุนตกลงจากฟ้าทีละนัด กระแทกแนวป้องกันของกองทัพอังกฤษ กระสุนระเบิด ควันพวยพุ่งจากแนวป้องกันอังกฤษ คลื่นอากาศพัดกระจายไปทุกทิศ ปริมาณดินและหินพุ่งกระเด็นรอบข้าง บางครั้งมีทหารถูกคลื่นอากาศพัดลอยขึ้นไปด้วย

ทหารเยอรมันดูเหมือนตกตะลึงกับพลังอันมหาศาลนี้

“พระเจ้า! นี่คือพลังของปืนใหญ่หนัก 150 มม. ชัดๆ! ไม่คิดว่าเราจะได้รับการสนับสนุนจากปืนใหญ่หนัก 150 มม.” ร้อยเอกผู้บังคับกองร้อยพึมพำ เขาคิดว่าถ้าได้ปืนใหญ่ขนาด 105 มม. มาสนับสนุนก็ดีแล้ว ถ้าโชคร้ายอาจได้แค่ปืนใหญ่สนาม 75 มม. แต่ตอนนี้เกินความคาดหมายไปมาก

แน่นอนว่าการสนับสนุนจากปืนใหญ่หนักขนาดใหญ่เป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับพวกเขา ภายใต้การยิงปืนใหญ่หนัก 150 มม. แนวป้องกันของอังกฤษค่อยๆ กลายเป็นซาก การสูญเสียของทหารอังกฤษในแนวนี้ต้องหนักหน่วงแน่นอน ทำให้กองทัพเยอรมันแทบไม่ต้องสูญเสียเลยเมื่อโจมตีที่นี่

การสนับสนุนด้วยปืนใหญ่ของเยอรมันดำเนินต่อไปสิบนาที ในช่วงเวลานี้ กระสุนปืนใหญ่ขนาด 150 มม. กว่า 200 นัดตกลงบนแนวป้องกันอังกฤษ เมื่อควันดินปืนจางลง แนวป้องกันอังกฤษกลายเป็นความโกลาหล หลุมขนาดใหญ่ปรากฏทุกหนแห่ง ส่วนทหารอังกฤษที่ประจำการที่นี่หายไป เหลือเพียงแขนขาที่ขาดกระจัดกระจาย และชิ้นเนื้อที่เละเทะ สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าการยิงปืนใหญ่เมื่อครู่รุนแรงเพียงใด

เมื่อทหารเยอรมันเดินไปถึงแนวป้องกันนี้และเห็นภาพนี้ ทุกคนหน้าซีด แม้แต่การเห็นกองเนื้อเละเทะก็ทำให้บางคนอาเจียน คาดว่าพวกเขาคงไม่อยากกินเนื้อไปอีกนาน

ด้วยการเรียกใช้การสนับสนุนปืนใหญ่จำนวนมากของกองทัพเยอรมัน กองทัพสัมพันธมิตรอังกฤษ-ฝรั่งเศสไม่สามารถต้านทานได้เลย ป้อมปราการที่พวกเขาสร้างไม่สามารถทนการยิงปืนใหญ่หนักได้ และปืนใหญ่ของพวกเขาเองก็สูญเสียไปนานแล้ว การกดขี่ด้วยปืนใหญ่และการโจมตีทางอากาศของเยอรมันทำให้ปืนใหญ่ของสัมพันธมิตรถูกทำลายเป็นอันดับแรกในศึกนี้ ปืนใหญ่ที่เหลืออยู่ก็สูญเสียหนักจนไม่สามารถมีบทบาทสำคัญได้แล้ว อาจกล่าวได้ว่าการรบนี้กลายเป็นการรบที่สัมพันธมิตรถูกตีฝ่ายเดียว

