ตอนที่ 33 โปรตอส

"คุณต้องการให้ผมทำอะไร?" หลิน ฮวงถามหลังจากที่ได้เห็นความสิ้นหวังในดวงตาของ เยติ

มันจะไม่เกินจริงที่จะคิดว่า เยติ มีขนาดร่างกายที่สามารถฆ่าเขาด้วยการสัมผัสเพียงนิ้วเดียว

"ตามข้ามาสิ"

เยติยื่นแขนของเขา สายลมพัดพุ่งไปข้างหน้าหลิน ฮวงและเขาตกลงไปอยู่ในฝ่ามือของเยติ หลังจากที่หลิน ฮวงสามารถหาสมดุลของเขาได้แล้ว  เยติก็ได้พา หลินฮวงเข้าไปยังด้านในของหุบเขา

ดูเหมือนจะมีชั้นป้องกันที่มองไม่เห็นโดยรอบตัวเยติ เมื่อหิมะสัมผัสผิวของมันก็จะหายไปโดยอัตโนมัติ หลินฮวงจึงตระหนักว่าโลกใบนี้ลึกลับกว่าที่เขาคิด

หุบเขาหิมะนั้นมีลมแรงตลอดเส้นทาง

เยติพูดเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตของเขาในขณะที่พวกเขาเดินอยู่

"ข้ายังคงจำได้อย่างชัดเจน เมื่อ 700 ปีที่แล้วข้าได้พบกับผู้หญิงที่สวยงามในวันที่หิมะตก ข้ากลายเป็นมอนสเตอร์ตัวโปรดของเธอ ข้าคือมอนสเตอร์บอลหิมะที่ไม่รู้จักอะไรและมีความสับสนวุ่นวายข้าสามารถจำได้เพียงแค่ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน และเธอปฏิบัติกับข้าเป็นอย่างดี ... "

"ตั้งแต่ที่ข้ากลายเป็นมอนสเตอร์บอลหิมะกลายพันธุ์ ข้าก็ฟื้นความทรงจำของข้าอย่างช้า ๆ ในขณะนั้นข้าก็ได้รู้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นมอนสเตอร์เฉกเช่นข้า เธอมีทรงพลังมากจนไม่สามรถพิสูจน์ได้โดยความรู้และประสบการ์ณของมนุษย์ เธอปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์ดังนั้นเธอจึงพยายามที่จะอยู่ท่ามกลางมนุษย์ในโลกเป็นเวลานาน วันหนึ่งเธอบอกข้าว่าเธอตกหลุมรักกับชายคนหนึ่ง ... ข้ายังคงจำได้ว่าเธอมีความสุขแค่ไหน และนับจากวันนั้นเป็นต้นไปเธอแทบไม่มาหาข้าอีกเลย ... "

"อย่างไรก็ตามวันหนึ่งเมื่อเธอกลับมาเธอถูกปกคลุมด้วยคราบเลือดทั่วร่างกายเธอ เธอบอกความลับแก่ข้า เธอบอกข้าว่ามนุษย์คนรักของเธอได้ค้นพบตัวตนของเธอ พวกเขาหมดรักต่อกัน และเขาทรยศเธอเธอ นำกลุ่มของนักล่าที่จะมาฆ่าเธอ แต่เพราะเธอมีพลัง เธอจึงฆ่าพวกเขาทั้งหมดด้วยความโกรธยกเว้นผู้ชายคนนั้น. "

