ตอนที่ 517 โรงงานเมืองหิน

เมื่อศาสตราจารย์จินสั่งให้ลูกน้องทั้งหมดหาตัวหลิน ฮวง หลิน ฮวงก็ได้ดำดินไปหลังเปลี่ยนตัวเองเป็นวิญญาณ เมื่อเขาลงลึกไป เขาก็พบว่าใจกลางเกาะนั้นกลวง มีมอนสเตอร์มากมายหลากหลายประเภทอยู่ใต้พื้นดิน และก็ยิ่งประหลาดจขึ้นเมื่อมีทางเข้าสู่บนพื้นดิน

"งั้น มอนสเตอร์ที่โจมตีเราก็ถูกปล่อยออกจากที่นี่" ตอนแรกหลิน ฮวงไม่รู้ว่ามอนสเตอร์พวกนั้นมาจากไหน แต่ตอนนี้เขาได้รู้คำตอบแล้ว  ในเกาะกลวงขนาดใหญ่นี้มีมอนสเตอร์อยู่หลากหลายประเภท  และยังมีเจ้าหน้าที่บางคนในเสื้อคลุมขาวทำงานอยู่ในนั้น ตอนแรกหลิน ฮวงต้องการจะออกไปในทันที แต่เขาก็อดที่จะใช้เวลาถ่ายรูปและเดินเล่นรอบเกาะภายในกำแพงไม่ได้

"เจ้าหน้าที่ทุกคนล้วนสวมเสื้อคลุมสีขาว ไม่มีใครกำลังสวมเครื่องแบบของอีกาม่วงเลย พวกมันไม่ได้มาจากอีกาม่วง?”หลังสำรวจ หลิน ฮวงก็เริ่มสงสัยว่านี่ไม่ใช่ฐานของอีกาม่วงเพราะเขาไม่อาจหาสัญลักษณ์ใดๆได้เลย ภายใต้สถานการณ์ปกติ แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ห้องทดลองก็ควรจะมีสัญลักษณ์อีกาม่วงติดอยู่บนเสื้อคลุม แต่ทว่า หลิน ฮวงไม่พบสัญลักษณ์ใดๆบนเสื้อคลุมพวกเขา พวกเขาดูคล้ายหมอในโรงพยาบาลปกติ

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาสถานการณ์ของเขา หลิน ฮวงก็ไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่นักขณะที่ยิ่งดำลึกลงไปเรื่อยๆ...

มีหลายชั้นอยู่ใต้พื้นของเกาะนี้ มีมอนสเตอร์ประเภทต่างอยู่แต่ล่ะชั้นและหลิน ฮวงก็รู้สึกตาลายเมื่อมองดูมอนสเตอร์ทั้งหมด

"มีมอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น 8อยู่ที่นี่จริงๆ และแม้แต่มอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น 9 ก็อยู่ที่นี่ด้วย... " ยิ่งลงไปลึกเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพบเห็นมอนสเตอร์ที่ทรงพลังมากขึ้น รูม่านตาของหลิน ฮวงขยายเล็กน้อยเมื่อเห็นมอนสเตอร์ระดับนิรันดร์ขั้น8และ9นับร้อย

หากไม่มีระดับจักรพรรดิคอยควบคุมพวกมันเหล่านี้ พวกมันคงสามารถทำลายเมืองเกรดAได้โดยง่าย มอนสเตอร์เหล่านี้ต้องไม่ได้รับการฝึกฝนมาจากองค์กรที่เน้นการผลิต

"มันไม่ใช่อีกาม่วงจริงๆ?" หลิน ฮวงคิดว่ามีองค์กรใต้ดินเพียงไม่กี่องค์กรเท่านั้นที่จะสามารถทำแบบนี้ได้ ถ้าไม่ใช่องค์กรอีกาม่วงก็ต้องเป็นองค์กรชั้นนำอื่นที่มีอิทธิพลเช่นเดียวกับองค์กรอีกาม่วง

หลังถ่ายรูปเสร็จ หลิน ฮวงก็ไม่เสียเวลาอยู่อีกต่อไป ยิ่งเขาได้เห็นสิ่งที่อยู่ในองค์กรมากเท่าไร เขาก็ยิ่งคิดว่าเขาควรจะออกไปให้เร็วยิ่งขึ้น  เมื่อดำลงไปใต้เกาะ เขาก็เข้าสู่มหาสมุทรด้วยร่างวิญญาณ เมื่อเขาพร้อมอัญเชิญสมบัติมิติ เขาก็เห็นแสงใต้มหาสมุทร เขาลังเลและอยากรู้อยากเห็นพลางว่ายไปทางแสง ด้วยความที่เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นวิญญาณ เขาจึงไม่ได้กังวลเกี่ยวกับแรงดันน้ำหรือการหายใจ ในไม่ช้าเขาก็ดำลึกไปหลายร้อยเมตรที่แสงยิ่งสว่างขึ้น

