บทที่ 19 สถาบันการทหารไฮซิงเงิน

เพียงไม่กี่เดือน สถาบันการทหารไฮซิงเงินก็ได้จัดตั้งโครงสร้างพื้นฐานเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่บรรดาอาจารย์ที่แอร์นสท์ว่าจ้างมายังไม่ได้เริ่มทำการสอน

เหตุผลก็เพราะว่ากลุ่มเยาวชนกว่าห้าร้อยคนที่ถูกคัดเลือกมาจากดินแดนตะวันออกไกลนั้นอ่อนแอเกินไป พวกเขาต้องได้รับการพักฟื้นเสียก่อน ส่วนใหญ่มีร่างกายซูบผอม ซีดเหลือง และขาดสารอาหาร

สำหรับเด็กวัยรุ่นเหล่านี้ที่เพิ่งเดินทางข้ามทะเลมายังยุโรป แอร์นสท์ไม่กล้าปล่อยให้พวกเขากินมากเกินไป พวกเขามีร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว ไหนจะต้องเผชิญกับการเดินทางไกลที่กินเวลานานหลายเดือน การโคลงเคลงของเรือเป็นสิ่งที่แม้แต่คนทั่วไปยังทนแทบไม่ไหว นับประสาอะไรกับเด็กเหล่านี้

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้พวกเขาต้องเผชิญกับภาวะอดอยากมาเป็นเวลานาน สภาพกระเพาะอาหารของพวกเขาจึงย่ำแย่เกินกว่าที่จะรับมือกับอาหารที่มีไขมันและน้ำมันสูงได้โดยทันที ไม่อย่างนั้น ในวันถัดไปห้องสุขาคงมีไม่พอให้พวกเขาใช้

ดังนั้นเมื่อขึ้นฝั่ง แอร์นสท์จึงเตรียมเพียงผัก ขนมปัง และมันฝรั่งให้พวกเขาเป็นอาหารปรับสภาพ โดยจำกัดปริมาณไม่ให้มากเกินไป เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขากินอย่างตะกละตะกลามจนส่งผลเสียต่อร่างกาย แม้กระนั้น แววตาของพวกเขาก็เปล่งประกายด้วยความปรารถนาในอาหาร

สำหรับเด็กจากดินแดนตะวันออกในยุคนี้ เพียงแค่ได้กินทุกวันก็ถือเป็นความสุขแล้ว บางคนถึงขั้นเคยกินเปลือกไม้และดินประทังชีวิต อาหารที่แอร์นสท์เตรียมไว้จึงถือเป็นอาหารชั้นเลิศสำหรับพวกเขาที่ไม่เคยเลือกกิน

แม้พวกเขาจะยากจน แต่แอร์นสท์ก็ยังสามารถรับประกันได้ว่าพวกเขาจะมีอาหารเพียงพอ และเขายังยอมควักเงินส่วนตัวเพิ่มเนื้อสัตว์ให้พวกเขาด้วย

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สงครามทำให้รัฐบาลชิงที่เสื่อมทรามอยู่แล้วยิ่งกดขี่ขูดรีดประชาชนชั้นล่างอย่างหนักหน่วง ค่าปฏิกรรมสงครามที่ต้องจ่ายให้ชาติมหาอำนาจและงบประมาณสำหรับปราบปรามกบฏทางตอนใต้ ล้วนถูกรีดมาจากประชาชนคนธรรมดา ส่วนภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในภาคเหนือ กลับถูกละเลยโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้ผู้ลี้ภัยนับไม่ถ้วนต้องทุกข์ทรมาน

จากสถานการณ์นี้ ทำให้เห็นได้ว่าประชาชนในแผ่นดินตะวันออกต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดเพียงใด สำหรับเกษตรกรที่ไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง นอกจากต้องทุ่มแรงกายให้เปล่าประโยชน์แล้ว ไม่เพียงไม่ได้รับผลตอบแทน แต่ยังอาจต้องแบกรับหนี้สินมหาศาลอีกด้วย

