ตอนที่ 17 ค่าหัวพันล้าน!
ตอนที่ 17 ค่าหัวพันล้าน!
คิซารุยืนอยู่บนซากเรือรบ คอยปกป้องทหารเรือที่บาดเจ็บอยู่เบื้องล่าง
หลังจากผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง กองเรือสนับสนุนของทหารเรือก็มาถึงในที่สุด
เมื่อเห็นซากเรือที่กระจัดกระจายเต็มทะเล พลเรือโทที่มาถึงก็มีสีหน้าเคร่งเครียด
“พลเรือเอกคิซารุ แซนเดอร์สหนีไปแล้วใช่ไหม?”
พลเรือโทโดเบอร์แมนเอ่ยถามคิซารุ
“เขาหนีไปก่อนที่ฉันจะมาถึง”
“รีบช่วยคนขึ้นจากน้ำก่อน พวกซีคิงส์กำลังจะเล็มพวกเขาเป็นอาหารแล้ว”
คิซารุส่งสัญญาณให้กองเรือสนับสนุนเริ่มช่วยเหลือทหารเรือจากทะเล
“หมอนั่นมันน่ากลัวชะมัด เขาหนีออกมาจากอิมเพลดาวน์ได้ยังไง?”
“แล้วพลเรือโทโอนิงุโมะล่ะ?”
โดเบอร์แมนถอนหายใจอย่างไม่เชื่อสายตา
“โดนหมัดเดียวของแซนเดอร์สส่งลงทะเลไป ไม่รู้ยังรอดอยู่ไหม”
คิซารุชี้ไปที่ทะเล
ก่อนกองกำลังสนับสนุนจะมาถึง คิซารุได้สอบถามรายละเอียดจากทหารเรือที่รอดชีวิตแล้ว
พวกทหารเรือไม่รู้ว่าก่อนที่แซนเดอร์สจะหลุดจากอิมเพลดาวน์เกิดอะไรขึ้นบ้าง
แต่พวกเขาเห็นกับตาว่าเขาทำลายกองเรือ และอัดพลเรือโทโอนิงุโมะด้วยหมัดเดียว
“หมัดเดียว?”
“ไอ้หมอนี่มันแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!”
คิซารุคาบซิการ์ไว้ในปาก ทำหน้าไม่อยากเชื่อ
คนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าตกใจเช่นกัน
พวกเขาต่างรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของโอนิงุโมะ เพราะอยู่ในตำแหน่งพลเรือโทเหมือนกัน
แซนเดอร์สเคยซ้อมกับพวกเขาบ่อยเมื่อสามปีก่อน
หมอนั่นแข็งแกร่งก็จริง แต่ไม่ได้แข็งแกร่งถึงขั้นอัดพลเรือโทชั้นหัวกะทิด้วยหมัดเดียว
ตลอดสามปีในอิมเพลดาวน์ หมอนั่นไปฝึกอะไรมา?!
คิซารุพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ แค่หมัดเดียว พวกนายจัดการช่วยคนไปก่อน ฉันจะไปอิมเพลดาวน์ ตรวจสอบแล้วรายงานให้จอมพลเซนโงคุ”
พูดจบ คิซารุก็กลายเป็นแสงพุ่งตรงไปยังอิมเพลดาวน์
ไม่นาน จอมพลเรือเซนโงคุแห่งกองบัญชาการทหารเรือก็ได้รับรายงานฉบับเต็ม
“ว่าไงนะ? แมกเจลแลนก็บาดเจ็บสาหัสเหมือนกัน?!”
เซนโงคุมีสีหน้าเคร่งเครียดในขณะที่ถือหอยทากสื่อสาร
“ครับ จอมพลเซนโงคุ นอกจากรองพัศดีฮันนิบาลที่อยู่ในห้องควบคุม เจ้าหน้าที่ระดับสูงของอิมเพลดาวน์ทุกคนบาดเจ็บสาหัส จากคำให้การของฮันนิบาล แซนเดอร์สแทบจะพุ่งฝ่ามาอย่างไม่มีอะไรหยุดได้”
ใบหน้าล้อเลียนของคิซารุปรากฏขึ้นบนหอยทากสื่อสาร
หลังเงียบไปพักหนึ่ง เซนโงคุก็ถามว่า “คิซารุ นายคิดว่าแซนเดอร์สแข็งแกร่งแค่ไหนตอนนี้?”
