ตอนที่ 516 ไม่อยากเล่นแล้ว

เพียงเมื่อหลิน ฮวงคุยกับเจ้าแดงเสร็จ กลิ่นอายทรงพลังนับสิบก็ปรากฏขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง พวกมันกำลังรุดหน้ามาทางหลิน ฮวง

“พวกมันมาแล้ว!”

หลิน ฮวงมองไกลออกไปขณะที่เห็นกลุ่มเงาดำกำลังลอยลงจากฟ้า กลิ่นอายพวกมันทรงพลังกว่ามอนสเตอร์60ตัวก่อนหน้า มันราวกับการนำสุนัขไปเทียบกับสิงโต

หลิน ฮวงรู้ว่ามันเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก กลุ่มมอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น2เทียบได้กับความสามารถของสามปีศาจ จุดอ่อนเดียวของพวกมันคือการไร้สติปัญญา โดยไม่รอให้มอนสเตอร์เข้าใกล้ ศพมอนสเตอร์ทั้ง60ที่ถูกควบคุมโดยแม่มดก็พุ่งเข้าใส่พวกมัน ในเวลาเดียวกัน แม่มดก็ประสานมือทันทีขณะที่เถาวัลย์หลายเส้นผุดขึ้นจากพื้น นอกจากเถาวัลย์เสื่อมถอย มันยังมีเถาวัลย์อัมพาตอีกด้วย

เถาวัลย์อัมพาตสามารถฉีดพิษอมพาตไปในร่างสิ่งมีชีวิตได้ ทันทีที่เถาวัลย์แตก พิษที่ยิงออกจากมันก็จะทรงพลังกว่าหลายเท่า เถาวัลย์สองประเภทเลื้อยเข้าหามอนสเตอร์อย่างรวดเร็ว มอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น2ทั้ง30ตัวสูญเสียสติเมื่อเห็นหลิน ฮวง พวกมันไม่หลบเถาวัลย์ที่ใกล้เข้าหาพวกมันและในไม่ช้า ทั้งหมดก็ถูกทำให้ช้าลงโดยศพมอนสเตอร์ทั้ง60รวมถึงเถาวัลย์

ร่างของปีศาจมาลาเชี่ยนและอิมพ์เริ่มขยายใหญ่ขึ้น ปีศาจมาลาเชี่ยนขยายใหญ่จาก2เมตรเป็น5เมตร ร่างหินเขียวมันตอนนี้เป็นสีฟ้า เกล็ดบนแขนมันเปลี่ยนเป็นสีดำขุรขระ กลิ่นอายมันยังทรงพลังกว่าก่อนหน้าหลายเท่า ในขณะเดียวกัน อิมพ์ที่ยืนข้างมันก็สูง5เมตรเช่นกัน ร่างมันกำลังเผาไหม้ในเพลิงสีดำแดง เพลิงร้อนจนทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวและกลิ่นอายมันก็ทรงพลังจนน่ากลัว

เมื่อทั้งคู่ขยายใหญ่ขึ้น พวกมันก็พุ่งใส่มอนสเตอร์ที่ชะลอตัวลง การเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ทั้ง30ตัวถูกขัดขวางโดยมอนสเตอร์ทั้ง60ตัวและเถาวัลย์ของแม่มด ในขณะเดียวกัน ปีศาจมาลาเชี่ยนและอิมพ์ก็พุ่งไปในฝูงมอนสเตอร์ หลิน ฮวงไม่ได้ร่วมต่อสู้ขณะที่จับตาดู เจ้าแดงกำลังซ่อนตัวอยู่ในแขนเสื้อเขาพลางปล่อยจุดโปร่งแสงไปทุกที่ มันในตอนนี้สามารถเปลี่ยนสีของเมล็ดกาฝากได้ตามใจชอบ รวมถึงทำให้พวกมันโปร่งใส

ท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์ ปีศาจมาลาเชี่ยนได้กำหนดเป้าหมายแรกมัน มันดูราวกับมอนสเตอร์มนุษย์ที่มีรูปร่างผิดปกติ มันสู.กว่าสองเมตรและเดินด้วยขาสองข้าง อย่างไรก็ตาม หัวมันกลับมีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ปกติสองเท่าและทั่วร่างมันยังปกคลุมด้วยเกล็ดหนารวมถึงใบหน้ามัน มันกำลังพัวพันอยู่กับเถาวัลย์และมอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น1สองตัว อย่างไรก็ตาม มันดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ จากนั้นมันก็ตะปบหนึ่งในศพมอนสเตอร์ด้วยกรงเล็บมัน เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่บนหน้าอกของศพมอนสเตอร์ หากมันยังมีชีวิต มันคงถูกฆ่าโดยการโจมตีนี้ไปแล้ว อย่างไรก็ตาม ภายใต้การควบคุมของหนอนปรสิต ศพมอนสเตอร์กลับไม่ได้รับผลใดๆและยังคงโจมตีใส่มอนสเตอร์ที่เต็มไปด้วยเกล็ด