"ตั้งแต่นั้นมาเธอก็อยู่ในหุบเขาและไม่เคยออกไปอีก บางครั้งเธอจะแกะสลักใบหน้าของชายคนนั้นบนน้ำแข็ง มีประติมากรรมน้ำแข็งขนาดใหญ่และเล็ก ๆ ที่มีการแสดงออกทางสีหน้าที่แตกต่างกันเธอมักจะจ้องมองพวกมันอย่างหมดอาลัยตลอดทั้งวัน ระลึกถึงทุกสิ่งทุกอย่าง เธอยังแกะสลักประติมากรรมที่ให้ความคิดที่มีความสุขของเธอและได้วางประติมากรรมน้ำแข็งที่เธอชื่นชอบข้างทะเลสาบในขณะที่เธอเต้นไปตามทะเลสาบมันทำให้เธอมีความสุขในขณะที่เธอเล่าว่าชายคนนั้นชอบที่จะเห็นเธอเต้นรำ ... "

"ไม่นานหลังจากนั้นชายคนนั้นมาถึงหุบเขาเพียงลำพังเธอคิดว่าผู้ชายคนนั้นได้กลับมาหาเธอขณะที่ชายคนนั้นเดินเข้ามาเขาบอกว่า" ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร เธอคือ โปรตอส(protoss) ที่ล้ำค่าที่สุดในโลกมอนสเตอร์ นั่นคือเหตุผลที่เธอมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของมนุษย์ โปรตอส แต่ละตัวจะมีไฟศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายของพวกเขา ตอนนี้ หากเธอรักฉันจริงจงมอบมันให้แก่ฉันซะ "

"และจากนั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าการตอบสนองของเธอคืออะไร?" Yeti ถาม

หลินฮวงส่ายหัว เป็นเรื่องราวความรักที่มีทั้งตอนจบที่แสนสุขหรือน่าเศร้า

เธอกล่าวว่า "ฉันจะให้คุณเพราะฉันไม่ได้พยายามที่จะพิสูจน์อะไร"

"เธอฉีกร่างกายของเธอเป็นชิ้นๆ และขยี้หัวใจของเธอเอง เธอเอาเอ็มเบอร์น้ำแข็งสีฟ้าออกมาจากภายใน และโยนมันลงกับพื้นตรงเท้าชายคนนั้น  เขาไม่ได้แม้แต่จะมองเธอ หรือ ขอบคุณ เขาได้หยิบมันขึ้นมาในทันทีและจากไป เขารู้ว่าหากไม่มีเอ็มเบอร์ เธอก็จะตายในไม่ช้า "

"ร่างกายของเธออ่อนแอลงทุกวัน ๆ ในเวลาไม่ถึงเดือนที่เธอไม่สามารถลุกจากเตียงได้ เธอก็ได้ตายลง เธอถูกฝังอยู่ข้างหน้าบ้านหลังเล็ก ๆ ริมทะเลสาบ การตายของเธอทำให้หุบเขาทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็ง หิมะได้ปกคลุมทั่วดินแดน หากคนรักของเธอหยดเลือดลงบนทะเลสาบ  น้ำแข็งและหิมะที่ปกคลุมหุบเขาจะละลายและเธอจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง“

"เธอจมลงไปที่ก้นทะเลสาบทะเลสาบ เลือดของเธอแผ่กระจายไปทั่วทะเลสาบและเข้าสู่ร่างกายของข้า ข้าได้กลายพันธุ์เป็นครั้งที่สองและข้ากลายเป็น เยติ นับตั้งแต่หลังจากการกลายพันธุ์เสร็จสมบูรณ์  ข้าก็ได้ฟื้นสติของข้าและเห็นว่าทั้ง หุบเขาได้กลายเป็นแบบนี้ ... "

หลินฮวงมองเห็นบ้านเล็ก ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะที่ปลายหุบเขา

"ดังนั้นคุณเลยอยากจะใช้เลือดเพื่อดูว่าฉันสามารถนำเธอกลับมามีชีวิตได้หรือไม่?" ในที่สุดหลิน ฮวงก็เดาได้ว่าทำไมเขาถึงถูกพาตัวไปที่นั่น

"ใช่ เจ้าคิดถูกแล้ว"

"ทำไมคุณเลือกฉัน?" หลินฮวงสงสัย

"เพราะเจ้ามีนิสัยที่ดี มีคนจำนวนไม่มากที่จะผ่านกำแพงมาได้ เจ้าเป็นคนที่สามในรอบเจ็ดร้อยปี" เยติตอบ

"คุณต้องการเลือดมากแค่ไหน?"

