ตอนที่ 236 ความรอบคอบของจอมกินสมอง

“ฉันพบคนร้ายแล้วแต่ฉันไม่เห็นใบหน้า...”

มีอยู่4ไฟล์ที่แนบมาในข้อความที่หยาง หลิงส่งมาและพวกมันก็เป็นวิดิโอทั้งหมด หลิน ฮวงดาวน์โหลดไฟล์ทันที เมื่อพวกมันถูกโหลด เขาก็มองดูวิดิโอแรกที่มีความยาวไม่ถึง20วินาที มันเป็นทางแยกที่ว่างเปล่าและด้านบนขวาของหน้าจอ ได้แสดงถึงเวลาที่ถ่ายไว้ตอนประมาณตี1.28 แม้ว่ามันจะดึก ภายใต้แสงบนถนน ทางแยกก็ยังคงสว่าง

ทางแยกยังคงว่างเปล่าอยู่5-6วินาที และทันใดนั้น คนในชุดคลุมดำก็ปรากฏบนหน้าจอ ชุดคลุมดำมีขนาดใหญ่และยากที่จะระบุเพศของคนๆนั้น โดยไม่ต้องพูดถึงใบหน้า หลิน ฮวงสามารถบอกได้ว่านั่นต้องเป็นผู้หญิงจากรองเท้าส้นสูงสีดำที่โผล่ออกมาจากชายเสื้อคลุม  การก้าวของเธอดูสั้นแต่ก็เร็ว และภายในไม่กี่วินาที เธอก็เดินออกจากเขตการตรวจจับของกล้องวงจรปิด

หลิน ฮวงรีบกดดูวิดิโอที่สอง ถนนมันว่างเปล่าอยู่ประมาณ20วินาที และสิ่งเดียวกันก็เกิดขึ้น คนในชุดคลุมดำได้ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว แม้ว่าคนๆนั้นจะถูกบดบังด้วยชุดคลุม การตัดสินจากความเร็วการก้าวเดินและท่าทาง มันคือคนๆเดียวกับที่ปรากฏในวิดิโอแรก หลิน ฮวงรีบดูวิดิโอที่สามและสี่ต่อทันที ทั้งหมดต่างก็จับภาพของคนในชุดคลุมดำได้ วันที่ที่แสดงบนวิดิโอบ่งบอกว่ามันคือวันที่สองหลังจากเหยื่อรายที่4ได้ตาย  ทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นในช่วงเวลาระหว่างตี1ครึ่งถึงตี2

หลิน ฮวงสามารถยืนยันได้ว่าทั้งหมดคือคนๆเดียวกัน นั่นต้องเป็นจอมกินสมองที่เขากำลังมองหาอยู่ แต่ทว่า หากไม่สามารถจดจำใบหน้าได้ หลิน ฮวงก็ยังคงไร้หนทาง มันเลย4ทุ่มมาแล้วเมื่อหลิน ฮวงตรวจสอบวิดิโอเสร็จและเขาก็ไม่ต้องการจะรบกวนหยาง หลิง ดังนั้นเขาจึงอ่านเกี่ยวกับจอมกินสมองต่อ เขาอ่านเอกสารทั้งหมดจนถึง7โมงเช้า เขาไม่ได้หลับเลยแม้แต่น้อย เขาอาบน้ำเย็นและกินอาหารเช้าที่ชั้นล่างพร้อมกับจิบกาแฟ

หลังจากนั้น เขาก็ส่งข้อความถึงหยาง หลิง “ฉันอยากได้ภาพกล้องวงจรปิดจากรอบๆโรงแรมใต้ดินทั้ง4เพื่อดูว่าเราสามารถหาคนๆนั้นกับเหยื่อทั้ง4ในคืนที่พวกเขาถูกฆ่าได้หรือไม่ รวมถึงภาพจากกล้องบริเวณที่บัญชีผู้ใช้แอปทั้ง4ไอดีที่ปรากฏในคืนนั้นด้วย(บัญชีที่คุยกับเหยื่อ) จอมกินสมองควรจะมุ่งหน้ากลับบ้านหลังจากที่กำจัดศพตอนประมาณตี1ครึ่ง หากเธอมุ่งหน้ากลับบ้านโดยไม่สวมเสื้อคลุมดำ พวกเราจะสามารถเห็นใบหน้าเธอบนกล้องได้”

หลังจากที่ส่งข้อความให้หยาง หลิง หลิน ฮวงก็ออกจากโรงแรมและมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ของบัญชีผู้ใช้ค่ำคืนหนาวเย็นอันแรกด้วยหมาป่าวิริเดี้ยน  มันเป็นชุมชนเก่า เล็ก ที่ไม่มีกล้องวงจรปิดโดยรอบ หยาง หลิงสามารถค้นหาห้องได้ ซึ่งก็คือห้อง401ในบล็อคที่4 ด้วยการใช้การ์ดแปลงร่างเฉพาะ หลิน ฮวงได้เปลี่ยนตัวเขาเป็นวิญญาณและเดินผ่านกำแพงห้องไป

มันเป็นห้องพักที่มีสองห้องนอนและห้องนั่งเล่น มันมีขนาดประมาณ60ตารางเมตรที่มีห้องครัวและห้องอาบน้ำ  ไม่มีใครแต่เห็นได้ชัดว่ามีใครบางคนอาศัยอยู่ที่นี่เพรามันถูกทำความสะอาด ห้องนอนหลักถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยด้วยผ้าห่มที่พับเก็บไว้ปลายเตียง บนเตียงมีหมอนสองใบและมีกรอบรูปอยู่ใกล้กับหัวเตียง หันหน้าไปทางมุม มันเป็นรูปของคู่รักหนุ่มสาว