จากนั้นปีศาจมาลาเชี่ยนก็พุ่งใส่มอนสเตอร์เกล็ดและชกใส่หน้าอกมัน มอนสเตอร์เกล็ดได้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเนื่องจากเถาวัลย์ตั้งแต่ต้นและพลังป้องกันมันก็ลดลงไปสิบเท่า อย่างไรก็ตาม การชกของปีศาจมาลาเชี่ยนเพียงทำให้เกิดรูบนหน้าอกมันและทำลายกระดูกซี่โครงบางส่วน มันยังไม่ตายและยังโจมตีปีศาจมาลาเชี่ยนกลับ

สองมอนสเตอร์เริ่มต่อสู้กันอย่างดุดัน แต่ทว่า เนื่องจากเถาวัลย์ที่พัวพันมันรวมถึงศพมอนสเตอร์สองตัว ในไม่ช้ามอนสเตอร์เกล็ดก็พ่ายแพ้ ในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที ปีศาจมาลาเชี่ยนก็บดขยี้หัวกะโหลกมัน แม้การต่อสู้จะใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที มันก็ยังยากลำบากสำหรับปีศาจมาลาเชี่ยน ในขณะเดียวกัน อิมพ์เองก็ประสบกับสถานการณ์เช่นเดียวกัน โดยปราศจากเพลิงนรกมัน พละกำลังมันด้อยกว่าปีศาจมาลาเชี่ยน ด้วยการแผดเผาของเพลิงนรก มันใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาทีเพื่อฆ่าศัตรูตัวแรกมัน

“นี่ชักแย่แล้ว..”เมื่อรู้สึกว่าไฟชีวิตในร่างเขากำลังเพิ่มขึ้น หลิน ฮวงก็ไม่ได้ผ่อนคลายแต่อย่างใด เขาเก็บดาบและวิ่งไปในฝูงมอนสเตอร์ แสงสีขาวห่อหุ้มรอบดาบเขาขณะที่พุ่งใส่ฝูงมอนสเตอร์ราวสายฟ้า เขาไม่ได้หยุดเคลื่อนไหว การเหวี่ยงดาบแต่ละครั้งเขารวดเร็วและยังทิ้งรอยตัดลึกไว้บนตัวมอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น2เหล่านั้น นั่นคือขีดจำกัดสูงสุดที่เขากำลังแสดงเพราะเป้าหมายเขาคือการทำให้พวกมันบาดเจ็บและไม่ฆ่าพวกมันเพราะเขาจะไม่ได้รับพลังชีวิตใดๆหากเขาฆ่าด้วยตัวเอง

มอนสเตอร์ที่ถูกตัดโดยหลิน ฮวงล้วนอ่อนแอลงในฉับพลัน จากนั้นสองปีศาจก็ทำการฆ่ามอนสเตอร์ที่ได้รับบาดเจ็บ พวกมันเล็งโจมตีบนบาดแผลที่หลิน ฮวงทิ้งไว้ และสำเร็จการฆ่าในเวลา2-3วินาที มอนสเตอร์ระดับนิรันดร์ขั้น2ถูกฆ่าทีละตัวๆ ขณะที่พวกมันล่วงหล่นลง ไฟชีวิตในร่างหลิน ฮวงก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

เมื่อมอนสเตอร์ทั้งหมดตาย เขาก็มองไฟชีวิตในร่างเขา

“มอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น2แต่ละตัวจะทำให้ไฟชีวิตสูงขึ้นถึงสิบเมตรแต่มันหยุดขยายใหญ่ที่300เมตร...”ก่อนหลิน ฮวงเริ่มต่อสู้ ไฟชีวิตเขาสูงเพียง6เมตร จากการสังเกตเขา มอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น2แต่ละตัวจะทำให้ไฟชีวิตเขาสูงขึ้นสิบเมตร ในทางทฤษฏี การฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมด30ตัวจะทำให้ไฟชีวิตเขาสูงอย่างน้อย330เมตร แต่ทว่า มันกลับหยุดที่300เมตร

“ดูเหมือนว่า300เมตรจะเป็นขีดจำกัดของไฟชีวิตฉัน”

หลังยืนยัน หลินฮวงก็รู้ว่าภารกิจเขาได้จบลงแล้วและมันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่อีกต่อไป

“เจ้าแดง แกสามารถหาวิธีที่พวกมันจับตาดูเราได้รึยัง?”หลินฮวงลอบติดต่อกับเจ้าแดงพลางหยิบซากศพมอนสเตอร์ขึ้น

“ข้าได้พยายามมองหาด้วยเมล็ดกาฝากข้าแต่ก็ไม่พบว่าใครกำลังจับตาดูเราหรือมีมอนสเตอร์ใดๆ”เจ้าแดงตอบอย่างช่วยไม่ได้

“ฉันสงสัยว่าพวกมันคงกำลังใช้ม่านพลังด้านบนเพื่อจับตาดูเรา พื้นที่ที่อยู่ภายใต้ม่านพลังควรจะเป็นกล้องวงจรปิดพวกมัน”

หลิน ฮวงเงยหน้ามองท้องฟ้า

“หากเป็นเช่นนั้น เราก็ไม่อาจทำตามแผนก่อนหน้าได้...”

