ตอนที่ 32 ยักษ์หิมะ
ตอนที่ 32 ยักษ์หิมะ
มอนสเตอร์สีขาวตัวน้อยมันมีขนาดเล็กเท่าลูกบาสเก็ตบอลและร่างกายของมันก็ก็ราวกับก้อนขนปุย มันมีดวงตาสีดำและปากที่ใหญ่ซึ่งเกือบจะถึงครึ่งหนึ่งของใบหน้ามัน นั่นคือทั้งหมดที่มีอยู่บนร่างกายมัน
หลิน ฮวง สามารถรู้ได้ว่ามันคือมอนสเตอร์บอลหิมะ
มอนสเตอร์บอลหิมะคือมอนสเตอร์กลายพันธ์ ส่วนใหญ่มันจะไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ แม้ว่าพวกมันจะมีฟันที่แหลมคม พวกมันก็ขี้ขลาด พวกมันต้องการที่จะหลบหนีเมื่อเผชิญกับสิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่กว่าพวกมัน พวกมันเกลียดการต่อสู้
พวกมันดูน่ารักและสาวๆหลายคนต่างหลงรักมัน ผู้คนจึงใช้ประโยชน์จากลักษณะที่น่ารักแลพเปลี่ยนเป็นโอกาสทางธุระกิจ ราคาของมอนสเตอร์บอลหิมะจะสูงกว่าอาวุธระดับทองแดงเสียอีก พวกมันจะถูกเก็บไว้เพื่อเป็นสัตว์เลี้ยงประดับหรือขายให้กับหญิงสาวที่ร่ำรวย มันค่อยๆกลายเป็นที่นิยม
พวกมันไม่เลือกกิน แม้จะไม่ใช่เนื้อก็ตาม ดังนั้น จึงเป็นเรื่องง่ายที่จะให้อาหารมัน พวกมันเป็นสายพันธ์หายากที่มักจะซ่อนตัวอยู่ในที่หนาวเย็น
หลิน ฮวง ได้มองดูมันอย่างละเอียด มันต้องถูกดึงดูดโดยกลิ่นหอมของเนื้อ แม้ในขณะที่ไป่อุ้มมัน มันก็ไม่พยายามที่จะหลบหนี มันจ้องมาที่หม้อซุปเป็นเวลานานและในที่สุด มันก็เผยลิ้นออกมา!มันเป็นดั่งเช่นความตะกละ
หลิน ฮวง ล่อลวงมันโดยการโบกเนื้อไปมาตรงหน้ามัน
ดวงตาของมันสว่างขึ้นในทันใดและสายตาของมันก็ล็อคติดกับแผ่นเนื้อตรงหน้ามัน ตามจังหวะการส่ายไปมาของเนื้อ
หลังจากนั้นสักพัก มันก็สังเกตเห็นว่าหลิน ฮวง ไม่ได้วางเนื้อลงในปากมัน มันพยายามที่จะคว้าอาหาร แต่ไป่ก็ดึงมันไปทางอื่นทันที
เมื่อรู้ว่าความพยายามที่จะปลดปล่อยตัวเองเป็นเรื่องไร้สาระ มันยกหัวขึ้นและมองไปยังหลิน ฮวง ด้วยดวงตาแสนเจ็บปวดขณะที่หลิน ฮวง สะบัดเนื้อไปมา
“ไม่สงสัยเลยว่าทำไมหญิงสาวจึงชอบมัน พวกมันดูน่าสงสารอย่างมาก”หลิน ฮวง ผงะจากท่าทางเศร้าหมองของมัน
จากนั้นเขาก็ให้เนื้อบางส่วนแก่มัน มันกลืนเนื้อลงไปภายในไม่กี่วินาที จากนั้นมันก็ทำท่าเศร้าใส่เขาต่อ
ครั้งนี้ หลิน ฮวง ไม่ได้สนใจมันและกินอาหารของเขาต่อ
หลังจากที่จ้องมองเขาเป็นเวลานาน มอนสเตอร์บอลหิมะก็เริ่มร้องไห้เมื่อมันรู้ตัวว่าถูกเมืนเฉย
“แกเป็นนักแสดงชั้นยอด”หลิน ฮวง หัวเราะเบาๆ และยังคงเมินเฉย
มันเริ่มแสดงท่าทางร้องไห้ออกมาสักพักแต่มันก็ตระหนักได้ว่าหลิน ฮวง ไม่ได้สนใจมันเลย มันจึงล้มเลิกที่จะดึงดูดความสนใจจากหลิน ฮวง
“เพื่อนตัวน้อยนี่น่าทึ่งนัก...”หลิน ฮวง กล่าวโดยไม่หันไปมองมัน
เขานำเนื้อที่เหลือใส่ไว้ในชามและวางไว้บนพื้น จากนั้นเขาก็คว้าตัวมันมาจากไป่และจับมันวางข้างชาม
โดยไม่ต้องเสียเวลา มอนสเตอร์บอลหิมะจับชามเอียงขึ้นและกลืนอาหารที่เหลือทันที จากนั้นมันก็เลียริมฝีปากและเงยหน้ามามองหลิน ฮวง
“อาหารมันหมดแล้ว ต่อให้แกจ้องไปก็ไม่มีอะไร”หลิน ฮวง กล่าว
