ตอนที่ 484 แผนร้ายของพวกนักบุญ

ตี5ครึ่ง หวัง หยานลุกขึ้นนั่งบนเปลญวนและเด้งตัวขึ้น เขาคลายซิปกางเกงและยืนอยู่ใต้ต้นไม้เพื่อจัดการธุระส่วนตัว

“บ้าจริง!ฉันฝันว่าเอาแต่มองหาห้องน้ำอยู่ทั้งคืน...”

หลังจากปลดปล่อย เขาก็รูดซิปกางเกงขึ้น จากนั้นก็มองเวลาบนแหวนหัวใจจักรพรรดิ

“มันตี5ครึ่งแล้ว เนื่องจากมันจะใช้เวลาประมาณชั่วโมงเพื่อให้หมอกหายไป ฉันยังสามารถนอนต่อได้อีกสักพัก....เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นกับเครือข่าย?”

หวัง หยานได้เปิดเครือข่ายหัวใจเพื่อดูว่ามีข่าวอะไรหรือไม่แต่ก็ตระหนักว่าเขาไม่อาจเชื่อมต่อเครือข่ายได้

“เกิดเรื่องขึ้น?”หวาง หยานโทรหาสถาบันทันที

“ขออภัย ไม่มีสัญญาณในเขตพื้นที่คุณ”ทั้งหมดที่เขาได้รับคือความผิดหวัง เขายังคงโทรหาหมายเลขอื่นอีกหลายครั้งและได้รับคำตอบเดิม

“ไม่ปกติแล้ว!สัญญาณทั้งหมดและเครือข่ายถูกแทรกแซง!”หวัง หยานมุ่งตรงไปหานักเรียนที่เขาลอบติดตามอยู่

เหล่านักเรียนจะแบ่งเป็น600กลุ่มในการทดสอบพร้อมกับมีผู้ดูแลคอยติดตาม600คน และหนึ่งในนั้นก็คือหวัง หยาน ผู้ดูแลทั้ง600จะถูกสุ่มเลือกจากอาจารย์ชั้นปี1-3ที่ไม่มีสอนวันศุกร์ หวัง หยานคืออาจารย์ชั้นปี2ห้อง12ของเต๋าดาบ และเขาก็อยู่ในระดับทองสมบูรณ์มานานแล้ว ผู้ดูแลส่วนใหญ่จะอยู่ในระดับเดียวกันกับเขา และมีไม่กี่คนที่อยู่ในระดับเพลิงสวรรค์

ในเขตป่าระดับ1นี้ มอนสเตอร์ส่วนใหญ่จะอยู่ในระดับเหล็ก เพราะทรัพยากรในเขตป่ามีจำกัด การที่มอนสเตอร์2หรือ3ตัวสามารถเลื่อนเป็นทองแดงได้ในรอบ10ปีก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่ตาเสมือนจะเปิดแบบสุ่ม หน้าที่ของผู้ดูแลก็คือการป้องกันเหตุบังเอิญเช่นนั้น เหนือสิ่งอื่นใด นักเรียนส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมการทดสอบยังไม่บรรลุระดับเหล็ก พวกเขาจะตายอย่างแน่นอนหากพบกับมอนสเตอร์ระดับทองแดง นับประสาอะไรกับมอนสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าจากตาเสมือน

เหล่าผู้ดูแลจะคอยติดตามนักเรียนอยู่ห่างๆ ขณะปกป้องพวกเขาอย่างลับๆ พวกเขาจะทำหน้าที่ในการเก็บรวบรวมซากมอนสเตอร์ เพราะช่องเก็บของในแหวนหัวใจจักรพรรดิของนักเรียนส่วนใหญ่มีจำกัดและจะเต็มหลังเก็บซากมอนสเตอร์เพียงไม่กี่ตัว มันจึงกลายเป็นหนึ่งในความรับผิดชอบของผู้ดูแล

“ตื่น!เดี๋ยวนี้!”หวัง หยานมาถึงเต็นท์ที่นักเรียนพักอยู่ เขาเริ่มตะโกนพลางเขย่าเต็นท์