แนวป้องกันของกองทัพที่ 4 ของกองทัพสำรวจอังกฤษ ใกล้โบสถ์คาทอลิกทางฝั่งเหนือของแม่น้ำแซน เป็นกองบัญชาการที่ตั้งอยู่ใต้ดิน เพราะกองบัญชาการบนพื้นดินอันตรายเกินไป หากถูกยิงปืนใหญ่หนักหรือทิ้งระเบิดโดยเยอรมัน อาจถูกถล่มได้ พลเรือเอกอัลเลนบีหวงแหนชีวิตของตนเองมาก

“นายพล กองพลทหารราบที่ 33 สูญเสียไปกว่าครึ่ง ผู้บัญชาการกองพลขอถอนกำลัง” เจ้าหน้าที่เสนาธิการรายงานต่อพลเรือเอกอัลเลนบี

“ถอนกำลัง? เขตป้องกันของพวกเขาห่างจากกองบัญชาการของฉันแค่ไม่กี่กิโลเมตร ถ้าพวกเขาถอนตัว เยอรมันจะบุกมาถึงกองบัญชาการของฉันโดยตรงหรือไม่? บอกพวกเขาว่าห้ามถอน!” พลเรือเอกอัลเลนบีสั่ง

“ครับ นายพล”

ไม่กี่นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่เสนาธิการอีกคนรายงานว่ากองพลทหารราบที่ 37 ของอังกฤษขอการสนับสนุนกำลังเสริม

“บอกกองพลที่ 37 ว่าฉันไม่มีกำลังเสริมในมือ จึงไม่มีทางสนับสนุนได้ ตอนนี้พวกเขาต้องพึ่งพลังของตัวเองเพื่อยืนหยัด” พลเรือเอกอัลเลนบีกล่าว

พลเรือเอกอัลเลนบีเริ่มหงุดหงิดกับข่าวความพ่ายแพ้ต่อเนื่อง หลังจากการรบที่ปารีสเริ่มขึ้น กองทัพสัมพันธมิตรถูกกดดันตลอด เยอรมันใช้ปืนใหญ่หนักและเครื่องบินสร้างความสูญเสียมหาศาล ทุกขณะ ทหารของพวกเขาตายจากการยิงปืนใหญ่หรือการทิ้งระเบิดของเยอรมัน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเมื่อการโจมตีของเยอรมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นี่หมายความว่ากองทัพสัมพันธมิตรในปารีสไม่อาจยืนหยัดได้นาน ซึ่งเป็นสิ่งที่พลเรือเอกอัลเลนบียอมรับไม่ได้

เขาไม่อยากถูกกระสุนหรือระเบิดของเยอรมันฆ่าตายอย่างงงๆ ในฐานะนายพลอันทรงเกียรติของกองทัพอังกฤษ เขาต้องการมีชีวิตต่อไป

“บ้าเอ๊ย เราไม่สามารถทำแบบนี้ต่อไปได้ เราไม่มีทางสู้เยอรมันได้ ถ้ายังสู้ต่อไป จะเป็นการปล่อยให้พวกเขาตายที่นี่ นี่คือเมืองหลวงของฝรั่งเศส ชาวฝรั่งเศสจะสู้สุดตัวกับเยอรมันก็สมควร แต่เราไม่จำเป็นต้องสู้เพื่อเมืองหลวงของฝรั่งเศสเลยนี่?” พลเรือเอกอัลเลนบีคิด

เขายังเริ่มบ่นถึงเซอร์ เฟรนช์ ว่าทำไมถึงสั่งให้กองทัพของเขาป้องกันปารีสร่วมกับฝรั่งเศส? นี่ไม่ใช่การส่งพวกเขาไปตายชัดๆ หรือ? เมื่อคิดถึงตรงนี้ พลเรือเอกอัลเลนบีเริ่มหงุดหงิดสุดขีด

“ไม่ ฉันจะไม่ตาย ฉันต้องมีชีวิตต่อไป ฉันต้องกลับไปอังกฤษ ฉันจะไม่ตายที่นี่” พลเรือเอกอัลเลนบีพึมพำ ขณะที่เขาท่องประโยคนี้ซ้ำๆ ดวงตาของเขายิ่งแน่วแน่