มอนสเตอร์บอลหิมะรู้ว่าอาหารของมันหมดแล้ว จากนั้นมันก็กอดขาหลิน ฮวง และใช้หัวมันถูกับกางเกงเขา มันดูเหมือนจะเป็นท่าทางแสดงความขอบคุณ
หลิน ฮวง อุ้มมันขึ้นและตอบกลับ“มันรู้สึกเหมือนตุ๊กตายัดนุ่น และมันรู้สึกดียิ่งกว่าเดิมเพราะแกตัวอุ่น”
มอนสเตอร์บอลหิมะดูเหมือนจะเพลิดเพลิน เมื่อหลิน ฮวง เห็นมันยิ้มโดยที่ปิดตา
“แกสนุกกับชีวิตที่ดี...”หลิน ฮวง กล่าวขณะที่ส่ายหัวและหัวเราะ
ท้องฟ้าได้มืดลง หลิน ฮวง ส่งสัญญาณว่าเขาต้องการนอนโดยดึงขาเขาออกจากการกอด เขาต้องการพักผ่อนให้เพียงพอเพื่อการปีนเขาในวันพรุ่งนี้
เมื่อเขากำลังจะเรียกไป่คืนและอัญเชิญมอนสเตอร์ทรายเพื่อเฝ้ายาม เขาก็เห็นมอนสเตอร์บอลหิมะที่วิ่งมายังขอบกางเกงเขาและเริ่มโน้มตัวเข้าหา มันผลักเขาไปในทิศทางหนึ่ง
“เพื่อนตัวน้อย แกจะพาฉันไปไหน?”หลิน ฮวง ร้องออกมา
มันพยักหน้าและกระโดดไปอีกสองสามครั้งในทิศทางตรงข้าม เมื่อมันหันกลับมา หลิน ฮวง ก็โบกมือเขาและเริ่มเดินตามมัน
มอนสเตอร์บอลหิมะกระโดดไปตามทางลาดชันพร้อมกับหลิน ฮวง และไป่ที่ตามมาอย่างใกล้ชิด
มันยืนนิ่งเมื่อมันมาถึงกำแพงน้ำแข็งและรอคอยให้ทั้งคู่มาถึง จากนั้น มันก็กระโดดข้ามกำแพงน้ำแข็งไป
มันเป็นเรื่องแปลกเมื่อมอนสเตอร์บอลหิมะได้หายไปเมื่อพวกเขามาถึงกำแพงน้ำแข็ง
“มันปกปิดอะไร?”หลิน ฮวง กล่าวขณะที่เฝ้ามองกำแพงน้ำแข็ง โชคไม่ดี มันไม่มีอะไรที่นั่น มันเป็นพื้นที่ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงและเขาก็ได้เดินลึกเข้าไป...
มันเป็นหุบเขาหิมะขนาดใหญ่ มันราวกับโลกอีกใบที่ซ่อนอยู่ภายในเทือกเขาหิมะ
เขาตกตะลึงกับขอบเขตเมื่อเขาสูญเสียสมดุลและการสนับสนุนไป ทันทีที่เขาฟื้นสติขึ้น เขาก็ตระหนักว่าไป่ไม่ได้ตามเขามา
“เจ้าไม่ต้องรออีกต่อไป มีเพียงมนุษย์ที่ข้าอนุญาติจึงจะเข้ามาได้ มอนสเตอร์ตนอื่นๆจะไม่ได้รับอนุญาติ”เสียงทุ้มลึกดังสะท้อนออกมา
“คุณเป็นใคร?”หลิน ฮวง มองไปรอบๆแต่เขาก็ไม่เห็นมอนสเตอร์บอลหิมะ
“มันคือข้า!”เขาได้ยินเสียงอีกครั้ง แต่แท้จริงแล้ว มันมาจากมอนสเตอร์บอลหิมะ
“แกพูดได้!”หลิน ฮวง ตกใจอย่างที่เขาไม่คิดว่ามอนสเตอร์บอลหิมะจะสามารถพูดภาษามนุษย์ได้และมันยังดีอีกด้วย!มันเป็นเสียงของชายผู้หนึ่ง
“ใช่ เจ้าพูดถูก”ทันทีที่มันพูดจบ มันก็ขยายตัวราวกับบอลลูนด้วยแขนและขา
ในไม่กี่วินาที จากมอนสเตอร์แสนน่ารักที่มีขนาดเท่าลูกบอล ก็ได้กลายเป็นยักษ์
นั่นคือเยติ มันมีความสูงเกือบ100เมตร มันปกคลุมด้วยขนหนาสีขาว มันมีโครงสร้างใบหน้าที่คล้ายกับมนุษย์ ข้อแตกต่างเพียงอย่างดเยวก็คือ มันมีหนวดและขนที่ขาวราวกับหิมะ!
เยติคือมอนสเตอร์ประเภทหนึ่ง พวกมันเกิดขึ้นมาพร้อมกับความแข็งแกร่งที่เหนือล้ำเป็นพิเศษ ความสามารถของเยติที่โตแล้วมันเกินกว่ามอนสเตอร์ทั่วไปที่อยู่ในระดับเดียวกัน หลิน ฮวง สามารถจินตนาการได้ถึงความแข็งแกร่งของเยติ
“หนุ่มน้อย ข้าไม่ได้มีเจตนามีดี ข้าเพียงนำเจ้ามาที่นี่เพราะข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า...”