ตอนที่ 418 ฆ่าปีกเทพประกาย

สองมอนสเตอร์ระดับเพลิงขาวปะทะกันจนเกิดระเบิดคลื่นเสียงในอากาศ เสียงระเบิดดังกระหึ่มราวกับพายุสายฟ้า เสียงดังสร้างเป็นระลอกคลื่นซัดก้อนกรวดกระจายไปทั่วด้วยความเร็วกระสุน หลิน ฮวงคิดว่ามันโชคดีที่หลิน ซินไม่มาด้วย ไม่อย่างนั้น เธอคงถูกก้อนกรวดพุ่งใส่จนพรุน

เขาเปิดใช้งานวิชาเนตรขณะที่จับตาดูการต่อสู้ในอากาศ เขาแทบจะมองไม่ทัน เขาสามารถบอกได้ว่าความเร็วทั้งคู่พอๆกัน แต่ไคลี่กลับทรงพลังกว่าปีกเทพประกายอยู่ เธอถูกสะกดข่มโดยไคลี่ อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นไปไม่ได้สำหรับไคลี่ที่จะฆ่าปีกเทพประกายด้วยตัวคนเดียว

หมอกดำล้อมรอบแลนเซล็อต และมันก็ดูเหมือนจะอยากร่วมต่อสู้ อย่างไรก็ตา มันก็หมดหนทางเพราะการต่อสู้เกิดขึ้นกลางอากาศและมันไม่อาจตอบสนองต่อความเร็วของปีกเทพประกายได้ ทั้งหมดที่มันสามารถทำได้คือเฝ้าดู เมื่อเห็นแลนเซล็อตเหลือบมองเธออยู่หลายครั้ง เขาก็ปลอบมัน“ไม่ต้องห่วง หัวของเธอจะเป็นของแก”

ในขณะเดียวกัน หลิน ฮวงก็ลอบติดต่อกับไคลี่และให้คำสั่งใหม่“พาเธอมาใกล้ฉัน”

ไคลี่เป็นฝ่ายได้เปรียบ ในไม่ช้า เธอก็พบมุมที่สมบูรณ์แบบและเปลี่ยนหอกเธอเป็นไม้ยาว เธอโบกไม้ใส่ปีกเทพประกายและในขณะที่พยายามปัดป้องการโจมตี ปีกเทพประกายก็ล่าถอยไปทางหลิน ฮวง

ในขณะนั้นเอง หลิน ฮวงก็บดขยี้การ์ดวิญญาณกระดูกในมือเขาเพื่ออัญเชิญมัน เมื่อวิญญาณกระดูกปรากฏ ปีกเทพกระกายก็กระพือปีกอย่างแรงและพยายามหนี ทันใดนั้น หลิน ฮวงก็บิดดาบในมือเขาและตัดปีกของปีกเทพประกายออก เธอตกลงมาในรัศมี100เมตรของหลิน ฮวงซึ่งครอบคลุมถึงในอากาศ

แม้จะสูญเสียปีก ปีกเทพประกายก็ยังสามารถบินได้เพราะเธอคือระดับเพลิงขาว แต่ทว่า เธอกลับปรับตัวไม่ทันเพราะเธอใช้ปีกมาเสมอ วิญญาณกระดูกเล็งเห็นโอกาสและสะบัดโซ่ใส่ปีกเทพประกาย ก่อนที่เธอจะทันหนี โซ่ก็พันรอบข้อทแธอขณะที่เส้นอื่นๆผูกมัดทั้งตัว เหลือเพียงหัวที่เป็นอิสระ

ปีกเทพประกายไม่ใช่มอนสเตอร์ที่แรงเยอะ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอที่จะสะบัดโซ่ให้หลุด ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายเธอยังทำจากพลังงานและเนื่องจากพลังชีวิตเธอถูกผนึก เธอจึงไม่เหลืออะไรเลย เธอไม่เปล่งแสงอีกต่อไป และปีกเธอก็หดเข้ากับร่าง ตอนนี้ เธอดูราวกับสาวงามวัยแรกแย้ม อย่างไรก็ตาม หลิน ฮวงมั่นใจว่าเธอดูคล้ายมนุษย์แต่ก็ไม่ซะทีเดียว หากเขาสกัดยีนของเธอออกมา เธอจะแตกต่างจากมนุษย์

“เธอเป็นของนายแล้ว”หลิน ฮวงพยักหน้าให้แลนเซล็อตเมื่อปีกเทพประกายถูกจับ แลนเซล็อตก้าวเดินและเหวี่ยงดาบดำเขา ตัดหัวของปีกเทพประกายจนขาดสะบั้น

“ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับการ์ดมอนสเตอร์ระดับสุดยอด-ปีกเทพประกาย(ทาสดาบ)”

หลิน ฮวงได้รับการยืนยันว่าปีกเทพประกายตายแล้วจากการแจ้งเตือน เขากังวลว่าเธออาจสามารถรักษาตัวได้แม้จะถูกผนึกพลังชีวิต ดูเหมือนว่าเขาจะกังวลเกินเหตุไปเอง หลังจากที่เรียกการ์ดมอนสเตอร์เขากลับ หลิน ฮวงก็มองศพปีกเทพประกายที่ดูคล้ายมนุษย์หญิง เนื่องจากหัวของเธอถูกตัด มันจึงไม่สามารถให้เจ้าแดงฝังปรสิตลงไปได้ เขาไม่ได้เก็บศพและอัญเชิญสมบัติมิติเขา ก่อนจะก้าวเข้าไป

เขามาถึงห้างสรรพสินค้าที่พาหลิน ซินมาตอนเช้า มันเป็นตอน11โมง40แล้วเมื่อเขาเช็คเวลา เขามาสายจากที่ตั้งไว้10นาที เขาโทรหาหลิน ซินทันที และภาพก็ปรากฏขณะที่หลิน ซินกำลังยืนอยู่ในร้านขายเสื้อผ้า

“พี่กลับมาแล้ว?”

“ไปหาข้าวเที่ยงกินกันเถอะ เราจะพักผ่อนกันเล็กน้อยและไปเป้าหมายต่อไปของเรา”

“คะ รอหนูที่ทางเข้านะ หนูจะรีบไป”หลิน ซินกล่าวและวางสาย

หลิน ฮวงปิดหน้าติดต่อและนั่งลงตรงบันได หลังจากที่รออยู่3-4นาที หลิน ซินก็วิ่งมาหาเขาขณะที่ไทแรนด์เดินตามหลังเธอมา เมื่อเทียบกับไทแรนด์ หลิน ซินจึงไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตา หลิน ฮวงพบว่ามันตลกเมื่อน้องสาวเขาวิ่งเร็วเท่ากับไทแรนด์ที่ก้าวเดินช้าๆ

“หนูได้ยินจากเจ้าของร้านขายเสื้อผ้าว่ามีร้านอาหารเรือกลไฟอยู่แถวนี้ หนูคิดว่าเราควรจะไปลองกัน”หลิน ซินดูเหมือนติดใจตั้งที่เธอเคยลองกินในเมืองจินฉวน

“งั้นก็ไปกัน!นำไปเลย”หลิน ฮวงเห็นด้วย

ด้วยความที่หลิน ซินรู้ชื่อร้านอาหารเรือกลไฟจากเจ้าของร้าน เธอจึงใช้แผนที่ และก็พบร้านอาหารเรือกลไฟในทันที ทั้งคู่นั่งคุยกันขณะที่กิน

“พี่คะ เราจะไปเมืองอื่นในตอนบ่าย?”หลิน ซินถาม

“ใช่ พี่อยากจัดการธุระให้เสร็จเร็วๆ พี่ยังมีเอกสารต้องอ่านอีกมาก”หลินฮวงพยักหน้า เขาต้องเตรียมอุปกรณ์การสอน สิ่งที่เขาอ่านในหอสมุดคือความรู้พื้นฐานซึ่งยังไม่ทำให้เขาควรค่าแก่การเป็นอาจารย์

“งั้น เราจะไปไหนกันคะ?”หลิน ซินอยากซื้อของอีกเพราะหลิน ฮวงคงไม่มีเวลาให้เธอทันทีที่พวกเขากลับไปเมืองหลวงขาวขจี อย่างไรก็ตาม เมื่อรู้ว่าหลิน ฮวงยุ่ง เธอจึงยอมรับมัน

“เมือง7C228 เมืองเงาสลัว มันจะใช้เวลาสักพักที่นั่น”เมืองเงาสลัวคืออีกสถานที่ที่เขาไม่เคยไปมาก่อน มันจะต้องผ่านประตูมิติถึง4เมืองเพื่อไปที่นั่น

“หนูไม่อยากอยู่ในเมืองคนเดียวอีกแล้ว มันน่าเบื่อ”หลิน ซินกังวลว่าหลิน ฮวงอาจทิ้งเธอไว้คนเดียวอีก

“เอาละงั้น พี่จะพาน้องไปด้วยในครั้งนี้”หลิน ฮวงลังเลแต่ก็ยอมรับอยู่ดี