“พูดยาก แต่คงไม่อ่อนกว่าฉันมากนัก”
คิซารุตอบตรง ๆ
ถ้าเป็นเขาในสถานการณ์ของแซนเดอร์ส เขาคงใช้ความเร็วหลบหนีไปให้เร็วที่สุด แทนที่จะถล่มทุกอย่างเหมือนหมอนั่น
“เข้าใจแล้ว นายอยู่ประจำที่นั่นต่อไป จนกว่าจะได้รับคำสั่งจากรัฐบาลโลก”
เซนโงคุออกคำสั่งก่อนจะวางสาย
ในเมื่อแมกเจลแลนกับชิริวต่างก็บาดเจ็บสาหัส เหลือเพียงฮันนิบาลที่ยังควบคุมอิมเพลดาวน์ได้ไม่เต็มที่ คิซารุจึงยังถอนกำลังไม่ได้
เซนโงคุนั่งพิงเก้าอี้ในห้องทำงาน ใบหน้าหม่นหมอง
สถานการณ์มันเลยเถิดเกินควบคุมไปแล้ว
ตอนนี้แซนเดอร์สมีพลังระดับทัดเทียมพลเรือเอก การจับกุมเขาอีกครั้งแทบเป็นไปไม่ได้
เขาจำเป็นต้องตัดสินใจว่าจะให้ทหารเรือตอบสนองอย่างไร
ทะเลกำลังเข้าสู่ความวุ่นวาย
ไคโด หนวดขาว และบิ๊กมัม ถูกยกให้เป็นจักรพรรดิแห่งทะเล
และกระแสที่เรียกร้องให้ยกให้แชงคส์เป็นจักรพรรดิคนที่สี่ก็กำลังมาแรง
ทหารเรือสูญเสียการควบคุมทะเลนิวเวิลด์โดยสมบูรณ์
แล้วตอนนี้ แซนเดอร์สก็หลุดไปอีกคน
ด้วยพลังที่เขามี ใครจะรู้ว่าเขาจะก่อพายุอะไรอีกบ้าง
ทั้งหมดนี้ทำให้เซนโงคุปวดหัวแทบบ้า
ถ้าพ่อบุญธรรมของแซนเดอร์สยังไม่ตายเมื่อสามปีก่อน เรื่องมันคงง่ายกว่านี้มาก
เพราะถ้ามีพลเรือเอกทั้งสามคนอยู่ บวกกับแซนเดอร์สที่มีพลังระดับเดียวกัน ทหารเรือก็สามารถรับมือจักรพรรดิทั้งสี่ได้อย่างไม่มีปัญหา
แต่ตอนนี้...
เด็กอัจฉริยะของทหารเรือคนนั้น ได้กลายเป็นศัตรูของทั้งทหารเรือและรัฐบาลโลก
ตอนนี้ ทหารเรือต้องรับมือกับศัตรูที่แข็งแกร่งขึ้นอีกหนึ่งคน
เฮ้อ...
เซนโงคุถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนหยิบหอยทากสื่อสารติดต่อหาห้าผู้เฒ่า
เรื่องนี้เขาไม่สามารถจัดการคนเดียวได้
เพราะเรื่องทั้งหมดมันเริ่มต้นจากรัฐบาลโลกและพวกห้าผู้เฒ่าเอง
พวกนั้นก็ควรปวดหัวไปพร้อมกันด้วย
ที่รัฐบาลโลก ห้าผู้เฒ่ารวมตัวกันในห้องประชุม บรรยากาศตึงเครียด
“ทุกคนคงได้ยินรายงานของเซนโงคุแล้ว เรามาคุยกันว่าจะรับมือยังไง”
เจย์การ์เซีย แซทเทิร์น มือถือไม้เท้า ใส่ชุดสูทดำ ผมหยิกขาวและเคราขาวหนา เอ่ยขึ้นเบา ๆ
“จะคุยอะไรอีก? ออกค่าหัวแล้วให้ทหารเรือตามล่า จบแค่นั้น”
ผู้เฒ่าหัวโล้นที่ถือดาบคาตานะตอบด้วยน้ำเสียงต่ำ
“อิมเพลดาวน์ไร้ประโยชน์จริง ๆ เราน่าจะประหารแซนเดอร์สไปตั้งแต่ตอนนั้น”
“ใครจะไปคาดคิดว่าเขาจะหนีออกจากอิมเพลดาวน์ได้ แล้วยังแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้อีก?”