หลิน ฮวงมองไปรอบๆห้องแต่ก็ไม่พบอะไร แม้จะต้องมีเบาะแสที่จอมกินสมองทิ้งไว้เมื่อ4เดือนก่อนมันออกไป แต่ตอนนี้มีคนใหม่ได้เข้ามาอาศัยแทนแล้ว เบาะแสเหล่านั้นต้องถูกทำลายไปพร้อมกับการทำความสะอาด  หลิน ฮวงไม่คิดว่าจะพบหลักฐานใดที่นี่ จากนั้นเขาก็ออกจากห้อง เปลี่ยนกลับเป็นร่างเดิมและเดินไปที่สำนักงานรักษาความปลอดภัยที่ชั้นล่าง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเป็นลุงวัย50ปี เมื่อเห็นเขาอยู่เพียงคนเดียวในห้องทำงาน หลิน ฮวงก็มีประกายสีเงินในดวงตาเขาขณะที่พูดกับลุงคนนั้น

“ลุงครับ ไม่มีกล้องวงจรปิดในสำนักงานรักษาความปลอดภัยงั้นหรอครับ?”

“ไม่มีหรอก เมืองลั่วซีมักจะปลอดภัยเสมอ ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็น ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังอยู่ที่นี่ เราไม่ต้องการกล้องวงจรปิดใดๆ”ลุงตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ผมอยากจะถามว่ามีสาวสวยพักอยู่ในห้อง401 เมื่อ4เดือนก่อนไหม?”หลิน ฮวงถาม

“มี เธอสวยมากแถมหุ่นเธอก็ยังดีมาก”ลุงพยักหน้าทันที

“เธอดูเป็นยังไงครับ?ลุงมีรูปหรือวิดิโอของเธอไหม?”หลิน ฮวงถาม

“แน่นอนว่าไม่ ทำไมฉันถึงต้องมีอะไรอย่างนั้นกัน?”ลุงโบกมือ

“เธอต้องไปขอรูปจากตัวเธอเองเท่านั้น แม้กระทั่งเจ้าของบ้านก็ยังไม่มีมัน เธอเพียงเซ็นสัญญากับฉันเอาไว้  มีปัญหาเกี่ยวกับแหวนหัวใจจักรพรรดิเธอในวันนั้น ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถถึงข้อมูลส่วนตัวของเธอออกมาได้ เธอพักอยู่ที่นี่เพียงเดือนเดียว ดังนั้นเจ้าของบ้านจึงไม่แม้แต่จะลงทะเบียนเช่าบ้านกับเธอ”

หลิน ฮวงตระหนักว่านี่เป็นแผนของจอมกินสมองเพื่อที่ใบหน้าเธอจะได้ไม่ถูกเปิดโปง เธอคิดว่าจะต้องมีนักล่าที่มาตามล่าเธอ มันมีแนวโน้มว่าสถานที่ที่เธอพักอาศัยอยู่จะถูกรับรู้ หลังจากที่ได้รับข้อมูล หลิน ฮวงก็ออกจากห้องทำงานของลุง หลังจากที่เขาออกไป ภาพลวงตาที่เขาใช้บนลุงยามก็หายไป

“เอ๊ะ ฉันคิดว่าฉันกำลังคุยกับป้าจาง?เธอไปไหนแล้ว?”ลุงมองไปรอบ พยายามหาว่าป้าจางไปไหน

เมื่อหลิน ฮวงเดินออกจากพื้นที่นั้น เขาก็เดินสวนกันนักล่าสองคนที่พักอยู่ในโรงแรมเดียวกับเขา พวกเขาต้องตามเบาะแสที่พวกเขาได้รับจากแอปค่ำคืนหนาวเย็นมา เมื่อสังเกตเห็นหลิน ฮวง ในที่สุดพวกเขาก็รับรู้ว่าหลิน ฮวงกำลังสืบคดีอยู่เช่นกัน ทั้งคู่เหลือบมองหลิน ฮวงโดยไม่พูดอะไรสักคำและเดินผ่านเขาไป มันเป็นเรื่องปกติสำหรับนักล่าคนอื่นที่จะทำภารกิจเดียวกัน เห็นได้จากท่าทีที่นิ่งเฉยของทั้งคู่เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้

หลังจากที่ทั่งคู่เข้าไปในพื้นที่นั้น หลิน ฮวงก็เรียกหมาป่าวิริเดี้ยนและมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ที่สอง มันเป็นตอน11โมงเช้าเมื่อหลิน ฮวงสามารถไปถึงบ้านหลังที่สาม บ้านทั้งสามล้วนตั้งอยู่ในพื้นที่เก่า เล็กโดยปราศจากกล้องวงจรปิด และมีผู้เช่าใหม่ ร่องรอยทั้งหมดของจอมกินสมองด้ายไป หลิน ฮวงไม่อาจหาอะไรได้เลยทั่วทั้งเช้า

อย่างช่วยไม่ได้ เขาเรียกหมาป่าวิริเดี้ยนและมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ที่4 มันเป็นที่อยู่ที่ผู้ใช้ลงทะเบียนไว้เมื่อ20กว่าวันก่อน มันเก่า และยังเป็นพื้นที่ห่างไกลที่ปราศจากกล้องวงจรปิด เมื่อหลิน ฮวงมาถึงทางเข้าห้อง502ในบล็อค3 เขาก็ตระหนักว่าเขาได้ใช้การ์ดแปลงร่างเฉพาะจนหมดแล้ว จากนั้นเขาก็แลกการ์ดแปลงร่างเฉพาะโดยการใช้ชิ้นส่วนการ์ดเขาและเข้าไปในห้องหลังจากที่เปลี่ยนร่างเป็นวิญญาณ....