พวกเจ้าของที่ดินและขุนนางใช้วาจาเป็นอาวุธ โดยผลักภาระภาษีที่ราชสำนักกำหนดให้หนักขึ้นเป็นเท่าตัวเพื่อรีดไถจากชาวนา และเมื่อเกิดภัยธรรมชาติหรือเหตุเภทภัยจากมนุษย์ ครอบครัวมากมายต้องล่มสลายจนถึงขั้นกลายเป็นขอทานพเนจรในป่าเขา

ด้วยเหตุนี้ การเปิดรับสมัครแรงงานของสำนักงานประสานงานการค้าตะวันออกไกลของแอร์นสท์ในราชวงศ์ชิงจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น สำหรับคนเหล่านี้ที่สิ้นหวังในชีวิตแล้ว ใครก็ตามที่สามารถมอบอาหารให้พวกเขาได้ย่อมเปรียบเสมือนพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด นี่จึงอธิบายได้ว่าทำไมบางคนจึงยอมเดินทางข้ามมหาสมุทรไปทำงานสร้างทางรถไฟในอเมริกา

ชาวจีนในยุคหลังๆ ก็เช่นกัน พวกเขาคือกลุ่มคนที่สามารถอดทนต่อความลำบากได้มากที่สุดในโลก ยากจนข้นแค้นแค่ไหนในอดีตนั้นแทบจะเกินจินตนาการ ตราบใดที่มีความหวัง พวกเขาจะกลายเป็นแรงงานที่ดีที่สุด

ในขณะที่ประเทศอย่างอินเดีย สังคมของพวกเขากลับมีปัญหาเชิงโครงสร้างมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว แอร์นสท์มองว่าพวกเขายังด้อยกว่าชาวพื้นเมืองในแอฟริกาด้วยซ้ำ

แม้ว่าชาวพื้นเมืองในแอฟริกาจะไม่ได้ทำสิ่งที่ดีนัก แต่พวกเขากลับมีทัศนคติต่อชีวิตที่เป็นบวก ในขณะที่ชาวอินเดียมักจะอยู่กึ่งกลางระหว่างการรับมืออย่างเฉื่อยชาและ "ความสมจริง"

"ความสมจริง" ในที่นี้ไม่ได้เป็นคำชม แต่เป็นลักษณะหนึ่งของมุมมองต่อโลกของชาวอินเดีย ซึ่งสะท้อนถึงค่านิยมที่คลุมเครือ พวกเขาพัฒนาระบบอารยธรรมขึ้นมา แต่บุคลิกของชาติกลับไม่สอดคล้องกับสิ่งนั้น

นี่คือเหตุผลที่แอร์นสท์กล้าจ้างแรงงานชาวจีน แม้ว่าจะมีปัจจัยทางอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง แต่โดยหลักแล้วมันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ เพื่อให้ได้มาซึ่งผลกำไรสูงสุด แอร์นสท์ย่อมต้องการแรงงานที่มีวินัยและเชื่อฟัง

ในยุคปัจจุบัน แรงงานที่มีคุณภาพสูงที่สุดในโลกคือชาวยุโรป เพราะระบบการศึกษาของยุโรปอยู่ในระดับแนวหน้า โดยเฉพาะเยอรมนีที่มีการศึกษาภาคบังคับ ช่วยให้ประชาชนทั่วไปหลุดพ้นจากภาวะไม่รู้หนังสือและสามารถปรับตัวเข้ากับสังคมอุตสาหกรรมได้ดีขึ้น

แม้แต่ในกองทัพปรัสเซีย ทหารทั่วไปก็ยังมีการศึกษาในระดับประถมศึกษา ทำให้สามารถปฏิบัติตามคำสั่งได้อย่างเคร่งครัด ดังนั้นการส่งเสริมการศึกษาให้แพร่หลายจึงเป็นแนวโน้มสำคัญของยุคสมัย

แอร์นสท์ต้องการพัฒนาแอฟริกาตะวันออก ย่อมต้องการแรงงานที่มีคุณภาพเช่นนี้ด้วย แต่ประชาชนชาวเยอรมันที่ฉลาดย่อมไม่โง่เขลา พวกเขาย่อมเลือกไปยังทวีปอเมริกา ที่ซึ่งมีโอกาสมากมาย มีมาตรฐานการครองชีพสูง และมีความเจริญด้านอุตสาหกรรม แทนที่จะมุ่งสู่แอฟริกาที่แม้แต่ถนนที่ดีๆ ยังไม่มี

