ตอนที่ 405 ฉันไม่เคยเสียใจ

หลิน ฮวงเฝ้าดูอย่างเงียบๆขณะที่เจ้าอ้วนร้องไห้พลางกอดหมิงหมิงไว้ในอ้อมแขน จิตสำนึกของจาง หมิงหมิงได้ตายไปแล้ว และเพราะเจ้าอ้วนคือจิตสำนึกส่วนหนึ่งของเธอ เขาเองก็จะตายในไม่ช้าเช่นกัน

“เสี่ยว เฮย การ์ดรักษาจะมีผลกับเจ้าอ้วนไหม?”แม้เขาจะรู้คำตอบ หลิน ฮวงก็ยังถามอยู่ดี

“การ์ดรักษาจะมีผลกับมนุษย์ที่มีชีวิตเท่านั้นแต่เขาได้ตายไปแล้ว หากวิญญาณหรือจิตสำนึกได้รับความเสียหายบางส่วน การ์ดรักษาก็ยังสามารถรักษาได้ แต่ปัญหาก็คือ วิญญาณเขาได้ตายไปตั้งแต่ต้น การ์ดรักษาไม่อาจสร้างวิญญาณอีกดวงขึ้นมาได้”

“เขาเหลือเวลาอีกเท่าไร?”หลิน ฮวงถาม

“อย่างมากก็ครึ่งชั่วโมง จิตสำนึกหลักเขาได้ตายไป และเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน ดังนั้นความตายจึงเป็นเพียงเรื่องของเวลา”

หลิน ฮวงเศร้าหมอง เจ้าอ้วนคือเพื่อนคนแรกตั้งแต่ที่เขามาโลกนี้ เขาไม่คิดว่าการฆ่าตัวสารเลวเมื่อปีก่อนจะส่งผลถึงเจ้าอ้วน ขณะที่เจ้าอ้วนร้องไห้อยู่นานกว่า10นที เขาก็เริ่มตระหนักว่าเขามีบางสิ่งต้องทำกับร่างกายเขา เขารู้สึกอ่อนแอและเหนื่อยล้า และต้องการนอน

“หลิน ฮวง...”เขาร้องหาหลิน ฮวงอย่างตื่นตระหนก

หลิน ฮวงปรากฏตรงหน้าเขาทันทีและฝืนบังคับร่างเขาไม่ให้สั่นสะท้าน

“ฉันรู้สึกเหนื่อย ฉันกำลังจะตายใช่ไหม?”เจ้าอ้วนยิ้มอย่างอ่อนแอ

หลิน ฮวงไม่พูดอะไร เมื่อสังเกตจากปฏิกิริยาเขา เจ้าอ้วนก็รู้ว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่มาก

“หลิน ฮวง นายคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันมีเรื่องอยากจะขอนาย..”

“บอกฉันมา ได้ทุกอย่าง”หลิน ฮวงพยักหน้า

เจ้าอ้วนเปิดหน้าติดต่อแหวนหัวใจจักรพรรดิเขา“ฉันได้ส่งชุดสูตรอาหารไปให้นายสองชุด หนึ่งคือของพ่อฉันและอีกหนึ่งคือของฉัน ฉันหวังว่านายจะสามารถนำสูตรของพ่อฉันกลับไปตระกูลฉันได้ ส่งมันให้ย่าของฉัน พ่อเป็นเพียงเชฟที่แท้จริงในตระกูลเรา และเขาก็ส่งมอบสูตรให้ฉัน ดังนั้นนายต้องนำสูตรกลับไป สำหรับสูตรฉัน มันยังไม่สมบูรณ์ดี ฉันได้บันทึกสูตรหลายสูตรที่ฉันจินตนาการได้ลงไป ฉันหวังว่านายจะมอบสูตรนี้ให้กับนักล่าอาหารที่แท้จริง ให้เขาหรือเธอทำให้สูตรของฉันเกิดขึ้น....”

“ได้สิ ฉันจะหานักล่าอาหารที่ดีที่สุดและให้เขาทำสูตรทั้งหมดให้เป็นจริง!”หลิน ฮวงยิ้มและพยักหน้า

“นอกจากนี้ โรงแรมเค่อ ไล่.....มันเป็นโรงแรมที่พ่อฉันรักและทำงานอย่างหนักมาตลอดแต่ตอนนี้พ่อฉันไม่อยู่แล้วและฉันก็กำลังจะจากไป ตระกูลฉันอาจจะขายโรงแรมนั้น ฉันหวังว่านายจะสามารถซื้อโรงแรมนั้นและทำให้ธุรกิจยังดำเนินต่อไป รายได้ของโรงแรมดีพอสมควร ดังนั้นนายจะไม่ขาดทุน คัดลอกสูตรของพ่อฉันไว้ จ้างเชฟเก่งๆเพื่อสอนสูตรอาหารให้คงอยู่และเก็บรักษาสูตรอาหารของตระกูลหยินเอาไว้ หากเป็นไปได้ ฉันหวังว่าสูตรของฉันจะปรากฏในโรงแรมเช่นกัน...”

