ตอนที่ 276 ปีศาจตาตี่

ตอนเที่ยงวัน ดวงอาทิตย์ร้อนระอุกำลังลอยสูงอยู่ในอากาศ ส่งผลให้อุณหภูมิของนรกภูเขาไฟร้อนขึ้นกว่าเดิม

เมื่อดวงอาทิตย์สาดแสง ชายหัวล้านที่ไม่มีแม้กระทั่งคิ้วจะยิ่งเห็นได้ชัดขึ้นและหัวของพวกเขาจะสะท้อนแสงระยิบระยับ สิ่งที่ทำให้คนส่วนใหญ่ไร้คำพูดคือตอนที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่ง ร่างของพวกเขาจะเด้งขึ้นและลง คล้ายกับคลื่นหัวล้าน(5555)

คนที่เหลือรวมถึงหลิน ฮวงไม่สามารถหยุดหัวเราะได้เมื่อพวกเขาเห็นเหล่าชายหัวล้าน

อย่างไรก็ตาม กลุ่มคนที่ไร้ผมกลับไม่ได้รู้สึกมีความสุขไปด้วยและจ้องมองคนที่หัวเราะเยาะอย่างแค้นเคือง

หลังจากที่วิ่งผ่านค่ำคืนมานานกว่า20ชั่วโมง พลังชีวิตจำนวนมากก็หมดไป นอกจากอิทธิพลของอุณหภูมิที่สูงแล้ว มีเพียงหลิน ฮวงและไม่กี่คนที่ยังคงไม่เป็นอะไร ขณะที่คนส่วนใหญ่ต่างก็เหนื่อยล้า

“พวกเธอทุกคนอ่อนแอกว่าที่ฉันคิดเอาไว้ มันเพิ่งจะผ่านมาวันเดียวและพวกเธอทุกคนกลับรู้สึกเหนื่อยแล้ว?”ซือ คงเจี้ยนดูถูกด้วยรอยยิ้มและเสียงของเขาก็ดังกระทบหูของทุกคน

อย่างไรก็ตาม มีเพียงคนกลุ่มเล็กๆที่ถูกกระตุ้นขณะที่คนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจ

“ฉันจะพาพวกเธอทุกคนไปยังสถานที่ที่จะทำให้พวกเธอรู้สึกตื่นเต้น”เมื่อพวกเขาไม่มีทีท่าจะฮึกเฮิมจากคำพูดเขา ตาของซือ คงเจี้ยนก็เปลี่ยนเป็นจันทร์เสี้ยว เห็นได้ชัดว่าเขามีเจตนาไม่ดีอีกครั้ง

ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เขากล่าว ทุกคนก็ตื่นตระหนก

“อีกแล้ว?”หลิน ฮวงคิดไว้อยู่แล้วว่านี่จะเกิดขึ้น

หยี่ เยว่หยู่ที่ยืนข้างๆหลิน ฮวงจ้องมองเขาเพราะเธอไม่คิดว่าสิ่งที่หลิน ฮวงพูดจะเกิดขึ้นจริงๆ

ขณะที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุด จู่ๆซือ คงเจี้ยนก็หยิบเอาขวดน้ำยาสีเขียวออกมาจากช่องเก็บของ เทลงบนตัวเขา และหันหลังกลับ มุ่งหน้าไปทาง2นาฬิกา กลุ่มคนที่ตามหลังเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตามเขาไปเพราะพวกเขากลัวว่าจะถูกทิ้งเอาไว้จนไม่สามารถไล่ตามได้ทัน

จากนั้นพวกเขาก็วิ่งอยู่ชั่วโมงครึ่ง ในไม่ช้า กลุ่มคนก็เห็นมอนสเตอร์ที่เริ่มปรากฏจากระยะไกล พวกเขารู้ถึงความตั้งใจของซือ คงเจี้ยนในทันทีและมีสีหน้าปั้นยากราวกับกลืนอุจจาระ

“เขาพยายามจะใช้มอนสเตอร์เพื่อผลาญพลังชีวิตเรา!”ทันทีที่หลิน ฮวงเห็นมอนสเตอร์ เขาก็รู้ว่าทำไมซือ คงเจี้ยนจึงพาพวกเขามายังพื้นที่แถบนี้“เขาต้องเป็นปีศาจแน่ๆ!”