หากไม่มีค่าจ้างสูงๆ แล้วใครจะยอมเหน็ดเหนื่อยเพื่อแอร์นสท์ในการบุกเบิกดินแดนในแอฟริกาตะวันออก? และเมื่อไม่สามารถเลือกแรงงานที่ดีที่สุดได้ ทางเลือกที่รองลงมาก็คือแรงงานชาวจีน ซึ่งเป็นตัวเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

บรรดาราชวงศ์ในประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกนั้นเชี่ยวชาญในการระดมแรงงานประชาชนเป็นที่สุด พวกเขาสามารถจัดระบบให้ประชาชนขุดถนนและคลอง หรือดำเนินโครงการขนาดใหญ่ผ่านระบบบริหารระดับล่างได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยเหตุนี้ คนทั่วไปจึงเชื่อฟังและบริหารจัดการได้ง่าย

นอกจากนี้ ชาวจีนในยุคปัจจุบันต่างเคยผ่านความทุกข์ยากมาอย่างโชกโชน สังคมโดยรวมมีลักษณะที่แข่งขันกันอย่างรุนแรง กล่าวได้ว่าจิตวิญญาณของความขยันหมั่นเพียรและการทำงานหนักของพวกเขานั้นเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก ในขณะที่ยุโรปเคยมีระบบทาสเป็นเวลานาน ทำให้เกิดสมดุลระหว่างประชาชนกับขุนนางเจ้าที่ดิน เพราะในสายตาของเจ้าที่ดิน ทาสถือเป็นทรัพย์สิน หากใช้แรงงานมากเกินไปจนเสียชีวิตโดยไม่ตั้งใจ ก็ถือเป็นความสูญเสีย ด้วยต้นทุนแรงงานที่ได้รับผลกระทบจากกาฬโรคทำให้ค่าจ้างแรงงานเพิ่มสูงขึ้น

ไม่เพียงเท่านั้น กาฬโรคยังทำให้ชาวยุโรปทั้งทวีปรู้สึกหวาดกลัว ราวกับว่าโชคชะตาของพวกเขาถูกสุ่มจับฉลาก อาจถึงคราวตายได้ทุกเมื่อ ขุนนางยุโรปจึงใช้ชีวิตอย่างเสเพล ส่งเสริมการพัฒนาด้านวัฒนธรรมและศิลปะ เมื่อมีความสุขมากขึ้น งานจึงน้อยลง และประชาชนทั่วไปก็มีชีวิตที่ดีขึ้น

ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นเรื่องยากที่ชาวยุโรปจะเข้าใจทัศนคติของชาวจีนที่ขยันทำงานอย่างหนัก หากค่าจ้างไม่เพียงพอหรือไม่มีเวลาพักผ่อนที่เหมาะสม พวกเขาก็พร้อมจะก่อกบฏ

ท้ายที่สุด แอร์นสท์ไม่ได้ต้องการแรงงานฝีมือสูงเลย อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้ เขาเป็นคนที่มีความต้องการควบคุมสูง แรงงานชาวจีนที่ไร้การศึกษาและไม่มีวิสัยทัศน์แบบยุโรปนั้นไม่มีความต้องการสูงนัก จึงทำให้พึงพอใจได้ง่ายและบริหารจัดการได้ดีกว่าชาวยุโรป

ในขณะนี้ แอร์นสท์กำลังพัฒนาแอฟริกาตะวันออก และสิ่งที่เขาต้องการคือแรงงานที่สามารถทำการเกษตรได้ เขาเชื่อว่าไม่มีดินแดนใดสามารถก้าวข้ามการพัฒนาเกษตรกรรมและเข้าสู่อุตสาหกรรมได้โดยตรง ตอนนี้เขาตั้งใจจะรวมกลุ่มชาวนาเหล่านี้เข้าด้วยกันในรูปแบบของบริษัทเพื่อทำการเกษตรในแอฟริกา

แรงงานที่รับมาจากดินแดนตะวันออกไกลล้วนมาทำงานเพื่อความอยู่รอด ดังนั้นค่าจ้างของพวกเขาจึงต่ำมาก การผลิตร่วมกันในระดับใหญ่นี้ไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานหนักมากนัก และยังสามารถใช้ชนพื้นเมืองในท้องถิ่นมาช่วยทำการเกษตรได้