"หยดหนึ่งก็พอเพียงแล้ว." เยติกล่าวก่อนที่จะกล่าวเพิ่ม "เมื่อกระบวนการเสร็จสมบูรณ์ข้าจะให้เจ้าไป และถ้าเลือดของเจ้าสามารถที่จะทำลายคำสาปได้ ข้าจะลบความทรงจำของเจ้าว่าเคยพบข้า."

"โอเค เริ่มเลย." หลินฮวงมั่นใจว่าความสำเร็จน่าจะเกือบเป็นศูนย์

"ขอบคุณ." เยติขอบคุณเขาและพาเขาไปสู่ทิศทางของทะเลสาบน้ำแข็ง

ครั้งหนึ่งที่ทะเลสาบ เยติเหยียดมือออกและหลิน ฮวงยืนขึ้นบนมัน เยติวางเขาไว้กลางทะเลสาบ

หลินหวงหยิบเอามีดพกและกรีดลงที่หัวแม่มือซ้ายเล็กน้อยและหยดเลือดลงไป

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่เลือดหยดลงในทะเลสาบ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ เยติและก้มศรีษะลงอย่างขออภัย"ฉันขอโทษฉันไม่ใช่คนแห่งชะตากรรมที่คุณกำลังมองหา ... "

ในไม่ช้า เยติดูจะกังวลใจ มีเสียงแตกอยู่ใต้เท้าของเขาและภายในระยะเวลาสั้น ๆ ชั้นน้ำแข็งเริ่มร้าว

ทันทีที่หลินฮวงเข้าไปในฝ่ามือของเขาและถอยกลับไปสองสามก้าว

ความเร็วที่น้ำแข็งแตกมันเร็วขึ้น น้ำแข็งเริ่มละลายภายในไม่กี่นาทีทะเลสาบได้กลับสู่สภาพเดิม น้ำทะเลเป็นสีฟ้าจากซ้ายไปขวา

ในไม่ช้าหิมะที่ปกคลุมทั้งหุบเขาก็ลดลงและเมฆหนาก็กระจายตัวเองเผยให้เห็นดวงจันทร์เสี้ยว ที่ไม่ปรากฏมาเป็นเวลานาน มีพืชและดอกไม้ที่เริ่มเติบโต!

โลกสีขาวที่เต็มไปด้วยหิมะได้เปลี่ยนเป็นสีเขียวอันอุดมสมบูรณ์แล้ว

"เลือดของฉันใช้ได้หรือ?" หลินฮวงดูดนิ้วที่บาดเจ็บของเขา

ในเวลาไม่ถึง 10 นาทีหุบเขาของแม่น้ำลำคลองก็มีชีวิตชีวาขึ้น พืชมีความอุดมสมบูรณ์และกลิ่นของดอกไม้ที่น่าทึ่ง

หลังจากสังเกตหุบเขา หลิน ฮวงก็สังเกตเห็นโลงศพที่ใสสะอาดลอยอยู่บนผิวทะเลสาบ เมื่อมันโผล่ขึ้นมา โลงศพก็เริ่มหลอมเหลวและหญิงสาวสวยคนหนึ่งในชุดสีขาวก็โผล่ออกมา

ใบหน้าของเธอราวกับกำลังนอนหลับอยู่บนผิวน้ำ อย่างช้าๆ ตาของเธอค่อยๆเปิดออกและเธอก็ยืนขึ้นบนทะเลสาบ

จากระยะไกลเธอได้เห็น หลิน ฮวงและ เยติ เธอยิ้มและเดินไปทางพวกเขาดวงตาของเธอมั่นใจและริมฝีปากของเธอมีรอยยิ้ม