ในความเป็นจริง หลิน ฮวงได้คาดไว้อยู่แล้ว ซือ คงเจี้ยนได้พาพวกเขาบุกทะลวงเข้าไปในพื้นที่ที่มอนสเตอร์ส่วนใหญ่รวมตัวกัน มอนสเตอร์หลายตัวเริ่มโจมตีพวกเขาเมื่อเห็นมนุษย์เข้ามาใกล้ แต่ทว่า ไม่มีมอนสเตอร์ตัวใดที่โจมตีซือ คงเจี้ยน โดยปราศจากอุปสรรค เขาจึงวิ่งต่อไปเรื่อยๆโดยไม่แม้แต่จะลดความเร็วลง

กลุ่มคนที่ตามซือ คงเจี้ยนสังเกตเห็นถึงบางสิ่งแปลกๆ พวกเขานึกถึงน้ำยาสีเขียวที่เขาได้ราดบนตัวก่อนหน้า

“นั่นคือน้ำยาขับไล่มอนสเตอร์?”หลิน ฮวงสังเกตเห็นเช่นกันแม้ว่าเขาจะไม่อาจระบุมันได้ก่อนหน้านี้ แต่ทว่า เมื่อเขาเห็นว่ามอนสเตอร์ทุกตัวกำลังเมินซือ คงเจี้ยน เขาก็รู้ในทันทีว่าน้ำยาสีเขียวคืออะไร

น้ำยาขับไล่มอนสเตอร์ไม่สามารถใช้เพื่อขับไล่มอนสเตอร์ทั้งหมดได้โดยสมบูรณ์ เพียงแต่มอนสเตอร์ส่วนใหญ่จะไม่ชอบกลิ่นของน้ำยา ดังนั้น เมื่อมีกลุ่มคนอยู่ มอนสเตอร์จึงเลือกที่จะหลีกหนีกลิ่นและโจมตีเหล่าคนที่ไม่มีกลิ่นแทน แต่ทว่า หากไม่มีหลิน ฮวงและคนอื่นๆ ซือ คงเจี้ยนก็จะถูกโจมตีเช่นกันหากเขาบุกเข้าไปในฝูงมอนสเตอร์

สถานการณ์ก็คล้ายกันกับอาหารหลายชนิดบนโต๊ะอาหาร อาหารที่เหลืออาจจะเป็นอาหารที่มีรสชาติแย่เพราะไม่มีใครต้องการจะกิน แต่ทว่าหากอาหารรสชาติแย่เป็นเพียงจานเดียวบนโต๊ะและคนกินต่างก็หิว พวกเขาก็จะยังคงกินมันโดยไม่สนใจรสชาติ

เมื่อซือ คงเจี้ยนพาทุกคนวิ่งเข้าไปในดงมอนสเตอร์ระดับทองขั้น3 มันก็เห็นได้ชัดว่าเขาวางแผนเส้นทางไว้ก่อนหน้าแล้ว

มันเป็นกลุ่มงูเหลือมโลหิตเพลิงที่โจมตีหลิน ฮวงและคนอื่นๆก่อน

งูเหลือมโลหิตเพลิงถูกจัดอยู่ในประเภทมอนสเตอร์ธาตุตามตารางธาตุ เพื่อให้ถูกต้องมากขึ้น มันคือมอนสเตอร์ธาตุไฟตามตารางธาตุ

พวกมันจะอาศัยอยู่ในลาวาและมีลำตัวที่ดูเหมือนจะถูกสร้างจากไฟ โดยปกติ ความยาวของพวกมันจะยาวตั้งแต่10ถึง30เมตรและระดับพลังของพวกมันจะแตกต่างกันไปตั้งแต่ระดับทองขั้น1-3  หากพวกมันเลื่อนเป็นระดับหลุดพ้น ร่างของพวกมันจะยาวกว่า100เมตร ดังนั้น มันจึงมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันสำหรับงูเหลือมโลหิตเพลิงหลุดพ้นว่า-งูเหลือมโลหิตเพลิงยักษ์