“นั่นใคร?นี่มันยังไม่เช้าเลยนะ!”นักเรียนสองคนที่ตื่นขึ้นมาบ่น

“ฉันคือผู้ดูแลกลุ่มเธอในการทดสอบครั้งนี้ พวกเธอมีเวลาสามนาทีในการเก็บของ!ตื่นกันได้แล้ว!ฉันไม่ได้ล้อเล่น!คนที่ไม่อาจเก็บของได้ในสามนาทีจะถูกตัดสิทธิ์ในการทดสอบ!”หวัง หยานร้องตะโกนเพราะเขารู้ว่ามันเป็นเหตุฉุกเฉิน

ทั้ง5ไม่มีใครสนใจในตอนแรก แต่พวกเขาก็รีบลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะถูกตัดสิทธิ์

“ฮี่ๆ ในที่สุดก็พบแล้ว...”เสียงมาจากด้านหลังเขา หวัง หยานหยิบดาบออกมาโดยไม่ลังเลและหันไปดูว่าเสียงมาจากไหน

ชายหนุ่มผมแดงในชุดเสื้อยืดสีขาวกำลังลอยอยู่กลางอากาศห่างจากเขาไม่ถึงสิบเมตร มีไม้กางเขนขนาดใหญ่และขนาดเล็กสีแดงเลือดสองอันอยู่ทางซ้ายคอเขา

“พวกนอกรีต?!”ความกลัวปรากฏขึ้นในดวงตาหวัง หยาน ไม่เพียงแต่มันจะเป็นคนขององค์กรมืดชั้นนำ แต่เขายังเป็นเพลิงสวรรค์ด้วย

“สัญญาณของแมลงนักล่าที่ปลดปล่อยไปกว้างเกินไป ฉันเกือบพลาดพวกแกไปแล้ว แต่ฉันก็ต้องขอบคุณแก หากฉันไม่ได้ยินเสียงของแก ฉันอาจจะหาพวกแกไม่พบไปแล้ว”ชายหนุ่มผมสั้นแสยะยิ้ม

“แกต้องการอะไรจากเรา?”หวัง หยานรู้ว่าเขาไม่อาจสู้ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องการถ่วงเวลา

“นักเรียนแกคือเครื่องบูชาชั้นยอด ผู้อาวุโสเราได้ยินมาว่าคณบดีแกไม่อยู่แถวนี้ ดังนั้น พวกเธอจึงตกเป็นเป้าเรา”ชายหนุ่มผมสั้นกล่าว

“เครื่องบูชา...”หวัง หยานเป็นนักล่ามืออาชีพ เขาตกใจเมื่อได้ยินคำว่า’เครื่องบูชา’เพราะเขาไม่เคยได้ยินว่าพวกนอกรีตต้องการสิ่งเช่นนั้น พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนน่ารังเกียจที่ไม่เชื่อในพระเจ้า

“แกไม่ใช่พวกนอกรีต?!”

“โอ้ ความแตกซะแล้ว...”ชายผมสั้นหัวเราะ

“เอาละ ให้ฉันได้แนะนำตัวเองก่อน ฉันชื่อวู่ เทียน ฉันไม่ได้มาจากองค์กรนอกรีต แต่มาจากวิหารนักบุญ”

“นักบุญ....”หวัง หยานดูท้อแท้ยิ่งกว่าเดิม ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเครื่องบูชาหมายถึงอะไร

เครื่องบูชาหมายถึงการสังเวยพรหมจารีให้แก่พระเจ้าโดยการประหารชีวิต ไม่มีข้อจำกัดในด้านเพศตราบเท่าที่เครื่องบูชายังบริสุทธิ์ นักเรียนใหม่ของสถาบันนักล่ายุทธ์อายุประมาณ15หรือ16ปีซึ่งเป็นสิ่งที่พวกนักบุญต้องการ