“ฉันจะดูแลโรงแรมเค่อ ไล่ให้นาย”

“ไม่ต้องเสียใจ แม้ฉันจะมีชีวิตได้แค่17ปี ฉันก็มีความสุขกับชีวิตฉัน ย่าของฉันกล่าวไว้ว่าโชคชะตาจะเป็นตัวกำหนดว่าคนๆหนึ่งจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน ฉันมีพ่อที่เก่งและย่าที่รักฉัน นอกจากนี้ ฉันยังพบกับรักแท้และเธอก็รักฉันเช่นกัน...ฉันไม่เคยเสียใจที่ได้เกิดมา...”เจ้าอ้วนยิ้ม เขาอ่อนแอลงและท้ายที่สุด เขาก็จากไป

“เจ้าอ้วน…”น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาเขา เขาเห็นความตายมามากในโลกนี้แต่เขาไม่มีความรู้สึกใดๆเลย มันเป็นครั้งแรกที่ต้องเห็นเพื่อนตายไป เพื่อนที่ตะกละ ชอบกินเนื้อ ใจดีและจริงใจ

เขาวางร่างเจ้าอ้วนลงในช่องเก็บของ เพียงเมื่อเขาต้องการจะเก็บร่างของจาง หมิงหมิง คลื่นพลังงานแปลกๆก็พุ่งออกจากร่างเธอ

หลิน ฮวงกระโดดถอยหนีทันทีเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงอันตราย ขณะที่เขาถอยไป ร่างของจาง หมิงหมิงก็ขยายราวกับบอลลูน

ตูมมมม!

ไม่นานนัก ร่างของเธอก็ขยายจนถึงขีดสุดก่อนจะระเบิด ประกายไฟปกคลุมไปทั่วและการระเบิดก็ได้ทำลายคลังสินค้าจนหมด หลิน ฮวงเองก็จมไปในคลื่นระเบิด คลังสินค้ากลับกลายเป็นเศษซากภายในไม่กี่วินาที

การระเบิดกินพื้นที่ถึง10กิโลเมตรและดังไปทั่ว ผู้อาศัยส่วนใหญ่ทางฝั่งตะวันออกของเมืองหลวงล้วนได้ยินมัน บางคนที่อยู่ใกล้จะเห็นได้ถึงประกายไฟ โชคดี คลังสินค้าตั้งอยู่ที่ของชานเมืองและมันเป็นที่เงียบสงบ นอกจากคลังสินค้าอื่นๆ ไม่มีผู้อยู่อาศัยคนใดอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

การระเบิดเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน โชคดี หลิน ฮวงเร็วพอที่จะเปิดใช้งานโล่ทมิฬ ไม่เพียงแค่นั้น แม่มดยังสร้างม่านพลังสีดำปกคลุมรอบนอกของโล่ทมิฬ ภายใต้การป้องกันสองชั้น หลิน ฮวงและแม่มดจึงไม่เป็นอันตราย ทันทีที่การระเบิดสิ้นสุดลง หลิน ฮวงก็ลบม่านพลังออกเพื่อมองดูรอบๆ ร่างของจาง หมิงหมิงที่อยู่ไม่ไกลได้หายไปอย่างสมบูรณ์

“นั่นต้องเป็นโปรแกรมระเบิดตัวเองของหุ่นยนต์ มันเพียงระเบิดหลังจากเจ้าอ้วนตาย นั่นหมายความว่าจิตสำนึกของจาง หมิงหมิงได้หายไปโดยสมบูรณ์แล้ว?”หลิน ฮวงคาดเดา

“ดี ตอนนี้ ฉันไม่ต้องทำลายหลักฐานอะไรอีก”

เขามองไปรอบๆเพื่อทำให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ จากนั้นก็อัญเชิญเหยี่ยวสายฟ้าและจากไป

ไม่นานหลังจากที่เขาไป เงาหลายร่างก็วิ่งไปทางคลังสินค้า พวกเขาล้วนเป็นนักล่าที่ทรงพลัง แต่พวกเขาก็จากไปหลังจากไม่พบอะไร หลิน ฮวงตรงกลับไปที่หอพักในสถาบันนักล่ายุทธ์

“พี่คะ ทำไมพี่กลับมาเร็วจัง?”หลิน ซินสับสนเพราะหลิน ฮวงมักจะกลับมาหลังจากเที่ยงคืนแต่มันยังไม่ถึง5ทุ่มเลย

“เจ้าอ้วนตายแล้ว...”หลิน ฮวงพึมพำหลังจากที่นั่งลงบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“พี่อ้วน..ตายแล้ว?”หลิน ซินตกใจ เธอไม่เห็นข่าว

จากนั้นหลิน ฮวงก็บอกเธอถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“พรุ่งนี้พี่จะไปบ้านเจ้าอ้วนเพื่อส่งร่างเขาและคำขอของเขา”หลิน ฮวงกล่าวเบาๆ

“หนูจะไปกับพี่”หลิน ซินกังวลเกี่ยวกับสภาพของหลิน ฮวง

“ดีเลย ตั้งแต่ที่จาง หมิงหมิงสามารถมาเมืองหลวงขาวขจีได้ มันก็เป็นอันตรายสำหรับน้องที่จะอยู่ลำพัง”