ชายชราพูดอีกครั้งก่อนหลิน ฮวงจะเก็บซากมอนสเตอร์เสร็จ“เจ้าหนู มันดูเหมือนว่าหนอนปรสิตแกจะควบคุมได้เพียงมอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น1....แกคงแพ้หากฉันเพิ่มความยากเป็นระดับ4โดนการปล่อยมอนสเตอร์นิรันดร์ขั้น2นับร้อยตัว?!ฉันอยากรู้คำตอบที่ไม่ดีเช่นนั้น...”

“ตาแก่บ้า!”หลิน ฮวงตะโกนต่อว่าชายชราที่ปฏิบัติต่อเขาราวกับของเล่น

“เสี่ยว เฮย ฉันไม่อาจรับมือกับครั้งต่อไปได้แน่ ซากศพมอนสเตอร์90ตัวพอให้แกวิจัยไหม?หากไม่ เราจะต้องกลับมาในครั้งหน้า ฉันอาจถูกจับไปโดยตาแก่นี่หากเรายังอยู่นานกว่านี้”หลิน ฮวงลอบติดต่อกับเสี่ยว เฮย

“มันพอแล้ว โปรดเก็บศพมอนสเตอร์ให้หมดก่อนท่านไป”เสี่ยว เฮยตอบกลับทันที

“แม่มด ปล่อยหนอนปรสิตออกมาให้หมด”หลิน ฮวงหันไปมองและสั่งแม่มด

แม่มดประสานมือและศพมอนสเตอร์ก็ล้มลงทีละตัว พวกมันถูกเก็บไปในช่องเก็บของทันที

“อะไร?คิดยอมแพ้แล้ว?”ชายชราพูดอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเฝ้าดูสิ่งที่หลิน ฮวงกำลังทำอยู่

หลิน ฮวงยักไหล่และเรียกสามปีศาจรวมถึงเจ้าแดงกลับ เหลือเพียงเขา

“แกฉลาด ตราบเท่าที่แกยอมให้ความร่วมมือ ฉันจะพิจารณาว่าควรรักษาจิตสำนึกแกและดัดแปลงแก ทำให้แกเป็นคนที่ทรงพลัง”ชายชราคิดว่าหลิน ฮวงคงยอมแพ้แล้ว

“ฉันควรจะเรียกแกว่ายังไง?”หลิน ฮวงถามขณะที่เงยหน้ามองท้องฟ้า

“แกสามารถเรียกฉันว่าศาสตราจารย์จิน”ชายชราไม่สนใจจะปิดบังตัวตนเขา

“ศาสตราจารย์จิน ฉันจะจำแกไว้...”ทันใดนั้น หลินฮวงก็แสยะยิ้มและชี้นิ้วขึ้น แสงสีขาวอัดแน่นกันที่ปลายนิ้วเขา สว่างขึ้นและสว่างขึ้น

“ยังคิดสู้?”ศาสตราจารย์จินส่งเสียงเยาะเย้ย

ภายในไม่กี่วินาที แสงสีขาวก็เบ่งบานเป็นทรงกลมสีขาวขนาดเท่ากำปั้น หลิน ฮวงดีดนิ้วเขาและทรงพลังสีขาวก็ระเบิดในอากาศเมื่อมันลอยสูง แสงสีขาวสดใสปกคลุมไปทั่ว

“ตาแก่ ฉันจะจำเรื่องในวันนี้ไว้ ฉันจะกลับมาจบเรื่องนี้ในวันหนึ่ง ฉันมีสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นฉันจะไม่เล่นกับแกไปอีกสักพัก ลาก่อน!”หเสียงของหลิน ฮวงกลายเป็นเบาลง จากนั้นเขาก็บดขยี้การ์ดระหว่างนิ้วเขา จากนั้นร่างเขาก็เปลี่ยนเป็นเมฆและหายไปในพื้น....

เมื่อแสงสีขาวจางหายไป ศาสตราจารย์จินก็ตกตะลึงที่เห็นว่าหลิน ฮวงไม่อยู่ที่เดิมอีกต่อไป

“เขาไปแล้ว?”

เขาได้ให้ลูกน้องทั้งหมดจับตาดูทั่วเกาะ แต่ทว่า ครึ่งชั่วโมงได้ผ่านไปแต่ก็ยังไม่พบเห็นหลิน ฮวง ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าหลิน ฮวงหลบหนีไปแล้วและโกรธ

“ฉันไม่สนว่าพวกแกจะทำยังไง พวกแกต้องหาตัวไอเด็กนั่นมาให้ฉัน!”