ผู้เฒ่าหัวเถิกที่ไว้หนวดเอ่ยเสริม
ถ้าแซนเดอร์สแข็งแกร่งขึ้นได้ขนาดนี้ในอิมเพลดาวน์ ใครจะรู้ว่าอีกไม่กี่ปีเขาจะน่ากลัวขนาดไหน
และที่สำคัญ แซนเดอร์สเพิ่งอายุ 19 ปีเท่านั้น
“เขาก็แค่คนคนเดียว จะไปกลัวอะไร เราปกครองโลกมาหลายร้อยปีแล้ว พวกผู้แข็งแกร่งก็แค่กลายเป็นฝุ่นไปตามกาลเวลา ไม่ว่าโลกจะวุ่นวายแค่ไหน รัฐบาลโลกก็ยังยืนหยัดอยู่ได้เสมอ”
ผู้เฒ่าเครายาว มาร์คัส มาร์ส พูดอย่างไม่ใส่ใจ
ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มร็อคส์ในอดีต หรือกลุ่มของโรเจอร์หลังจากนั้น ต่างก็จางหายไปหมดแล้ว
แต่รัฐบาลโลกก็ยังยืนอยู่เหนือท้องทะเลอย่างไม่สั่นคลอน
“ปัญหาของแซนเดอร์สไม่ใช่แค่พลังของเขา แต่คือการที่เขาต้องจ้องจะเล่นงานพวกมังกรฟ้าแน่ ๆ”
“ไม่เหมือนโจรสลัดต่ำ ๆ พวกนั้น หมอนี่ไม่สนสถานะของพวกมังกรฟ้าเลย”
ผู้เฒ่าหัวเถิกพูดอีกครั้ง
ในห้องตกอยู่ในความเงียบ
บนท้องทะเลก็มีบางคนที่ไม่เกรงกลัวพวกมังกรฟ้า
แต่มีไม่กี่คนที่กล้าลงมือโดยตรง
แม้แต่พวกจักรพรรดิ ก็ยังไม่แสดงท่าทีว่าอยากจะเล่นงานพวกนั้นโดยตรง
แต่แซนเดอร์สไม่ใช่แบบนั้น
พ่อบุญธรรมของเขาถูกมังกรฟ้าฆ่า
และตอนนี้เขาไม่มีพันธะ ไม่มีความจงรักภักดี มีแต่พลังและความแค้น
ถ้าเขาเริ่มไล่ล่าพวกมังกรฟ้าขึ้นมา
นั่นแหละคือเรื่องใหญ่ของจริง
เพราะถ้าพวกมังกรฟ้าตายมากเกินไป ภาพลักษณ์แห่ง “เทพ” ก็จะเสื่อมคลาย
และถ้าเรื่องนั้นเกิดขึ้น คนอื่นก็จะเริ่มกล้าท้าทายพวกเขามากขึ้น
“ทำไมเราไม่ลองเชิญเขาเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดล่ะ?”
ผู้เฒ่าผมหยิกคนหนึ่งเสนอ
ระบบเทพโจรสลัด เป็นกลไกที่รัฐบาลโลกสร้างขึ้น
สมาชิกแต่ละคนล้วนเป็นโจรสลัดที่มีชื่อเสียงและพลังระดับสูง
เฉพาะผู้ที่มีชื่อเสียงและพลังมากพอเท่านั้นจึงจะถูกคัดเลือก
ตอนนี้ที่นั่งของกลุ่มเทพโจรสลัดยังไม่เต็ม
“ตราบใดที่เขาไม่แตะต้องพวกมังกรฟ้า การมอบที่นั่งให้เขาก็ไม่ใช่ปัญหา”
“แต่เขาจะยอมไหม?”
ผู้เฒ่าหัวโล้นเอ่ยด้วยความสงสัย
“ลองดูก็ไม่เสียหาย”
“แต่ก่อนอื่น เราต้องหารือเรื่องค่าหัวของแซนเดอร์สก่อน”
“ตั้งที่ 1.5 พันล้านเบรี เขามีพลังและระดับภัยคุกคามที่เหมาะกับตัวเลขนั้น”
“บางทีค่าหัวนี้อาจทำให้เขาเจอปัญหาบ้าง โจรสลัดหลายคนสนใจค่าหัวกันมาก บางครั้งก็ฆ่ากันเองเพื่อขึ้นชื่อเสียง”
“ถ้าไคโดหรือหนวดขาวเจอกับแซนเดอร์ส มันก็อาจกลายเป็นผลดีของเรา”
ผู้เฒ่าผมหยิกกล่าวเสริม
“เห็นด้วย!”
“เห็นด้วย!”
“...”