รูปแบบหลักการโจมตีของงูเหลือมโลหิตเพลิงคือการควบคุมธาตุไฟและการโจมตีระยะไกล

ทันทีที่งูเหลือมโลหิตเพลิงค้นพบหลิน ฮวงและคนอื่น มันก็ไล่ตามพวกเขาทันที ในไม่ช้า งูเหลือมโลหิตเพลิงหลายคนก็พ่นบอลเพลิงจากปากมันใส่กลุ่มคน

เมื่อเห็นว่าทีมถูกโจมตี พวกเขาก็ไม่อาจเมินเฉยมันได้ ขณะที่ซือ คงเจี้ยนไม่ได้วิ่งเร็วมากนัก พวกเขาจึงไม่สามารถกำจัดงูเหลือมโลหิตเพลิงได้โดยตรง หากพวกเขาไม่ฆ่ามอนสเตอร์ มอนสเตอร์ก็จะไม่หยุดไล่ล่าพวกเขา

คนที่ถูกโจมตีได้ออกจากกลุ่มหลัก และพุ่งเข้าใส่งูเหลือมโลหิตเพลิง

นอกเหนือจากหลิน ฮวง โดยทั่วไปทุกคนที่เข้ารับการฝึกพิเศษจะอยู่ในระดับทองขั้น3หรือระดับทองสมบูรณ์  แม้ว่าความจริงที่ว่าความสามารถของงูเหลือมโลหิตเพลิงจะไม่อ่อนแอและมีจำนวนมาก พวกมันก็ยังถูกฆ่าตายทีละตัวๆ

หลังจากที่พวกเขาฆ่างูเหลือมโลหิตเพลิงเสร็จ พวกเขาก็รีบกลับไปยังกลุ่มทันที แม้ว่ามันจะไม่ได้ใช้เวลามาก แต่มันก็ยังผลาญพลังชีวิตของพวกเขา

มอนสเตอร์ไม่ได้โจมตีหลิน ฮวงและหยี่ เยว่หยู่ พวกเขาจึงไม่ได้ข้องเกี่ยวกับการฆ่าเช่นกัน จากนั้นหยี่ เยว่หยู่ก็เข้าใจถึงความสำคัญของการเก็บพลังชีวิตหลังจากที่หลิน ฮวงเตือนเธอ  เธอจะไม่พยายามโจมตีหากมันไม่จำเป็นต้องทำ

พลังชีวิตสามารถใช้งานได้อย่างรวดเร็ว แต่ทว่า มันก็ต้องใช้เวลาที่นานเพื่อเติมเต็ม

งูเหลือมโลหิตเพลิงเป็นมอนสเตอร์กลุ่มแรกที่พวกเขาเผชิญ หลังจากที่พบกับการโจมตี หลิน ฮวงและทีมก็ถูกโจมตีโดยมอนสเตอร์อีก6กลุ่มในช่วงบ่ายทุกๆหนึ่งชั่วโมง

ผู้คนกลายเป็นฉลาดขึ้นหลังจากที่ถูกโจมตีอยู่หลายครั้ง ก่อนที่มอนสเตอร์จะโจมตีพวกเขา พวกเขาจะไม่ฆ่ามอนสเตอร์เพราะพวกเขากลัวที่จะใช้พลังชีวิต

หลังจากมื้อเย็น ท้องฟ้าก็มืดลง

หลายคนเหนื่อยล้าเพราะต้องอดหลับอดนอน  หลังจากที่วิ่งอยู่นานกว่า30ชั่วโมง แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่จะเหนื่อยจนล้า ในความเป็นจริง แม้กระทั่งหลิน ฮวงยังรู้สึกง่วง หยี่ เยว่หยู่ไม่อาจที่จะหยุดหาวได้เลย เธอเป็นพวกนอนเร็วตั้งแต่เด็กแล้ว ซึ่งทำให้เธอไม่อาจปรับตัวเข้ากับชีวิตที่ไม่ต้องพักผ่อนได้

แม้ว่าพวกเขาจะง่วงและเหนื่อย พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะลดความระมัดระวัง พวกเขากังวลที่จะก้าวไปในที่ผิดๆรวมถึงการโจมตีของมอนสเตอร์

“เอ๊ะ ทำไมจึงมีป่าที่นี่?”เมื่อเห็นว่าซือ คงเจี้ยนนำพวกเขาไปในป่า หลิน ฮวงก็เริ่มขมวดคิ้ว....