“แกไม่กลัวว่าแกจะก่อให้เกิดสงคราม?สถาบันนักล่ายุทธ์ก็เหมือนกับค่ายฝึก ไม่เพียงแต่นักเรียนเราจะเข้าร่วมสมาคมนักล่าหลังจบการศึกษา แต่บางคนยังเข้าร่วมสวรรค์แห่งนักผจญภัยและรัฐบาลกลาง การท้าทายเราก็เหมือนกับการท้าทายมหาอำนาจ แกคิดว่าแกสามารถรับมือได้?!”หวัง หยานกล่าว

“นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงปลอมตัวเป็นพวกนอกรีต”วู่ เทียนหัวเราะ

“ฉันควรจะบอกแกถึงเรื่องนี้เช่นกัน กล้องวงจรปิดทั้งหมดที่พวกแกติดตั้งไว้ในป่า รวมถึงยุงบันทึกภาพล้วนถูกเราจัดการไปแล้ว เราจงใจปล่อยเหลือไว้2หรือ3ตัวเพื่อให้จับภาพของพวกนอกรีต’โดยไม่ตั้งใจ’”

“ผู้อาวุโสเราจะโจมตีคณบดีแกตามวิธีการของพวกนอกรีต ในฐานะผู้ดูแล เราจะฆ่าพวกแกทุกคน จะไม่มีใครรู้ว่านี่คือฝีมือของพวกเรา เหล่านักบุญ เหนือสิ่งอื่นใด พวกนอกรีตยังเคยทำเรื่องเช่นนี้มาแล้วเมื่อปีก่อน  รัฐบาลกลางและสมาคมนักล่าจะไม่สงสัยเราหากเกิดเรื่องคล้ายๆกันกับสถาบันนักล่ายุทธ์ และจากนั้น ไม่เพียงแต่เราจะได้เครื่องบูชาทั้งสามพัน แต่เรายังสามารถเฝ้าดูรัฐบาลกลางทำการกวาดล้างพวกนอกรีตได้อีกด้วย ยิงเพียงนัดเดียวกลับได้นกถึงสองตัว สุดยอดเลยใช่ไหมละ?พี่ชายฉันเป็นคนบอกเรื่องนี้กับฉันเอง เขาคือหนึ่งในผู้อาวุโสที่ปลอมตัวเป็นพวกนอกรีต”วู่ เทียนแสยะยิ้ม

“พวกแกมันบ้า!”หวัง หยานตะโกน เขาไม่คิดว่าพวกนักบุญจะชั่วร้ายเช่นนี้ พวกมันไม่เพียงแต่ต้องการโจมตีสถาบันนักล่ายุทธ์ พวกมันยังแม้กระทั่งต้องการใส่ร้ายพวกนอกรีต

“โอ้....ฉันเผลอบอกความลับเราไปเสียแล้ว”วู่ เทียนปิดปากและยิ้ม

“เนื่องจากแกรู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้ งั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกแล้วละ”

ขณะที่เขากล่าว วู่ เทียนก็หายไปจากสายตาของหวัง หยานและแทงผ่านหน้าอกซ้ายจากด้านหลังโดยไม่รอให้เขาตอบสนอง เมื่อก้มมองปลายดาบที่แทงผ่านหน้าอกเขา หวัง หยานก็รู้สึกหน้ามืด ทันใดนั้น เขาก็เห็นเด็กหนุ่มสองคนออกจากเต็นท์ตรงหางตาเขา

“หนีไป!”เขาตะโกนด้วยพลังทั้งหมดที่เขามีขณะที่กำดาบที่แทงผ่านหน้าอกเขาแน่น ชายหนุ่มสองคนวิ่งหนีไปในป่าทันที วู่ เทียนพยายามดึงดาบอยู่หลายครั้งแต่ก็ล้มเหลว เมื่อมองเด็กหนุ่มวิ่งหนีไป เขาก็ระเบิดกลิ่นอายและเตะหวัง หยาน จากนั้นก็ใช้ดาบผ่าเต็นท์และเก็บเด็กหนุ่มสองคนและเด็กสาวหนึ่งคนไว้ในสมบัติพันธนาการ จากนั้น เขาก็บินตามเด็กหนุ่มสองคนไป