"นี่เป็น... ฐาน?" ขณะที่เขาดำลึกลงมากว่า 4,000 เมตร หลิน ฮวงก็เห็นแหล่งกำเนิดแสง มันคือฐานใต้ทะเลที่ปกคลุมด้วยม่านพลังโปร่งใสซึ่งแยกตัวฐานออกจากทะเล เมื่อมองฟองน้ำ หลิน ฮวงก็สามารถบอกได้ว่าการปิดตายเกาะต้องเป็นฝีมือจากคนในฐานนี้ เขาไม่ได้เข้าไปใกล้ขณะที่จับตามองด้านบนฐาน มีสัญลักษณ์แปลกๆอยู่บนนั้นซึ่งดูคล้ายมีดโต๊ะ(มีดขนาดเล็ก)

"มีดโต๊ะ? องค์กรอะไรกัน?" หลิน ฮวงนึกไม่ออกว่ามันคือสัญลักษณ์ขององค์กรไหน ตอนที่เขาอยู่ในค่ายฝึกของอีกาม่วง เขาได้เรียนรู้สัญลักษณ์ขององค์กรต่างๆในเขต 7 แต่เขาจำไม่ได้ว่ามีมีดโต๊ะเป็นสัญลักษณ์ด้วย เขาถ่ายรูปเก็บไว้ แต่ไม่ได้เข้าไปใกล้ แม้ว่าเขาจะแปลงเป็นวิญญาณอยู่ก็ตามแต่เขาก็ไม่สามารถเข้าไปในฐานได้เนื่องจากมีม่านพลังอยู่รอบ ๆ เขาตัดสินใจที่จะออกไปโดยเร็วที่สุดหลังจากถ่ายรูปเสร็จ หลังออกห่างจากเกาะ หลิน ฮวงก็อัญเชิญสมบัติมิติเขาในมหาสมุทรและจากไป

...

ในห้องควบคุมใต้ทะเล กลุ่มเจ้าหน้าที่กำลังทำงานอย่างหนัก ศาสตราจารย์จินดูอารมณ์เสียเมื่อพบว่าหลิน ฮวงไม่อยู่บนเกาะแล้ว

“ศาสตราจารย์ เราได้ทำการหาจนทั่วเกาะแล้ว แต่เราก็ไม่พบเขา ความเป็นไปได้เดียวคือเขาหนีไปแล้ว”ชายวัยกลางคนข้างเขากล่าว

"เป็นไปได้ยังไง?ไม่ใช่ว่าเกาะถูกปิดตายแล้ว?เขาสามารถหนีไปได้ยังไงกัน?!”ศาสตราจารย์จินไม่อาจยอมรับความจริงได้

"มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาที่จะหลบหนีหากเขามีสมบัติหลบหนีสูงสุด”ชายคนนั้นอธิบายเสียงเบา

"นอกจากสมบัติแล้ว หากเขามีทักษะธาตุดินหรือทักษะการเจาะ เขาก็สามารถหนีลงดินได้ เกาะใหญ่เกินไป การปิดตายเพียงมุ่งเน้นที่ด้านบนเกาะ และยกเว้นใต้ดิน”

"มันนานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่สำคัญว่าเขาจะใช้อะไร เวลามันมากพอที่จะทำให้เขาเปิดใช้งานสมบัติมิติเพื่อหนี”ชายคนนั้นคาดการณ์ด้วยสีหน้าช่วยไม่ได้

"พวกแกมันไร้ประโยชน์!" ศาสตราจารย์จินรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงและกลายเป็นบ้า

"หากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกครั้ง พวกแกก็เตรียมไปเป็นอาหารให้มอนสเตอร์ได้เลย”

เจ้าหน้าที่ในห้องพากันเหงื่อตก

"พวกแกมีเวลา 24 ชั่วโมงเพื่อหาว่าเด็กนี่เป็นใคร!”ศาสตราจารย์จินกระทืบเท้าออกจากห้องควบคุมไปหลังตะคอก

...