ใช่แล้ว แอร์นสท์เป็นเพียงขุนนางที่หมกมุ่นอยู่กับผลประโยชน์ เขาไม่ได้มีความเมตตาเกินเหตุ เขาไม่เพียงแต่จะยึดชนพื้นเมืองจากเผ่าต่าง ๆ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงที่ดินที่สุลต่านแห่งแซนซิบาร์ไม่ได้ใช้งานด้วย อีกทั้งยังนำทาสมาใช้ชั่วคราวอีกด้วย

สุลต่านแห่งแซนซิบาร์เริ่มต้นการค้าทาสไปยังดินแดนอาหรับตั้งแต่ยุคจักรวรรดิโอมานแล้ว และพวกเขาเองก็ไม่ต้องการชนพื้นเมืองที่มีร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว

ในขณะนี้ แอร์นสท์ยังไม่มีศักยภาพและทรัพยากรเพียงพอที่จะขนส่งชนพื้นเมืองเหล่านี้ไปยังประเทศและภูมิภาคอื่น ๆ ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงถูกใช้เป็นเครื่องมือผลิตเพื่อบุกเบิกที่ดินต่อไป

แต่เดิม ชนพื้นเมืองเหล่านี้ดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์และเก็บของป่า การบังคับให้พวกเขาทำไร่ไถนาเป็นเรื่องยาก และการเป็นเกษตรกรก็ต้องใช้ประสบการณ์

ดังนั้น แอร์นสท์จึงตั้งใจให้ชนพื้นเมืองเหล่านี้รับหน้าที่ทำงานหนักที่เรียบง่าย เช่น ลากคันไถและขุดคลอง

ท้ายที่สุดแล้ว ในยุคนี้ยังไม่มีเครื่องไถและรถขุดดิน ต่อให้มี แอร์นสท์ก็คงไม่สามารถซื้อได้ ทั้งภูมิภาคแอฟริกาตะวันออกต้องพึ่งพาแรงงานมนุษย์ล้วน ๆ

แม้ว่าแอร์นสท์จะเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์เหนือสิ่งอื่นใด แต่ส่วนที่ยังเหลืออยู่ในจิตสำนึกของเขาก็คือ หากชนพื้นเมืองเหล่านี้มีอายุยืนยาวพอจนถึงจุดที่เขาไม่ต้องพึ่งพาแรงงานมนุษย์มากนัก เขาจะหาทางส่งพวกเขาไปยังประเทศและภูมิภาคอื่น ๆ

กลุ่มเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้คือบุคลากรสำรองที่จะช่วยแอร์นสท์บริหารจัดการแรงงานจีนในแอฟริกาตะวันออกในอนาคต เขาไม่สามารถจัดหานักแปลให้กับแรงงานจีนทั้งหมดได้ เพราะในเยอรมนีเองก็แทบไม่มีคนที่พูดภาษาจีนได้เลย

ในอนาคต เมื่อภาษาเยอรมันได้รับความนิยมในแอฟริกาตะวันออกแล้ว แอร์นสท์ก็จะไม่ต้องเผชิญกับปัญหานี้อีกต่อไป แต่กระบวนการนี้ต้องใช้เวลายาวนานอย่างน้อยจนกว่าคนรุ่นต่อไปจะเติบโตขึ้น

ในฐานะที่เป็นชาวเยอรมันโดยสมบูรณ์ในชาตินี้ แอร์นสท์จะไม่ทำสิ่งใดที่เป็นภัยต่อรากฐานของตนเอง อนาคตของแอฟริกาตะวันออกจะต้องเป็นโลกที่ใช้ภาษาเยอรมันอย่างแน่นอน ในช่วงแรก ชาวเยอรมันจะเป็นชนชั้นปกครอง และต่อมาจะให้ความสำคัญกับการแต่งตั้งบุคคลที่มีเชื้อสายผสม จนกระทั่งการหลอมรวมของประชาชาติสิ้นสุดลง แอร์นสท์จะไม่ปล่อยให้มีภัยแฝงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

(จบบทนี้)