หลังหลบหนีออกจากทะเล หลิน ฮวงก็กลับสู่หอพักในสถาบันนักล่ายุทธ์ เขาไม่มีเวลาจะทำอะไรขณะที่โทรหาคุณฟู่ทันที

เมื่อเขาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้คุณฟู่ฟัง เขาก็ส่งรูปที่เขาแอบถ่ายไปให้

"อาจารย์ องค์กรอะไรที่ใช้มีดโต๊ะเป็นสัญลักษณ์ครับ?”หลิน ฮวงสามารถบอกได้จากสีหน้าคุณฟู่ว่าเขารู้จักองค์กรนี้

"มีดโต๊ะอะไรกันล่ะ?!มันคือมีดผ่าตัด!”  คุณฟู่ล้อเลียนเขาก่อนที่จะอธิบาย

"องค์กรนี้คือโรงงานเมืองหินหรืออย่างน้อยก็เป็นเชื่อเมื่อ200ปีก่อน ฉันไม่แน่ใจว่าตอนนี้มันชื่ออะไร ผู้ก่อตั้งองค์กรเป็นตาแก่บ้าๆคนหนึ่ง เขาทรงพลังมากและเป็นหนึ่งในศัตรูเก่าแก่ของฉัน เขาเคยถูกฉันจัดการไป ฉันคิดว่าเขาคงตายไปแล้วในตอนนี้ แต่มันดูเหมือนว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่....”

"คุณหมายถึงศาสตราจารย์จิน?" หลิน ฮวงถาม

"ไม่  ศาสตราจารย์จินเป็นลูกศิษย์เขา เขาเคยมีลูกศิษย์อยู่สองคนฉันฆ่าคนแรกไปและศาสตราจารย์จินก็เป็นคนที่สอง ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะมีลูกศิษย์ใหม่หรือไม่”คุณฟู่ดูราวกับว่าเขาไม่สนใจ

"ฉันไม่สนใจว่าพวกมันกำลังทำอะไรอยู่ แต่พวกมันย่อมไม่กล้าแตะต้องเธอ ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก โดยเฉพาะศาสตราจารย์จิน เขาจะดีใจที่ไม่ได้ทำอะไรเธอเมื่อเขาพบว่าเธอคือใคร”

...

“ละ..ลูกศิษย์คุณฟู่...”เมื่อมองรายละเอียดหลิน ฮวงบนหน้าจอ ศาสตราจารย์จินก็หน้าซีดและหัวใจเขาก็เต้นกระหน่ำ ชายวัยกลางคนไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาเขาขณะที่ยังคงมองหน้าจอ

“เด็กนี่กำลังทำงานที่สถาบันนักล่ายุทธ์ ผมควรให้คนไปนำตัวเขากลับมา?”

“ให้มันจบแค่นี้ สั่งทุกคนห้ามแตะต้องหลิน ฮวงคนนี้เด็ดขาด!”ศาสตราจารย์จินหงุดหงิดมากขึ้นหลังได้ยินคำพูดของเขาและตะโกน

“แต่ไม่ใช่ว่าคุณพูด....”ชายคนนั้นไม่อาจเข้าใจได้

“ฉันไม่สนว่าฉันเคยพูดอะไรไป ทุกสิ่งก่อนหน้านี้ไม่สำคัญแล้ว!สิ่งสำคัญสุดคือพวกแกต้องจำสิ่งที่ฉันกำลังพูดตอนนี้ให้ดี หลิน ฮวงไม่เคยอยู่ที่นี่ และเราก็ไม่เคยมีความขัดแย้งใดๆกับเขา!”ศาสตราจารย์จินดูจริงจัง

เจ้าหน้าที่ทุกคนพยักหน้าทันทีขณะที่จดจำชื่อหลิน ฮวงไว้ พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าเด็กนี่ทำให้ศาสตราจารย์จินหวาดกลัวขนาดนี้ได้ยังไง

ศาสตราจารย์จินมุ่งตรงไปห้องน้ำหลังออกห้องควบคุม เขาตัวสั่นสะท้านขณะที่พิงกับประตูห้องน้ำหลังล็อคมัน เขาได้สติขึ้นหลังผ่านไปสักพักและล้างหน้าเขา กางเกงเขาเกือบเปียกแฉะเมื่อเห็นรูปของคุณฟู่บนหน้าจอ เขายังคงจำได้ว่าคุณฟู่น่าสะพรึงกลัวแค่ไหน....